Categorie archief: Gastbloggers

ADHD, een evolutie van het menselijk ras?

De evolutie naar ADHD…

ADHD evolutieVroeger en nu nog leren de kinderen in de brugklas, de theorie van evolutie. Naast het geloof dat er een god is, die alles regelt en bepaald en ons heeft geschapen, stammen we misschien inderdaad ook wel gewoon af van de apen…wie weet… Ze leren dat een vis een hagedis heeft kunnen worden, in de loop van duizenden of miljoenen jaren, kregen zij pootjes in plaats van vinnen, en hun hele uiterlijk veranderde vaak.

Nooit werd er gesproken over de verandering van de binnenkant. Want als een vis gaat transformeren in een hagedis bijvoorbeeld… zouden zijn hersenen dan ook niet moeten evolueren…? Een hagedis jaagt anders dan een vis…ook leeft een hagedis op het land meestal, en leeft een vis onder water… De hersenen en het hele instinct, zullen dus ook moeten veranderen.

 

Laag bewustzijn bij ‘de gevestigde orde’

Wat ik in mijn leven tot nu toe heb gemerkt, is dat ADHD juist een voordeel is. Dat de maatschappij hier niet mee om kan gaan, en ons allemaal ziek en afwijkend vind, is een probleem van deze tijd. De gevestigde orde functioneert helaas nog in een heel lage bewustzijnstoestand en kan dit niet “zien”. Alles in deze maatschappij word altijd omgedraaid, kijk maar een keer naar het nieuws een weekje, de gestoorden en geestenzieken hebben de macht en nu gaan ze hele generaties drogeren, en god weet wat voor schade aanrichten, met al die harddrugs in hun medicijnen.

 

Stempelen en medicijnen

Ik ben nu 45, en heb altijd ADHD hyperactiviteit gehad, ben daarbij nog hoogsensitief, en autodidact, leuke stempels allemaal ,en ik heb nog nooit medicijnen gehad, rook gewoon s’avonds een cannabis sigaretje, en de spanning glijd van me af, en mijn geest reset zich weer naar een kalmere staat, na een drukke dag op het werk.

Acht jaar heb ik als conciërge gewerkt op een grote basisschool, triest hoeveel kinderen ik de vernieling ik heb zien gaan door die medicijnen…ja het worden makke lammetjes in de klas, dat vinden de leerkrachten natuurlijk geweldig… Maar hun hele levenslust verdween meestal…en ik zag het verdriet in hun ogen…

 

ADHDérs, een nieuw soort mens…

De adhdér is in mijn wereld, een nieuw soort mens…een mens, die op een andere manier denkt…werkt…en leeft…vanuit een ander bewustzijn…of beter gezegd…”kijkend” vanuit een andere hoek zeg maar, en daardoor ook dingen ziet en hoort, die de anderen niet zien of horen, omdat zij het vanuit een ander gezichtspunt bekijken…

Mijn problemen vroeger, door deze zogenaamde stoornis waren:

  • Te snel klaar met mijn schoolwerk (wel voldoendes halen)
  • Liever buiten spelen, dan huiswerk maken (welk kind heeft dit niet?)
  • Te veel verbeelding / fantasie ( zeg ik maar niks op)
  • Te druk te speels ( de anderen kunnen er niet tegen, dus zij hebben een stoornis)
  • Ondernemend, nieuwsgierig, open en rechtuit.

Voor mij waren dit fijne dingen allemaal…maar “zij” bestempelen het als een stoornis en probleem…

Wat ik “weet” vanuit mijn gevoeligheid, is dat het een “aanpassing” in de mens is, zodat de mens verder kan evolueren, tot wat zij werkelijk is, en dat is bewustzijn…om anders te kunnen kijken, zullen sommige draadjes ook anders aangesloten moeten worden.

Het heeft alles te maken met bepaalde trillingen en frequenties die overal in en om ons heen zijn…hoe hoger de trilling is…hoe meer “wij” in onze frequentie “zakken” zeg maar…en als dat gebeurt…komt de rust en de totale stilte in je…dan ben je er.

 

Trek je eigen plan…

Helaas is er zoveel oorlog armoede en ellende om ons heen, dat alles in een heel zware negatieve energie word gehouden, en hoe meer ellende er is…hoe moeilijker deze mensen het hebben of krijgen.

Een manier om uit deze bende te breken…is om er gewoon niet meer aan mee te doen…en je eigen plan te trekken…dit is het moeilijkste, want je omgeving, en de mensen die van je houden, kunnen dit meestal niet begrijpen.

Maarten

Opmerking van Jochem:

Bedankt voor je inspirerende artikel Maarten!

Jouw visie komt trouwens aardig overeen met die van John Loporto. Nadat ik Loporto’s boek gelezen had ‘The Davinci Method‘ was ik echt diep ontroerd door zijn super gave vernieuwende verklaring van deze labels en de kenmerken van ADD en ADHD. Elke ADDér/ADHD’er moet zijn boek eigenlijk gewoon gelezen hebben! Zo ontroerend! Bekijk op zijn minst even zijn inspirerende video hieronder. En hier heb ik een heel mooi stuk uit zijn boek beschreven. Trust me, het is je tijd echt even waard! ;)

Een dagje in het leven van ADHDér Karin

Een typische ADHD werkdag…

Kwart over zes, mijn wekker gaat, druk op snooze en sta op om half zeven. Mijn kinderen liggen bij mij in het grote bed. Een arm op mijn gezicht, een knie in mijn rug en te weinig ruimte, dat is hoe ik heb geslapen. Zoals vaker ben ik nu weer even niet zo consequent hierin. Ik baal een beetje, iedereen is om half zeven wakker en is om mij heen. Terwijl het voor mij zo belangrijk is een uurtje voor mezelf te hebben voordat de dag begint. Maar ik heb in dit proces, zelf weer wat steken laten vallen.

Mijn werkmobiel is sinds gisteravond kapot. Al vanaf dat moment zit dat ding in mijn hoofd. Denk aan de mensen die ik moet bellen, de mails die ik wil inzien, wie ik moet contacten voor een andere werkmobiel, of ik die dan ook krijg, wanneer dan, en hoe ik het halen ervan ergens kan combineren met een heenreis of terugreis van mijn werk. Ik neem tussendoor mijn LTO3 en drink een bak zwarte koffie. Ik zeg nog even tegen mijn partner dat ik vandaag eerder weg moet en dat hij dus de kinderen naar school brengt.

Dat is ook zo, vandaag een training waarin ik ook als super-user functioneer. Ik behoor dus meer te weten dan de anderen. Ik had me daarvoor nog wat willen voorbereiden, mijn tablet goed op te laden, nog even in de omgeving van de computer kijken etc. Is dus niet gebeurt, maar goed mijn werkmobiel. Zou ik misschien de simkaartjes kunnen omwisselen, zodat mijn privé mobiel even mijn werkmobiel wordt. Eerst maar even aankleden en opmaken. Shit het is kwart voor acht, opschieten dus! Kleren voor de kinderen pakken, spullen inpakken voor mijn werk.

Om vijf over 8 zit ik in de auto en geef mezelf een schouderklopje, ik ben op tijd… Ik zet de muziek aan en scheur weg. Tijdens de rit, kijk ik naar buiten en zing hard mee met de muziek. Ik luister hetzelfde liedje nog een keer en rij hard. Ondertussen geniet ik van de wolken, het water en de schapen.

Om 9 uur kom ik op mijn werk aan, waar super, superuser er al helemaal klaar voor zit. De Andere superuser zit ook al klaar, heeft dingen uitgeprint en is echt goed voorbereid. Ik gooi mijn tassen neer, zeg dat mijn telefoon stuk is en ga dat regelen. Eerst nog even met die simkaartjes proberen. Oh shit nou doet mijn privemobiel ook niets meer. Geen beweging in het beeld te krijgen. Ik bel de helpdesk en leg de situatie voor. Ik kan vanmiddag komen maar het advies is om hem ook nog even op de lader te leggen. Oke een stopcontact vinden, ondertussen liggen er een hoop spullen op het bureau. Eerst mijn werkmobiel aan een computer, gaat niet, op zoek naar een stopcontact gevonden. Collega van de computer geeft aan dat zij nu een error heeft door mijn USB handeling, daar maar even kijken, klik opgelost. Privemobiel doet nog steeds niets, heb boven een schroevendraaier, komt straks wel. Tablet pakken, zit een enorme barst in, ah daar is onze ICT collega, gaat kijken wat hij kan doen. Goed terug naar de superuserclub, het is namelijk 9.40 en we zijn het onderwerp al 40 minuten aan het voorbereiden. Super super user laat het even zien, ik snap het direct. Computerprogramma`s zijn meestal kruisjes waar je op moet drukken, opslaan, toevoegen, etc etc.

