Tagarchief: verslavingen

Denken, denken, altijd maar denken….

‘Ik’ en mijn vermoeiende ADD brein

ADD en overprikkeld door teveel informatieOp een zeker moment gaat het gewoon niet meer, het lijkt wel alsof mijn hoofd vol zit. Nieuwe informatie, woorden, zinnen, ze lijken af te kaatsen op mijn hersenschors, soms lijk ik het fysiek te kunnen voelen. Mijn hersens verwerken niets meer, er lijkt een soort leegte te ontstaan. Een schreeuwende alles overheersende de stilte. Nee dit is geen innerlijke rust, eerder een innerlijke meltdown. Vluchten lijkt voor mij de enige manier. 

Herkenbaar? De overprikkeling van mijn hersenen is het geen waar ik het minste grip op heb. Soms kan ik denken als een straaljager, wat zeg ik, kan ik denken met intergalactische snelheid waarbij ‘The Enterprise’ in het niets valt. Op andere momenten kan een rund, die aan zijn vijfde herkauwsessie van de dag begint, nog sneller informatie verwerken dan mijn brein. Dat ding in mijn schedelpan, mijn hersens, lijkt nooit een stabiele toestand te bereiken.

Geen idee hoe dit voor anderen werkt, maar ik ben een denker. Een analyticus zonder proefschrift, een filosoof zonder duidelijk probleem, een wetenschapper zonder vakgebied. Ik denk aan en over alles, soms tegelijk, andere keren onophoudelijk. Niets is op zichzelf staand en alles is verbonden. Bijzonder fascinerend, complex, uitdagend en vaak dodelijk vermoeiend, al zeg ik het zelf. Vermoeiend omdat het soms niet lijkt op te houden en omdat het ook erg op mezelf is gericht. Mijn ‘Ik’ is een veel te veel voorkomend onderwerp in mijn denksessies. De twijfel en de onzekerheid zit diep in mij, met mismoedige en depressieve stemmingen als gevolg. Wellicht zit dit nu eenmaal in mij, maar waarschijnlijker komt het ook doordat het net iets te vaak volledig mis is gegaan. Falen gaat na verloop van tijd in je botten zitten en het laat zich er lastig uitlopen.

Maar al dat gekke denken brengt me ook veel goeds. Het voedt mijn creativiteit, mijn vermogen tot het vinden van oplossingen en antwoorden. Ik leg mezelf geen grenzen op. Ik fantaseer en droom van levens en werelden die ik zou willen zien of creëren. Ik zie ook altijd overal humor. Ik kan binnen een tel schakelen tussen serieuze ideeën en slap ouwehoeren. Met mij kun je altijd een gesprek voeren, ik praat over alles, ik heb immers over alles nagedacht. Deze waardevolle eigenschappen begin ik nu pas te waarderen.

Ja ik ben te dik, heb mijn opleidingen verneukt, heb het halen van een rijbewijs maar laten varen, heb verslavingen die ongeneesbaar lijken en zwerf van kamer naar kamer, omdat ik geen appartement kan betalen. En nee, ik heb dat lang niet allemaal geaccepteerd. Het is moeilijk en klote, want ik neem die verdomde rugzak overal mee naar toe. Maar ik heb mijn weg gevonden, een beroep waar ik lol in heb, waar ik goed in ben, waarbij ik in een vingerknip in mijn hyperfocus kan komen. Ik ben er geduldig, precies, zelfs perfectionistisch in. Het maakt mij gelukkig, het geeft me hoop en een toekomst. De maatschappelijke weg is niet voor iedereen (weg)gelegd. Er is echter altijd een weg, dat blijf ik geloven, altijd, voor eeuwig en altijd!