Categorie archief: Volwassenen met ADD/ADHD

ADHD, een evolutie van het menselijk ras?

De evolutie naar ADHD…

ADHD evolutieVroeger en nu nog leren de kinderen in de brugklas, de theorie van evolutie. Naast het geloof dat er een god is, die alles regelt en bepaald en ons heeft geschapen, stammen we misschien inderdaad ook wel gewoon af van de apen…wie weet… Ze leren dat een vis een hagedis heeft kunnen worden, in de loop van duizenden of miljoenen jaren, kregen zij pootjes in plaats van vinnen, en hun hele uiterlijk veranderde vaak.

Nooit werd er gesproken over de verandering van de binnenkant. Want als een vis gaat transformeren in een hagedis bijvoorbeeld… zouden zijn hersenen dan ook niet moeten evolueren…? Een hagedis jaagt anders dan een vis…ook leeft een hagedis op het land meestal, en leeft een vis onder water… De hersenen en het hele instinct, zullen dus ook moeten veranderen.

 

Laag bewustzijn bij ‘de gevestigde orde’

Wat ik in mijn leven tot nu toe heb gemerkt, is dat ADHD juist een voordeel is. Dat de maatschappij hier niet mee om kan gaan, en ons allemaal ziek en afwijkend vind, is een probleem van deze tijd. De gevestigde orde functioneert helaas nog in een heel lage bewustzijnstoestand en kan dit niet “zien”. Alles in deze maatschappij word altijd omgedraaid, kijk maar een keer naar het nieuws een weekje, de gestoorden en geestenzieken hebben de macht en nu gaan ze hele generaties drogeren, en god weet wat voor schade aanrichten, met al die harddrugs in hun medicijnen.

 

Stempelen en medicijnen

Ik ben nu 45, en heb altijd ADHD hyperactiviteit gehad, ben daarbij nog hoogsensitief, en autodidact, leuke stempels allemaal ,en ik heb nog nooit medicijnen gehad, rook gewoon s’avonds een cannabis sigaretje, en de spanning glijd van me af, en mijn geest reset zich weer naar een kalmere staat, na een drukke dag op het werk.

Acht jaar heb ik als conciërge gewerkt op een grote basisschool, triest hoeveel kinderen ik de vernieling ik heb zien gaan door die medicijnen…ja het worden makke lammetjes in de klas, dat vinden de leerkrachten natuurlijk geweldig… Maar hun hele levenslust verdween meestal…en ik zag het verdriet in hun ogen…

 

ADHDérs, een nieuw soort mens…

De adhdér is in mijn wereld, een nieuw soort mens…een mens, die op een andere manier denkt…werkt…en leeft…vanuit een ander bewustzijn…of beter gezegd…”kijkend” vanuit een andere hoek zeg maar, en daardoor ook dingen ziet en hoort, die de anderen niet zien of horen, omdat zij het vanuit een ander gezichtspunt bekijken…

Mijn problemen vroeger, door deze zogenaamde stoornis waren:

  • Te snel klaar met mijn schoolwerk (wel voldoendes halen)
  • Liever buiten spelen, dan huiswerk maken (welk kind heeft dit niet?)
  • Te veel verbeelding / fantasie ( zeg ik maar niks op)
  • Te druk te speels ( de anderen kunnen er niet tegen, dus zij hebben een stoornis)
  • Ondernemend, nieuwsgierig, open en rechtuit.

Voor mij waren dit fijne dingen allemaal…maar “zij” bestempelen het als een stoornis en probleem…

Wat ik “weet” vanuit mijn gevoeligheid, is dat het een “aanpassing” in de mens is, zodat de mens verder kan evolueren, tot wat zij werkelijk is, en dat is bewustzijn…om anders te kunnen kijken, zullen sommige draadjes ook anders aangesloten moeten worden.

Het heeft alles te maken met bepaalde trillingen en frequenties die overal in en om ons heen zijn…hoe hoger de trilling is…hoe meer “wij” in onze frequentie “zakken” zeg maar…en als dat gebeurt…komt de rust en de totale stilte in je…dan ben je er.

