3 ADDérs samen in 1 huis! (levensverhaal Ellen)


3 Maal ADD is geen scheepsrecht, dat is een puinhoop!

Moeder Ellen en 2 kids, alle 3 met ADD

ADD, ADD en nog eens ADD!

Tjonge. Daar moet je dan 48 voor worden om te horen dat je ADD hebt. Beetje met de H van Hieperdepiep ook, want ik kan vreselijk onrustig zijn.
Mijn ochtend begint met een flinke beker koffie en laat me alsjeblieft even landen in de dag. Vraag me niet meteen wat we ’s avonds eten en zeg niet dat ik nog naar de stad moet om iets op te halen. Schrijf het maar lief zachtjes op een briefje, oke? Dan schrik ik er niet zo van. Ik heb geen ochtendhumeur van mezelf, maar jij kunt er wel voor zorgen, zeg maar ;-)
Goed. De dag is begonnen. Pas als mijn maag zich meldt bedenk ik dat ik moet ontbijten.

Nu ben ik ook heel sensitief en woon met 2 bijna volwassen kinderen in een klein huisje waar het altijd een puinzooi is.
Met 3 ADD-ers mag je hier niet onverwacht aan de deur komen. Ik doe dus gewoon niet open als iemand onaangekondigd “even langskomt”. Ik kan niet zo snel schakelen van “ik” naar “bezoek”. Van “stilte” naar “praten”.
Als de telefoon gaat en iemand wil langskomen dan slaat de paniek toe en gaan we met grote ogen van de adrenaline als gekken tekeer om de huiskamer enigszins netjes te krijgen. Het gestreken wasgoed wordt eindelijk naar de juiste kamers gebracht, maar ook de kelderdeur staat open om alle nog niet te plaatsen zooi in te mikken.(waar het vervolgens een week of 6 blijft liggen, want wat je niet ziet is er niet hè?)
Als de bel gaat zijn we kapot met z’n drietjes, haha, maar we willen geen gezeur over rommel.
We zijn altijd alles kwijt en dan vooral de dingen die we dagelijks nodig hebben. Sleutels, Buskaart. Tas. Juist die zaken waar we toch echt een vaste plek voor hebben verdwijnen alsof Hans Klok himself hier in huis de scepter zwaait. Altijd “ben-bijna-te-laat” naar de bus rennen. Bij de supermarkt staan en je geld vergeten zijn, maar dan heb je ein-de-lijk WEL alle lege potten meegenomen. Dat dan weer wel!
Rond Juli gaat de Kerstversiering van de slaapkamer weer eens de zolder op.

Wat ik lastig vind is dat ik mij niet kan focussen op dagelijkse dingen als er wat anders speelt. Als ik kiespijn heb, heb ik de hele dag alleen maar kiespijn. De ernstige ziekte van een familielid is altijd in mij aanwezig. Het drukt op mijn hart, altijd, en neemt de plaats in waar andere mensen hun “structuur” hebben zitten. Met de administratie loop ik altijd achter, en het lijkt wel of het allemaal in Swahili is geschreven. Ik verlies de concentratie na 10 minuten. De planten kijken mij hangend over de rand van hun potjes verwijtend aan. Ik zie bijna hun tongen over de rand hangen: “Doooooooooooorst!” Maar ze zeggen niks, dus vergeet ik ze meestal veel te lang.

In winkels zing ik gezellig mee met de achtergrondmuziek. Dat is “echt zo voor schut, mam”. Maar het gaat vanzelf. Als ik niet oplet doe ik er ook nog een dansje bij omdat ik helemaal niet denk aan beveiligingscamera’s, personeel of andere klanten. Soms ben ik juist helemaal in mezelf gekeerd en dan gebeuren dit soort genante dingen.
Mijn leefspreuk is: “Doe eens gek, anders word je het nog!” en dat draag ik dan ook dagelijks uit.
Mijn rust vind ik buiten in de natuur, waar ik met oog voor detail alles wat mijn aandacht trekt vastleg op de foto.
En als ik ’s avonds uitgeblust mijn bed inrol, bedenk ik dat ik mijn make-up niet van mijn gezicht heb gehaald. Shoot. Net als in de film lig ik met opgemaakte ogen in mijn nestje.
Ach.
Er zijn ergere dingen.
Ik krul me op en val meteen in slaap.