Het overleg, mensen stellen allemaal vragen, sommige zuchten en hebben weerstand, mensen komen te laat. Ik wordt al onrustiger, mijn been begint te wiebelen. Nog meer vragen en ik vind het zo simpel en zo niet dan komt het ook wel goed. Ik werk namelijk heel goed op beelden en in dit systeem staan lekker overzichtelijk wat kernwoorden en de rest van de symbooltjes. Samen met mijn leuke gekke collega adhder, voelen we de onrust bij onszelf toenemen. We moeten er voor waken het niet over andere dingen te hebben. De training is afgelopen en ik ben gesloopt.

Maar eerst eten, shit ik ben mijn yoghurt vergeten.  Gelukkig ik had nog wat yoghurt van vorige week laten staan. Ik neem ook echt even de tijd en de rustig te eten. Achter de computer nog wat dingen opzoeken en uitzoeken. Mailtjes die tussendoor komen afhandelen, nog wat telefoontjes en nu snel op route. Beneden nog een map pakken, het adres vergeten op te schrijven, dus dat vraag ik nog even aan de administratie. In de auto en halverwege bedenk ik me, dat ik de map heb laten liggen…

Een typische ADHD dag - KarinWanneer ik terug naar huis rij, bel ik nog even met een vriendin en met mijn vader. Maak nog wat gekke foto`s van mezelf en heb dikke pret. Denk aan de dag terug en dat ik het de volgende keer echt wat beter moet organiseren. Ik lach om mezelf, maar geef mezelf ook op mijn kop… Wanneer leer je het nu eens Karin……

 

Terugkeren Naar Jezelf; De Weg Naar ‘Mijn Thuis’

Hooggevoelig? Maak tijd voor je ware ik…

Hooggevoeligheid, terug naar jezelfHet is al weer even geleden dat ik mijn vorige blog schreef: ‘Wat mij helpt in mijn hooggevoeligheid‘. Een verfrissende zomer ligt achter ons. In deze blog wil ik vertellen hoe het nu met me gaat en daarmee ook inspiratie delen voor mensen met HSP die herkennen dat ze in hun leven toe zijn aan een periode van Zelfonderzoek en een pas op de plaats.

Voor de zomervakantie had ik een ingeving, het ging al stukken beter met me. Op een vrije vrijdagavond heb ik een strandhuisje gehuurd voor een week in de eerste week van september. Iedereen weer aan het werk, kinderen weer naar school. En ik gokte op mooi nazomerweer. Daarbij had ik het beeld dat ik dan wilde vieren dat mijn Burn-out, voor het grootste gedeelte overwonnen was. Tja, mensen met HSP hebben een vooruitziende blik, zo bleek.

Maandagmorgen 1 september heb ik mijn fiets gepakt en bepakt. Mijn partner zorgt voor de thuissituatie en ik kon vertrekken, met een stralende zon aan de hemel. Een heerlijke fietstocht brengt mij aan het strand waar een eenvoudig huisje mij toelacht. Er zijn geen andere mensen meer en de week erna worden de huisjes opgeruimd. Veel vers fruit en groente onderweg gekocht. Wow! De rust en ruimte straalt me aan alle kanten tegemoet. De hele week wandel ik op blote voeten langs het strand, mediteer op een duin, eet heerlijk en eenvoudig, lees inspirerende boeken, teken en schrijf. Bovenal, ik kom tot een diepe laag van rust en voel dit BEN IK. Tot hier ben ik gekomen, ik kom thuis. Een gevoel dat het best uit te drukken is als dat je niet perse ergens heen hoeft, iets hoeft te bereiken, dat je zoals je bent helemaal goed bent. Geen moeite kost, nee het kost geen moeite om thuis te zijn, daar is alles kloppend en ontspannen. Geen vragen, geen antwoorden, een groot VERTROUWEN en een gevoel van warme liefde, vervult mijn energie. De verbinding met de natuur, de stilte, helpen dit gevoel te ervaren.
Het is zo essentieel om die momenten in je dag, week, maand, jaar te plannen (zie kleine survivalgids voor je HSP).

Het is nu 4 weken verder en er doen zich dagelijks pareltjes aan me voor. Maar ook en vooral, blijft het belangrijk om aandacht voor de balans te houden. Als ik te veel geef aan clienten en mijn gezin, en geen ruimte inneem voor een ‘stilte moment’ dan voel ik dat ik te vol raak en overprikkelt. Deze signalen neem ik inmiddels serieus en ik zorg dan dat er weer evenwicht komt. Bijvoorbeeld na een lange dag naar een seminar geweest te zijn, de dag erna geen verplichtingen inplannen, maar b.v. heerlijk zwemmen, naar de sauna en met een boek wat lezen en doezelen.

Op het strand wandelend dacht ik terug aan een boek met een mooi verhaal, ‘De ontembare vrouw van Clarissa Pinkola Estes‘, Zeehondehuid, zielehuid. Thuis gekomen heb ik het opgezocht en het is heel toepasselijk. Ik zal er, heel beknopt, wat over vertellen.

Voor vrouwen in het algemeen, maar zeker met hooggevoeligheid, wordt het zielsbewustzijn te makkelijk verlaten en raak je van je ‘thuis’ verdwaald. Met als gevolg dat je niet meer goed weet wat JIJ wilt of waar je inspiratie en kracht te vinden is.
In het verhaal van de ‘Zeehondevrouw’ wordt haar huid afgenomen en verlaat ze de zee, ze woont als mens samen met de man die haar huid heeft gestolen en verstopt. Hij belooft haar hem over 7 jaar terug te geven. Ze krijgen een kind. De vrouw raakt steeds meer van haar glans kwijt en verpietert, maar de man houdt zich niet aan zijn belofte. Haar kind vindt de huid waardoor zij terug kan keren naar de zee, haar thuis.
Het is een prachtig verhaal. Het boek van Clarissa Pinkola Estes is een aanrader voor dit soort mooie verhalen en uitleg ervan.

De huid staat voor je ziel, die je laat stelen, wellicht in een onbewaakt ogenblik, niet bewust. De inwijding is, vanuit dit beeld, dat je de stappen moet leren die je de terugkeer naar huis helpen voltooien. Bewuster worden aan dat vertrouwen gevoed wordt als je zorgzaam naar jezelf bent en van daaruit straal je naar je omgeving. Hooggevoelige mensen negeren vaak behoeften of trekken zich extreem terug, het andere uiterste. De kracht is te vinden in het telkens weer luisteren naar je behoeften en de balans zoeken. De balans wordt ook altijd weer verstoord, dus het is een doorgaand proces!

De natuur helpt je je ‘wilde natuur’ ervaren.
Je ‘wilde natuur’ is zichzelf, oorspronkelijk en authentiek.

Dus het is soms nodig je los te maken van wat gewoon is geworden en niet prettig voelt, om dieper te gaan voelen wat jouw ware, ‘wilde natuur’ zegt. Wow, dan wordt het leven steeds leuker!

Leuk als je een reactie achterlaat.
Vragen en opmerkingen welkom, :-)

Hartegroet,
Marjan Zevenbergen van
Psychologiepraktijk ‘Bloemen Op je Pad’

Het verschil tussen (kinderen met) ADD en ADHD

ADD of ADHD kinderen?

Het is mij altijd een doorn in het oog dat er vaak ADHD wordt gediagnosticeerd bij kinderen die duidelijk ADD hebben. Ik hoop met dit artikel ouders uit te kunnen leggen wat het verschil is tussendoor de 2 ‘beperkingen’ en beschrijf ik de mooie kanten ervan. Ik kom vaak ouders tegen die mij vertellen: “ze zeggen dat mijn kind ADHD heeft, maar ik herken er niets van”.

ADD en ADHD kinderenADD is minder bekend dan ADHD, omdat het in de DSM nog steeds omschreven wordt als een subtype van ADHD. Er gaan gelukkig steeds meer geluiden op om ADD daar uit te halen en apart te omschrijven. Ik ben hier een voorstander van, omdat kinderen met ADHD en ADD net zoveel van elkaar kunnen verschillen als kinderen zonder en kinderen met ADHD. Ook zijn er binnen de diagnose ADHD ook weer kinderen die enorm van elkaar verschillen in de mate waarin ze ADHD hebben.

Eerst even wat droge materie.

ADHD wordt in het diagnostisch handboek DSM-IV-TR beschreven als bestaande uit drie verschillende types:
ADHD-I, het overwegend onoplettende type (ADHD Predominantly Inattentive Type). Dit is het type waarbij vooral sprake is van ernstige en aanhoudende aandachtszwakte (moeite om de aandacht in het hier-en-nu te houden, dromerig type). Dit wordt ook wel het ADD-type genoemd. Deze aanduiding wordt echter sinds de publicatie van DSM-IV formeel niet meer gebruikt.
ADHD-H, het overwegend hyperactieve en impulsieve type. Hier is vooral sprake van ernstige en aanhoudende impulsiviteit en hyperactiviteit;
ADHD-C, het gecombineerde type. Zowel de problemen van het onoplettende als het hyperactieve type zijn aanwezig. Dit type ADHD komt het meeste voor.
In 2013 is hier nog aan toegevoegd:
ADHD-NAO, atypische vorm. De persoon heeft een aantal kenmerken van ADHD, maar lang niet alle.

Zo, en nu in begrijpelijke taal….

Het grootste verschil zit hem in de dynamiek. ADHD kinderen zijn over het algemeen druk en onrustig van binnen en van buiten en ADD kinderen zijn druk en onrustig van binnen. Ze omschrijven het zelf als ‘storm in hun hoofd’.

De kinderen met ADD zijn meestal de kinderen die:

– dromerig zijn
– moeite hebben met opletten
– moeilijk beginnen met hun werk
– niet altijd presteren naar hun intellectuele vermogens
– gevoelig zijn voor prikkels
– het zijn de kinderen die je altijd moet aansporen om aan het werk te gaan
– dingen soms moeilijk kunnen overzien
– moeite hebben met plannen
– zich soms lastig kunnen focussen (behalve als iets hun interesse heeft!)
– raken vaak dingen kwijt
– hebben soms een afkeer van taken waarbij ze zich lang moeten concentreren

Kinderen met ADHD hebben daarnaast ook meestal last van het volgende:

– veel bewegen met handen en voeten
– heel impulsief zijn
– moeite hebben om impulsen te onderdrukken
– vaak voor de beurt praten
– vaak opstaan van de stoel
– kan zo ineens gaan bewegen en is vaak ‘in de weer’
– klimt op dingen of rent vaak rond
– heeft moeite om zich te ontspannen
– verstoort wel eens bezigheden van anderen
– praat veel ;)

Je ziet… Deze kinderen verschillen dus enorm!

Kinderen met ADHD worden vaak gezien als ‘druk en lastig’ en kinderen met ADD worden vaak gezien als ‘dromerig en lui’. Dit vind ik zo jammer… En ook onterecht! Daarnaast is het kind MEER dan alleen de ‘beperking’.

Deze kinderen:

– zijn ook uitermate creatief en vindingrijk
– zijn doorzetters
– het zijn vaak warme kinderen
– meestal zijn ze heel intuïtief
– hebben prachtige inzichten die anderen niet hebben
– kunnen informatie snel combineren
– kunnen enorm genieten van muziek, kunst of de natuur
– hebben een fantastisch probleemoplossend vermogen
– als ze in hun hyperfocus zitten kunnen ze bergen verzetten
– als je ze weet aan te spreken op hun potentie en hun interesse dan gaan ze vliegen!

Let als ouders op signalen van vermoeidheid, depressie en onzekerheid. Dit komt vaak voor bij deze kinderen.

Mascha Jongman
Kindercounselor bij KinderZorgWinkel