 

Trek je eigen plan…

Helaas is er zoveel oorlog armoede en ellende om ons heen, dat alles in een heel zware negatieve energie word gehouden, en hoe meer ellende er is…hoe moeilijker deze mensen het hebben of krijgen.

Een manier om uit deze bende te breken…is om er gewoon niet meer aan mee te doen…en je eigen plan te trekken…dit is het moeilijkste, want je omgeving, en de mensen die van je houden, kunnen dit meestal niet begrijpen.

Maarten

Opmerking van Jochem:

Bedankt voor je inspirerende artikel Maarten!

Jouw visie komt trouwens aardig overeen met die van John Loporto. Nadat ik Loporto’s boek gelezen had ‘The Davinci Method‘ was ik echt diep ontroerd door zijn super gave vernieuwende verklaring van deze labels en de kenmerken van ADD en ADHD. Elke ADDér/ADHD’er moet zijn boek eigenlijk gewoon gelezen hebben! Zo ontroerend! Bekijk op zijn minst even zijn inspirerende video hieronder. En hier heb ik een heel mooi stuk uit zijn boek beschreven. Trust me, het is je tijd echt even waard! ;)

Een dagje in het leven van ADHDér Karin

Een typische ADHD werkdag…

Kwart over zes, mijn wekker gaat, druk op snooze en sta op om half zeven. Mijn kinderen liggen bij mij in het grote bed. Een arm op mijn gezicht, een knie in mijn rug en te weinig ruimte, dat is hoe ik heb geslapen. Zoals vaker ben ik nu weer even niet zo consequent hierin. Ik baal een beetje, iedereen is om half zeven wakker en is om mij heen. Terwijl het voor mij zo belangrijk is een uurtje voor mezelf te hebben voordat de dag begint. Maar ik heb in dit proces, zelf weer wat steken laten vallen.

Mijn werkmobiel is sinds gisteravond kapot. Al vanaf dat moment zit dat ding in mijn hoofd. Denk aan de mensen die ik moet bellen, de mails die ik wil inzien, wie ik moet contacten voor een andere werkmobiel, of ik die dan ook krijg, wanneer dan, en hoe ik het halen ervan ergens kan combineren met een heenreis of terugreis van mijn werk. Ik neem tussendoor mijn LTO3 en drink een bak zwarte koffie. Ik zeg nog even tegen mijn partner dat ik vandaag eerder weg moet en dat hij dus de kinderen naar school brengt.

Dat is ook zo, vandaag een training waarin ik ook als super-user functioneer. Ik behoor dus meer te weten dan de anderen. Ik had me daarvoor nog wat willen voorbereiden, mijn tablet goed op te laden, nog even in de omgeving van de computer kijken etc. Is dus niet gebeurt, maar goed mijn werkmobiel. Zou ik misschien de simkaartjes kunnen omwisselen, zodat mijn privé mobiel even mijn werkmobiel wordt. Eerst maar even aankleden en opmaken. Shit het is kwart voor acht, opschieten dus! Kleren voor de kinderen pakken, spullen inpakken voor mijn werk.

Om vijf over 8 zit ik in de auto en geef mezelf een schouderklopje, ik ben op tijd… Ik zet de muziek aan en scheur weg. Tijdens de rit, kijk ik naar buiten en zing hard mee met de muziek. Ik luister hetzelfde liedje nog een keer en rij hard. Ondertussen geniet ik van de wolken, het water en de schapen.

