Categorie archief: diagnose adhd

Leven met ADHD valt niet altijd mee! (levensverhaal Karin)

Ik en mijn leven met ADHD chaos, chaos, chaos!

Leven met ADHD

Het verhaal van Karin over haar chaotische leven met ADHD

Ik ben moeder van twee kinderen en 32 jaar. Ik heb een goede baan als hulpverlener en begeleidt gezinnen. Als ambulant werker ben ik veel op pad en in mijn auto pleeg ik altijd nog wat telefoontjes, kijk naar buiten, en rij veelste hard, parkeer mijn auto ergens, haal een parkeerkaartje maar als ik aan kom ben ik te laat en heb een boete. Als iemand tegen mij zegt dat we rechtsaf moeten kijk ik altijd naar mijn schrijfhand. Ik ben ook blij met de spellingscontrole op telefoons, computers e.d.

Mijn auto is een rommel, mijn werkplek is een rommel, mijn tas is een rommel…. Tijdens gesprekken flap ik er regelmatig wat uit, ik ben confronterend maar veroordeel niet. Op kantoor praat ik een beetje hier, beetje daar en ook mijn administratietijd is voorbij gevlogen. Als vergaderingen te lang duren wordt ik onrustig en begin te wiebelen, moet naar de WC of wil naar de kern van het verhaal! Ik hou er niet van mijn tijd te verdoen.. IK maak veel grapjes, ben erg vlot en mij praat je niet snel onder de tafel! Ik ben enthousiast en heb vele interesses, Moet er iets gedaan worden, een training, het begeleiden van een stagiaire, het implementeren van een methodiek, dan komen ze bij mij. Ik ben altijd enthousiast en weet van aanpakken. Soms laat ik een heel koffiespoor achter omdat ik altijd mors en knoei. Collega’s vinden mij leuk, gedreven en gepassioneerd en soms een beetje gek maar zeker niet saai. Cliënten vinden mij betrouwbaar, grappig, menselijk, betrokken en eerlijk. Ze accepteren mijn te laat komen en chaotisch gebeuren omdat ik het bespreek. Ik ga 100 nee 1000 procent voor mijn gezinnen en dat weten ze.

Ook voor mijn vrienden ga ik, ik heb afwisseling nodig, moet gek kunnen doen met mensen en lekker kunnen doorslaan, in dingen klimmen en schijt hebben aan alles. Ik moet voelen dat ik leef!  Tot zover niets aan de hand. Dit zijn stukjes van ADHD waarvan ik gewoon wist dat ze bij mij hoorde en ik had het ingezet als vaardigheden.

Maar sinds een half jaar weet ik dus dat ik ADHD heb en vallen vele stukjes op zijn plaats..

Want sinds ik een gezin heb met twee kinderen loop ik tegen mijn eigen chaos en de overprikkeling op. Steeds meer en steeds meer en met wat overlijdens erbij zat ik ineens overspannen thuis.

Ik leef als een speer en beleef mijn emoties intens. Ik kan me vreselijk opwinden, down voelen, zielsgelukkig. Maar thuis was voor mij de plek om te landen. Om de chaos om mij heen en in mijn hoofd op te ruimen… IK ruim niet plek voor plek op maar in een keer het hele huis, overal en tegelijk. IK zet muziek aan en gaan met die banaan, alle prikkels weghalen om vanuit het nulpunt weer chaos te veroorzaken. IK doe thuis zoals het voelt, ik wordt wakker wanneer ik wil, ga slapen wanneer ik wil, ga eten wanneer ik wil. IK beuk mezelf helemaal af in de tuin, verlies de tijd uit het oog en kom tot rust. Ik heb honderden ideeën, sommige start ik op en ga er helemaal in op en sommige laat ik net zo snel weer los.

