Tagarchief: chaos

Een dagje in het leven van ADHDér Karin

Een typische ADHD werkdag…

Kwart over zes, mijn wekker gaat, druk op snooze en sta op om half zeven. Mijn kinderen liggen bij mij in het grote bed. Een arm op mijn gezicht, een knie in mijn rug en te weinig ruimte, dat is hoe ik heb geslapen. Zoals vaker ben ik nu weer even niet zo consequent hierin. Ik baal een beetje, iedereen is om half zeven wakker en is om mij heen. Terwijl het voor mij zo belangrijk is een uurtje voor mezelf te hebben voordat de dag begint. Maar ik heb in dit proces, zelf weer wat steken laten vallen.

Mijn werkmobiel is sinds gisteravond kapot. Al vanaf dat moment zit dat ding in mijn hoofd. Denk aan de mensen die ik moet bellen, de mails die ik wil inzien, wie ik moet contacten voor een andere werkmobiel, of ik die dan ook krijg, wanneer dan, en hoe ik het halen ervan ergens kan combineren met een heenreis of terugreis van mijn werk. Ik neem tussendoor mijn LTO3 en drink een bak zwarte koffie. Ik zeg nog even tegen mijn partner dat ik vandaag eerder weg moet en dat hij dus de kinderen naar school brengt.

Dat is ook zo, vandaag een training waarin ik ook als super-user functioneer. Ik behoor dus meer te weten dan de anderen. Ik had me daarvoor nog wat willen voorbereiden, mijn tablet goed op te laden, nog even in de omgeving van de computer kijken etc. Is dus niet gebeurt, maar goed mijn werkmobiel. Zou ik misschien de simkaartjes kunnen omwisselen, zodat mijn privé mobiel even mijn werkmobiel wordt. Eerst maar even aankleden en opmaken. Shit het is kwart voor acht, opschieten dus! Kleren voor de kinderen pakken, spullen inpakken voor mijn werk.

Om vijf over 8 zit ik in de auto en geef mezelf een schouderklopje, ik ben op tijd… Ik zet de muziek aan en scheur weg. Tijdens de rit, kijk ik naar buiten en zing hard mee met de muziek. Ik luister hetzelfde liedje nog een keer en rij hard. Ondertussen geniet ik van de wolken, het water en de schapen.

Om 9 uur kom ik op mijn werk aan, waar super, superuser er al helemaal klaar voor zit. De Andere superuser zit ook al klaar, heeft dingen uitgeprint en is echt goed voorbereid. Ik gooi mijn tassen neer, zeg dat mijn telefoon stuk is en ga dat regelen. Eerst nog even met die simkaartjes proberen. Oh shit nou doet mijn privemobiel ook niets meer. Geen beweging in het beeld te krijgen. Ik bel de helpdesk en leg de situatie voor. Ik kan vanmiddag komen maar het advies is om hem ook nog even op de lader te leggen. Oke een stopcontact vinden, ondertussen liggen er een hoop spullen op het bureau. Eerst mijn werkmobiel aan een computer, gaat niet, op zoek naar een stopcontact gevonden. Collega van de computer geeft aan dat zij nu een error heeft door mijn USB handeling, daar maar even kijken, klik opgelost. Privemobiel doet nog steeds niets, heb boven een schroevendraaier, komt straks wel. Tablet pakken, zit een enorme barst in, ah daar is onze ICT collega, gaat kijken wat hij kan doen. Goed terug naar de superuserclub, het is namelijk 9.40 en we zijn het onderwerp al 40 minuten aan het voorbereiden. Super super user laat het even zien, ik snap het direct. Computerprogramma`s zijn meestal kruisjes waar je op moet drukken, opslaan, toevoegen, etc etc.

Het overleg, mensen stellen allemaal vragen, sommige zuchten en hebben weerstand, mensen komen te laat. Ik wordt al onrustiger, mijn been begint te wiebelen. Nog meer vragen en ik vind het zo simpel en zo niet dan komt het ook wel goed. Ik werk namelijk heel goed op beelden en in dit systeem staan lekker overzichtelijk wat kernwoorden en de rest van de symbooltjes. Samen met mijn leuke gekke collega adhder, voelen we de onrust bij onszelf toenemen. We moeten er voor waken het niet over andere dingen te hebben. De training is afgelopen en ik ben gesloopt.

Maar eerst eten, shit ik ben mijn yoghurt vergeten.  Gelukkig ik had nog wat yoghurt van vorige week laten staan. Ik neem ook echt even de tijd en de rustig te eten. Achter de computer nog wat dingen opzoeken en uitzoeken. Mailtjes die tussendoor komen afhandelen, nog wat telefoontjes en nu snel op route. Beneden nog een map pakken, het adres vergeten op te schrijven, dus dat vraag ik nog even aan de administratie. In de auto en halverwege bedenk ik me, dat ik de map heb laten liggen…

Een typische ADHD dag - KarinWanneer ik terug naar huis rij, bel ik nog even met een vriendin en met mijn vader. Maak nog wat gekke foto`s van mezelf en heb dikke pret. Denk aan de dag terug en dat ik het de volgende keer echt wat beter moet organiseren. Ik lach om mezelf, maar geef mezelf ook op mijn kop… Wanneer leer je het nu eens Karin……

 

Hoe ouder, hoe gekker; Vijftigplusser en AD(H)D!

AD(H)D bij volwassenen

ad(h)d bij volwassenenVijftigplusser zijn en dan de diagnose AD(H)D krijgen. Tja, wat doet dat met je?
Nog niet eens zo lang geleden vroeg iemand me of ik me wel eens had laten testen op ADHD. ADHD? Dat is toch iets voor kinderen die Alle Dagen Heel Druk zijn? Van die stuiterballen die het moeilijk hebben op school? Ik was als kind juist stil, verlegen, teruggetrokken, dagdromer, had weinig vriend(innet)jes, een buitenbeentje. Eentje met veel fantasie en een opvliegend karakter, dat dan weer wel. Een rommelkont: ‘Maar goed dat je achterwerk aan je vast zit, anders raakte je dat ook nog kwijt!’ en een blikken pannetje: ‘zo heet en zo weer koud!’, een ‘kruidje-roer-me-niet’.

Toen ik volwassen werd vroeg ik me vaak af waarom ik zo’n moeite had met iets af te maken. Zoveel halve truien en onafgemaakte handwerkjes, want ja, een ander patroontje en een andere kleur was nu eenmaal altijd mooier. Bij het schilderen van het huis was de verf niet meer in de winkel te krijgen, terwijl er nog een heel stuk muur en plafond over was. Mijn eigen blog heb ik verschillende keren nieuw leven ingeblazen, waarna het na een paar verhaaltjes weer stilletjes doodbloedde. Mijn eigen bedrijfje blijft maar in mijn hoofd zitten spelen.

En ik zie echt het nut wel in van opruimen, maar aan kasten heb ik altijd al een hekel gehad. Hoe ‘netjes’ ik die ook probeer in te richten, er valt steevast wel iets uit. Ik heb heel veel moeite met weggooien van spullen en opruimen is meestal het verplaatsen ervan, in een verwoede poging toch nog wat te ordenen.

Een paar jaar geleden ontdekte ik dat ik beelddenker was, scenariodenker eigenlijk. Daarom begrepen de mensen me dus niet als ik wat probeerde te vertellen en daarom was het zo druk in mijn hoofd. Beelddenkers zien namelijk heel veel plaatjes tegelijk die ze allemaal moeten omzetten naar informatie, las ik. Scenariodenkers zijn anderen altijd een paar stapjes voor met hun gedachten. Mijn hoofd zit altijd vol. Ik voel me vaak gejaagd en ongedurig, want er is nog zoveel interessants te doen en de klok van het leven tikt ongenadig door. Maar ik betrap me er net zo vaak op dat ik in de bank hang te niksen. Gewoon omdat ik niet weet waar ik nou het eerst eens aan zal beginnen.

Uit een test op het werk bleek dat ik een pionier was, iemand die graag nieuwe dingen deed en moeite had om routineklusjes vol te houden. En inderdaad, ik had moeite met langlopende projecten, had deadlines nodig, was een vreemde eend in de bijt van beleidsmedewerkers, probeerde vergaderingen te mijden of, met een smoesje, eerder te verlaten. Maar als er een klus was die ik erg leuk vond, had ik er geen enkel probleem mee daar thuis tot diep in de nacht aan door te werken.

Toen raakte ik werkeloos en vertelde mijn loopbaancoach me dat ik moeite had met focussen, inkaderen en prioriteiten stellen. Mijn kinderen groeiden op tot pubers en hulpverleners betrapten me erop dat ik ze te weinig structuur bood, niet consequent was en geen grenzen aangaf. Ik verloor de regie over mijn gezin, over mijn leven. Mijn stemmingswisselingen waren reden om een psychologisch onderzoek te doen en voila: diagnose ADHD – C, (gecombineerde type).

Ik ervaar de diagnose niet als een ziekte, maar er vallen heel veel kwartjes. Sinds eind vorig jaar slik in medicijnen (ritalin). Ik voel me wat rustiger, opgewekter en mijn driftbuien zijn afgenomen. Effect op de concentratie merk ik (nog) niet. Vorige week ben ik gestart met een cursus ADHD voor Volwassenen. Wat gaat het me opleveren? Ik heb niet de illusie dat ik de chaos ooit de baas zal worden en ik weet ook wel dat ik dat helemaal niet wil. Die chaos hoort bij mij, structuur en routine schrikken me af. Maar nu ik iets meer weet van AD(H)D kan ik er in ieder geval iets aan doen om het leven van de mensen om me heen in ieder geval wat ‘dragelijker’ te maken.

Alie Engelsman