Om 9 uur kom ik op mijn werk aan, waar super, superuser er al helemaal klaar voor zit. De Andere superuser zit ook al klaar, heeft dingen uitgeprint en is echt goed voorbereid. Ik gooi mijn tassen neer, zeg dat mijn telefoon stuk is en ga dat regelen. Eerst nog even met die simkaartjes proberen. Oh shit nou doet mijn privemobiel ook niets meer. Geen beweging in het beeld te krijgen. Ik bel de helpdesk en leg de situatie voor. Ik kan vanmiddag komen maar het advies is om hem ook nog even op de lader te leggen. Oke een stopcontact vinden, ondertussen liggen er een hoop spullen op het bureau. Eerst mijn werkmobiel aan een computer, gaat niet, op zoek naar een stopcontact gevonden. Collega van de computer geeft aan dat zij nu een error heeft door mijn USB handeling, daar maar even kijken, klik opgelost. Privemobiel doet nog steeds niets, heb boven een schroevendraaier, komt straks wel. Tablet pakken, zit een enorme barst in, ah daar is onze ICT collega, gaat kijken wat hij kan doen. Goed terug naar de superuserclub, het is namelijk 9.40 en we zijn het onderwerp al 40 minuten aan het voorbereiden. Super super user laat het even zien, ik snap het direct. Computerprogramma`s zijn meestal kruisjes waar je op moet drukken, opslaan, toevoegen, etc etc.

Het overleg, mensen stellen allemaal vragen, sommige zuchten en hebben weerstand, mensen komen te laat. Ik wordt al onrustiger, mijn been begint te wiebelen. Nog meer vragen en ik vind het zo simpel en zo niet dan komt het ook wel goed. Ik werk namelijk heel goed op beelden en in dit systeem staan lekker overzichtelijk wat kernwoorden en de rest van de symbooltjes. Samen met mijn leuke gekke collega adhder, voelen we de onrust bij onszelf toenemen. We moeten er voor waken het niet over andere dingen te hebben. De training is afgelopen en ik ben gesloopt.

Maar eerst eten, shit ik ben mijn yoghurt vergeten.  Gelukkig ik had nog wat yoghurt van vorige week laten staan. Ik neem ook echt even de tijd en de rustig te eten. Achter de computer nog wat dingen opzoeken en uitzoeken. Mailtjes die tussendoor komen afhandelen, nog wat telefoontjes en nu snel op route. Beneden nog een map pakken, het adres vergeten op te schrijven, dus dat vraag ik nog even aan de administratie. In de auto en halverwege bedenk ik me, dat ik de map heb laten liggen…

Een typische ADHD dag - KarinWanneer ik terug naar huis rij, bel ik nog even met een vriendin en met mijn vader. Maak nog wat gekke foto`s van mezelf en heb dikke pret. Denk aan de dag terug en dat ik het de volgende keer echt wat beter moet organiseren. Ik lach om mezelf, maar geef mezelf ook op mijn kop… Wanneer leer je het nu eens Karin……

 

Ritalin en Concerta medicatie voor ADD en ADHD blijken afgekeurde medicijnen!

“Hoe de farmaceutische industrie de regels omzeilde en zo de afgekeurde ADD en ADHD medicijnen Ritalin en Concerta op de markt bracht…”

Programma: KRO’s Brandpunt, 19-10-2014

Een beangstigende video? Laten we even relativeren…

Veel mensen zullen terecht denken wat ze nu in hemelsnaam met dit bericht moeten. Heel begrijpelijk natuurlijk aangezien het nogal dramatisch en schokkend klinkt. Dit kan best beangstigend zijn als je al een tijd Ritalin of Concerta slikt of het aan je kind geeft. Maar laten we even relativeren en niet gelijk in de angst schieten.

Ik denk dat er aardig wat mensen zijn met ADD of ADHD waarvoor deze medicijnen echt een uitkomst kunnen zijn. Ook al ben ik zelf zeker geen voorstander van medicatie en kijk ik liever naar alternatieve opties en benadruk ik graag de positieve kanten van ADD en ADHD. Het is nu eenmaal zo dat sommige mensen met ADD of ADHD voortdurend vastlopen in hun dagelijks leven. Medicatie zoals in het filmpje genoemd kan dan mogelijk echt een uitkomst bieden om het leven prettiger te maken. In dat geval wegen de voordelen misschien wel genoeg op tegen de nadelen van deze medicijnen.

Tja, als je ineens een beter en positiever leven kunt lijden na jaren vastlopen, falen, op je tenen lopen en in de put te zitten, dan is die keuze misschien niet moeilijk te maken. Want al die klachten kunnen uiteindelijk ook weer zorgen voor gezondheidsproblemen waaronder bijvoorbeeld een burn-out.  En vergeet niet, elk medicijn kent bijwerkingen! Je moet jezelf alleen afvragen of deze bijwerkingen voldoende opwegen tegen de voordelen. Wanneer jouw leven er een stuk prettiger door wordt kan ik goed begrijpen dat je toch voor medicatie kiest. Dat zal voor iedereen verschillend zijn en die keuze maak je zelf.

Maar ik wil je wel graag het volgende meegeven. Voor iedereen met ADD of ADHD is het belangrijk om te weten dat er ook alternatieve opties zijn die goed kunnen helpen. Zelf doe ik daarvoor aan mediteren, let ik op mijn voeding (o.a. biologisch) en sport ik. Ook wil ik je er graag op wijzen dat er natuurlijke voedingsmiddelen zijn met zeer goede ervaringen onder mensen met o.a. ADD en ADHD. Dit kan een goede optie zijn als je liever geen medicatie neemt of wanneer je veel bijwerkingen ervaart.

Een 100% natuurlijk middel waar ik zeer veel enthousiaste en positieve reacties over hoor en ook persoonlijk veel positieve reacties van krijg toegemaild is het middel LTO3. Ik ben hier niet om LTO3 te promoten, maar ik vind het wel heel belangrijk dat deze waardevolle kennis hier gedeeld wordt zodat mensen bewuster worden. De geestelijke gezondheidszorg richt zijn pijlen enkel op medicatie zoals in het filmpje te zien is. Ik kijk liever ook naar de andere mogelijkheden, want die zijn er zeker!

LTO3 is een 100% natuurlijk middel dat inmiddels sinds ongeveer 2 jaar te koop is in Nederland en omringende landen. Het werd daarvoor al jaren met groot succes in Canada verkocht. Lto3 blijkt voor enorm veel mensen met ADD/ADHD/HSP en ASS echt een uitkomst. Niet voor iedereen maar dat doen medicijnen ook niet. Het is gebleken dat het voor een groep van 95% in meer of mindere mate positief resultaat biedt. Soms pas na enkele weken omdat het lichaam er even aan moet wennen. Bij de grootste groep werkt het gelijk na de eerste dag. 

Van LTO3 krijg ik zoveel goede berichten dat ik het persoonlijk echt de moeite waard vind om te proberen. Zeker wanneer je negatief tegenover medicatie staat of als je misschien vervelende bijwerkingen ervaart. lto3 is namelijk 100% natuurlijk en zonder bijwerkingen en werkt langdurig over de dag 8-10 uur door. Ik gebruik het zelf ook weer sinds kort en ben er zeer tevreden mee. Zowel volwassenen als kinderen geven aan er erg positieve ervaringen mee te hebben voor wat betreft klachten als overprikkeling, concentratieproblemen, hyperactiviteit, onrust, spanning, zenuwen, angsten, somberheid en slapeloosheid.

Voor het geval je meer over LTO3 wilt weten kun je onderstaande links bekijken:

> Uitgebreide LTO3 informatie

> Ingezonden lto3 ervaringen van mensen met o.a. ADD, ADHD, ASS en HSP

Maar wat ik graag van jou zou willen weten n.a.v. bovenstaande uitzending. Hoe kijk jij tegen deze medicijnen aan en schokt het je om te zien hoe de farmaceutische industrie ermee omgaat? Gebruik jij zelf medicatie voor ADD of ADHD of misschien juist liever natuurlijke middelen? Gebruik je toevallig al lto3 en heb je er veel baat bij? Of misschien doe je juist andere dingen zoals goed op je voeding letten, mediteren, nlp, sporten of whatever.

Laat hieronder je reactie achter en praat erover mee. Zo inspireren we elkaar naar een goede weg!

[fbcomments]

Hoe ouder, hoe gekker; Vijftigplusser en AD(H)D!

AD(H)D bij volwassenen

ad(h)d bij volwassenenVijftigplusser zijn en dan de diagnose AD(H)D krijgen. Tja, wat doet dat met je?
Nog niet eens zo lang geleden vroeg iemand me of ik me wel eens had laten testen op ADHD. ADHD? Dat is toch iets voor kinderen die Alle Dagen Heel Druk zijn? Van die stuiterballen die het moeilijk hebben op school? Ik was als kind juist stil, verlegen, teruggetrokken, dagdromer, had weinig vriend(innet)jes, een buitenbeentje. Eentje met veel fantasie en een opvliegend karakter, dat dan weer wel. Een rommelkont: ‘Maar goed dat je achterwerk aan je vast zit, anders raakte je dat ook nog kwijt!’ en een blikken pannetje: ‘zo heet en zo weer koud!’, een ‘kruidje-roer-me-niet’.

Toen ik volwassen werd vroeg ik me vaak af waarom ik zo’n moeite had met iets af te maken. Zoveel halve truien en onafgemaakte handwerkjes, want ja, een ander patroontje en een andere kleur was nu eenmaal altijd mooier. Bij het schilderen van het huis was de verf niet meer in de winkel te krijgen, terwijl er nog een heel stuk muur en plafond over was. Mijn eigen blog heb ik verschillende keren nieuw leven ingeblazen, waarna het na een paar verhaaltjes weer stilletjes doodbloedde. Mijn eigen bedrijfje blijft maar in mijn hoofd zitten spelen.

En ik zie echt het nut wel in van opruimen, maar aan kasten heb ik altijd al een hekel gehad. Hoe ‘netjes’ ik die ook probeer in te richten, er valt steevast wel iets uit. Ik heb heel veel moeite met weggooien van spullen en opruimen is meestal het verplaatsen ervan, in een verwoede poging toch nog wat te ordenen.

Een paar jaar geleden ontdekte ik dat ik beelddenker was, scenariodenker eigenlijk. Daarom begrepen de mensen me dus niet als ik wat probeerde te vertellen en daarom was het zo druk in mijn hoofd. Beelddenkers zien namelijk heel veel plaatjes tegelijk die ze allemaal moeten omzetten naar informatie, las ik. Scenariodenkers zijn anderen altijd een paar stapjes voor met hun gedachten. Mijn hoofd zit altijd vol. Ik voel me vaak gejaagd en ongedurig, want er is nog zoveel interessants te doen en de klok van het leven tikt ongenadig door. Maar ik betrap me er net zo vaak op dat ik in de bank hang te niksen. Gewoon omdat ik niet weet waar ik nou het eerst eens aan zal beginnen.

Uit een test op het werk bleek dat ik een pionier was, iemand die graag nieuwe dingen deed en moeite had om routineklusjes vol te houden. En inderdaad, ik had moeite met langlopende projecten, had deadlines nodig, was een vreemde eend in de bijt van beleidsmedewerkers, probeerde vergaderingen te mijden of, met een smoesje, eerder te verlaten. Maar als er een klus was die ik erg leuk vond, had ik er geen enkel probleem mee daar thuis tot diep in de nacht aan door te werken.

Toen raakte ik werkeloos en vertelde mijn loopbaancoach me dat ik moeite had met focussen, inkaderen en prioriteiten stellen. Mijn kinderen groeiden op tot pubers en hulpverleners betrapten me erop dat ik ze te weinig structuur bood, niet consequent was en geen grenzen aangaf. Ik verloor de regie over mijn gezin, over mijn leven. Mijn stemmingswisselingen waren reden om een psychologisch onderzoek te doen en voila: diagnose ADHD – C, (gecombineerde type).

Ik ervaar de diagnose niet als een ziekte, maar er vallen heel veel kwartjes. Sinds eind vorig jaar slik in medicijnen (ritalin). Ik voel me wat rustiger, opgewekter en mijn driftbuien zijn afgenomen. Effect op de concentratie merk ik (nog) niet. Vorige week ben ik gestart met een cursus ADHD voor Volwassenen. Wat gaat het me opleveren? Ik heb niet de illusie dat ik de chaos ooit de baas zal worden en ik weet ook wel dat ik dat helemaal niet wil. Die chaos hoort bij mij, structuur en routine schrikken me af. Maar nu ik iets meer weet van AD(H)D kan ik er in ieder geval iets aan doen om het leven van de mensen om me heen in ieder geval wat ‘dragelijker’ te maken.

Alie Engelsman