Ellen

Je kunt onderaan de pagina een reactie achterlaten op het verhaal van Ellen.

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

 

Hulpboek ADD

Leven met ADD

 

 

 

 


Reageren op dit artikel? Scroll even naar beneden...


Wil Jij Makkelijker Kunnen Leven Met Je ADD, ADHD of HSP?
Meld Je Dan Nu Aan En Ontvang Elke Maandag Gratis Tips en Inspiratie!
+ Nu Direct 2 Leuke Cadeautjes!




Meer interessante artikelen:

53 gedachten over “3 ADDérs samen in 1 huis! (levensverhaal Ellen)

  1. Wil

    Hallo Ellen,

    Net samen met mijn man jouw stuk gelezen. We hebben er om gelachen, we hebben ons verbaasd het had ons verhaal kunnen zijn van het begin tot t eind!

    Ook hier in huis 3 maal ADD met de H van hieperdepiep is een puinhoop! Wat een strijd moet er soms worden geleverd om het hoofd boven water te houden in deze maatschappij. Binnenkort weer naar school voor een gesprek: concentratie, opletten, kletsen in de les zullen weer aan de orde komen… (Daar ben ik eigenlijk ook zo klaar mee..!)

    Maar wat hebben we ook vaak een leuke gezellige puinhoop hier, met veel humor en grappen!
    Alledrie hebben ze hun eigen uitzonderlijke talent.

    Ik ben trots op mijn gezin, ze komen er wel

  2. ineke

    Wat herkenbaar, vind het knap dat je dingen los kan laten. Ik raak nog vaak te gefrustreerd over wat ik doe of vooral niet doe. Nu met therapie en medicatie hoop ik dat het wat beter wordt, ik heb ook wel erg gelachen over je situatie. Ben vrienden kwijt geraakt omdat ik ze niet uitnodig om langs te komen en omdat de aandacht vaak van 1 kant kwam, niet de mijne dus.
    Geprobeerd uit te leggen, maar als ze het niet begrijpen, ben ik er klaar mee

  3. Chantal

    Zo herkenbaar! Het is alleen bij mij niet alleen dat ik onverwachts bezoek haat (wat mijn man nog steeds niet snapt), maar ook dat ik bezoek gewoon haat. Niet om wie er komt, maar gewoon omdat er iemand komt. Laat mij gewoon lekker rommelen in huis (lees: letterlijk rommel maken, waar mijn man totaaaal niet tegen kan). Ik ben zo snel overprikkeld, geirriteerd, moodswings, gestresst als er wat dan ook gaat gebeuren en hoe ik het ook uitleg hij snapt het gewoon niet. Het mag dan wel een rommeltje zijn bij jullie (tot er weer iemand wilt langskomen), maar jullie snappen elkaar en dat is zooooo belangrijk als je AD(H)D hebt!!!

  4. Natasja

    Ellen, echt DANKJEWEL voor de glimlach die je me bezorgt 🙏 Beter gezegd: vreselijke de slappe lach krijg ik hiervan. Een en al herkenbaarheid. Juist nu in een periode waarin ik me mateloos aan mezelf stoor en nu en dan moedeloos en gefrustreerd naar mijn eigen spiegelbeeld kijk komt dit stuk tekst van jou als GEROEPEN. Keep your head up 👊 (doe ik het ook 😉) thnx !!!

  5. natasja smit

    Wauwwww volgens mij zijn alle vrouwen/moeders met adhd hetzelfde!! had ook mijn verhaal kunnen zijn, ik haat visite en al helemaal als het onverwacht is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *