Categorie archief: Alie Engelsman

Hoe ouder, hoe gekker; Vijftigplusser en AD(H)D!

AD(H)D bij volwassenen

ad(h)d bij volwassenenVijftigplusser zijn en dan de diagnose AD(H)D krijgen. Tja, wat doet dat met je?
Nog niet eens zo lang geleden vroeg iemand me of ik me wel eens had laten testen op ADHD. ADHD? Dat is toch iets voor kinderen die Alle Dagen Heel Druk zijn? Van die stuiterballen die het moeilijk hebben op school? Ik was als kind juist stil, verlegen, teruggetrokken, dagdromer, had weinig vriend(innet)jes, een buitenbeentje. Eentje met veel fantasie en een opvliegend karakter, dat dan weer wel. Een rommelkont: ‘Maar goed dat je achterwerk aan je vast zit, anders raakte je dat ook nog kwijt!’ en een blikken pannetje: ‘zo heet en zo weer koud!’, een ‘kruidje-roer-me-niet’.

Toen ik volwassen werd vroeg ik me vaak af waarom ik zo’n moeite had met iets af te maken. Zoveel halve truien en onafgemaakte handwerkjes, want ja, een ander patroontje en een andere kleur was nu eenmaal altijd mooier. Bij het schilderen van het huis was de verf niet meer in de winkel te krijgen, terwijl er nog een heel stuk muur en plafond over was. Mijn eigen blog heb ik verschillende keren nieuw leven ingeblazen, waarna het na een paar verhaaltjes weer stilletjes doodbloedde. Mijn eigen bedrijfje blijft maar in mijn hoofd zitten spelen.

En ik zie echt het nut wel in van opruimen, maar aan kasten heb ik altijd al een hekel gehad. Hoe ‘netjes’ ik die ook probeer in te richten, er valt steevast wel iets uit. Ik heb heel veel moeite met weggooien van spullen en opruimen is meestal het verplaatsen ervan, in een verwoede poging toch nog wat te ordenen.

Een paar jaar geleden ontdekte ik dat ik beelddenker was, scenariodenker eigenlijk. Daarom begrepen de mensen me dus niet als ik wat probeerde te vertellen en daarom was het zo druk in mijn hoofd. Beelddenkers zien namelijk heel veel plaatjes tegelijk die ze allemaal moeten omzetten naar informatie, las ik. Scenariodenkers zijn anderen altijd een paar stapjes voor met hun gedachten. Mijn hoofd zit altijd vol. Ik voel me vaak gejaagd en ongedurig, want er is nog zoveel interessants te doen en de klok van het leven tikt ongenadig door. Maar ik betrap me er net zo vaak op dat ik in de bank hang te niksen. Gewoon omdat ik niet weet waar ik nou het eerst eens aan zal beginnen.

Uit een test op het werk bleek dat ik een pionier was, iemand die graag nieuwe dingen deed en moeite had om routineklusjes vol te houden. En inderdaad, ik had moeite met langlopende projecten, had deadlines nodig, was een vreemde eend in de bijt van beleidsmedewerkers, probeerde vergaderingen te mijden of, met een smoesje, eerder te verlaten. Maar als er een klus was die ik erg leuk vond, had ik er geen enkel probleem mee daar thuis tot diep in de nacht aan door te werken.

Toen raakte ik werkeloos en vertelde mijn loopbaancoach me dat ik moeite had met focussen, inkaderen en prioriteiten stellen. Mijn kinderen groeiden op tot pubers en hulpverleners betrapten me erop dat ik ze te weinig structuur bood, niet consequent was en geen grenzen aangaf. Ik verloor de regie over mijn gezin, over mijn leven. Mijn stemmingswisselingen waren reden om een psychologisch onderzoek te doen en voila: diagnose ADHD – C, (gecombineerde type).

Ik ervaar de diagnose niet als een ziekte, maar er vallen heel veel kwartjes. Sinds eind vorig jaar slik in medicijnen (ritalin). Ik voel me wat rustiger, opgewekter en mijn driftbuien zijn afgenomen. Effect op de concentratie merk ik (nog) niet. Vorige week ben ik gestart met een cursus ADHD voor Volwassenen. Wat gaat het me opleveren? Ik heb niet de illusie dat ik de chaos ooit de baas zal worden en ik weet ook wel dat ik dat helemaal niet wil. Die chaos hoort bij mij, structuur en routine schrikken me af. Maar nu ik iets meer weet van AD(H)D kan ik er in ieder geval iets aan doen om het leven van de mensen om me heen in ieder geval wat ‘dragelijker’ te maken.

Alie Engelsman