Maar nu ik kinderen heb, moet ik hun structuur volgen, zij hebben geen ruimte dat ik een hele dag tekeer ga in de tuin. En het hele huis opruimen lukt ook niet zo goed. Voortdurend zijn er spullen, prikkels, geluiden en andere om rekening mee te houden. Ik loop vast ik moet op tijd naar bed, op tijd opstaan, de kinderen eten geven en dat kost veel moeite. Daarnaast heb ik mijn man waarmee ik moet samenwerken en die me vraagt wat mijn plannen zijn. *&^$* kortsluiting want mij hoofd is te vol. Moet nog naar de winkel, naar de bibliotheek, kinderen naar school, instanties bellen, rekeningen betalen…

Tja en dan loop je dus tegen jezelf en je eigen chaos op en de andere mensen om mij heen tegen mij. Mijn dochtertje is ook zo druk, zit niet stil, praat veel en heeft het geduld niet om te luisteren, en reageert direct op prikkels. Er ging langzamerhand een lichtje bij mij branden en tijdens mijn overspannenheid heb ik om een ADHD test gevraagd en inderdaad alles valt op zijn plek.

Waarom structuur zo belangrijk is, waarom routine zo belangrijk is, waarom keuzes maken en knopen doorhakken zo belangrijk zijn, hoe belangrijk lijstjes voor mij zijn, hoe belangrijk doelen voor mij zijn omdat dat mijn houvast is… Ja ik heb nog een hoop te doen!!

Ik leer nu eindelijk koken, ben nog steeds een leuk en gek mens!

Karin.

Je kunt hieronder reageren op het leven met ADHD van Karin…

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

.

Hulpboeken bij ADHD

Hulpgids ADHD boekLeven met adhd boek

 

 

 

 

De storm genaamd ADHD (levensverhaal anoniem)

Het leven van iemand met ADHD; omgaan met gevoel, relaties…

Nadat bij mn kind de diagnose ADHD was gesteld, ben ik me erin gaan verdiepen. Bij haar intake gesprekken bleek al snel dat er veel overeenkomsten zaten tussen kind en vader.
Een half jaar terug ook mezelf maar laten testen en BINGO ……

Opluchting was van korte duur, eerst dacht ik mooi, nu gaat het vast stukken beter…. Hoe groot die vergissing was blijkt nog elke dag.

Waarom heb ik dit niet eerder gezien/ getest/ geweten…? Dan was het misschien allemaal anders gelopen dan had ik niet …/ en ook niet …..
Sinds 2 jaar ben ik gescheiden ..oorzaak adhd ? Of juist lang volgehouden door adhd…?
Wie zal het zeggen…intussen besef ik dat het antwoord op die vraag nooit zal komen en dat ook hier 2 mensen betrokken zijn met elk een eigen aandeel. Het lukt steeds beter om dat schuldgevoel tot rust te laten komen.

Ook de stemmingswisselingen, beroemd en berucht intussen in mn relatie. Zo zit je gezellig op terras om even later in mn eigen huis mn ding te doen waarbij van alles niet lukt en vervolgens dat wat ik nodig heb, niet terug is te vinden.
MIS!!!!! Helemaal in de stress geen land mee te bezeilen en mn relatie die juist dan net contact zoekt trekt het niet meer…..

Achteraf blijkt dat de relatie om meer vlakken dan mij alleen het moeilijk heeft, maar als kokende ADHD’ER zie ik dat even over t hoofd en betrek het volledig op mezelf…..” hoezo je weet niet hoe verder….PRIMA ! ik weet het wel !! De mazzel , succes, los ballos, veel plezier met de rest van je leven ( zonder mij …..) pfffffffffff…..kort lontje ….welneee….

Om vervolgens een uur later en een paar hartslagen minder, alle zeilen bijzetten om te redden wat er te redden valt . De uitkomst ……..
Veel beter communiceren wat er speelt, hoe wordt het bedoelt, uitvragen en aangeven .
Aangeven dat het even vies tegenzit waardoor je even flink zelfmedelijden hebt..maakt dat er begrip voor je houding is. De ander weet dat het niet aan hem of haar ligt en dat het ook weer over gaat. Evengoed is het voor de ander niet gemakkelijk, ff de knip om, verstand op 0 etc etc….

Maar om elke keer weer je gevoel op tafel te leggen als je iets dwars zit ……pfffff
Ik weet t niet, te veel is iig niet goed, er zal kei en keihard gewerkt moeten worden om een stukje gedrag te veranderen.

Bewust wording is 1 ding maar er goed bij voelen heel wat anders. Het patroon van al die jaren zomaar ff doorbreken…..? SUCCES !
dat kost tijd..heel veel tijd….is het de moeite waard om te doorbreken….? Dat kun je alleen zelf bepalen…. In mijn geval heb ik het geluk een geweldige vriendin te hebben gevonden, natuurlijk ook met haar eigen problemen, maar wel iemand die het voor mij enorm de moeite waard maakt om bepaalde adhd dingen, aan te pakken.
Het zal zeker niet vanzelf gaan en waar het uitkomt geen idee, maar ik ga ervoor.
Eerst maar eens omgaan met de stemmingswisselingen en van te voren ” weten” hoe de situatie zal gaan.

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Ingrid’s heftige leven met Borderline en ADHD

Een langdurig en zwaar behandeltraject voor Borderline waarna later de diagnose ADHD volgde

Borderline en ADHD, ik hou niet van hokjes!

Ik heb ADHD, ik hou niet van kaderleven!

Sinds 1998 werd ik behandeld voor BPS (Borderline persoonlijkheidsstoornis). Tonnen aan medicatie waar ik alleen maar ‘gekker’ van werd en ik weet niet hoeveel uur van behandeling verder ben ik half m’n gezin, m’n familie en veel van m’n vrienden kwijt. M’n huwelijk op de klippen en een oceaan van tranen gehuild. Depressies en verslaving overwonnen. Maar altijd maar die innerlijke onrust en die chaos in m’n hoofd. Razend snelle verbanden worden in m’n hoofd gelegd. Nooit die leegte waar men bij BPS van spreekt, alleen maar overvol. Waardoor ik ook aan automutileren deed (jezelf snijden) sinds ik 11 was. ‘luchtgaatjes!’ noemde ik het. Ik begrijp dan ook hoe de diagnose gesteld is maar er is nooit verder gekeken.

Na zo’n teleurstellende behandeling ben ik een klachten procedure in gegaan en heb na 14 jaar behandeling eens een uitgebreid onderzoek geëist. Ik heb mijn gelijk en excuses gekregen van deze instantie. Nu blijkt dat ik ADHD heb en als dat niet eerst behandeld word hebben andere behandelingen voor eventueel andere klachten geen zin. Ik zou in mijn klachtenprocedure verder kunnen gaan aanklagen maar heb voor mijzelf besloten dat ik al te veel tijd en geld verdaan heb.

Met heel erg veel moeite, vooral in vertrouwen (!) ben ik in zee gegaan met een andere kleinere GGZ instelling en er gaat een wereld voor mij open en ik zie licht aan het eind van de nog lange tunnel. Ik krijg handige bruikbare tips om mijzelf een halt toe te leren roepen en te structureren. Ik blijf altijd de neiging houden om door te draven. Dat weet ik nu. Maar ik krijg eindelijk een paar teugels aan gereikt! pfhoe! Wat een opluchting! En nou oefenen!!! Proberen het verdriet om wat ik verloren heb een plaatsje te geven en bouwen aan een hele nieuwe toekomst. It’s a new day , it’a new live and I’m feeling … wisselend LOL!

Ik schrijf dit openbaar omdat ik graag wil delen dat het Ooh Zo belangrijk blijft je eigen touwtjes in handen te houden, ook bij instanties. En ik wil aan de kaak stellen dat ik het schandalig vind dat als je ziek bent en afhankelijk van hulpverlening er op zo’n lakse en gemakkelijke manier met jou als mens en jouw diagnose om word gegaan. Ik heb bijvoorbeeld jaren lang gedacht dat ik behandeld werd door een psychologe terwijl ik ‘steunende gesprekken’ had met een psychiatrisch verpleegkundige. Vandaar dat zij nooit dieper op thema’s in wou gaan als ik dat vroeg. Ik heb mij veelte lang passief opgesteld en mijn ‘behandeling’ onder gaan. (wat wil je als je depressief bent?!)

Er is helaas ook niemand om mij heen geweest die aan de bel getrokken heeft.
Ik heb mijzelf samen met de kinderen door deze jaren heen moeten worstelen. De kinderen die hier ongetwijfeld ook een behoorlijke tik van mee hebben gekregen. Om maar te zwijgen over de interventie van BJZ die zooooo veel te wensen overliet. Vertrouwen doen wij geen èèn van allen helaas. Maar what doesnt kill you makes you stronger!!!

Wat ik wil zeggen …
Bezuinigen in de zorg ???
INVESTEREN!!!
Zorg dat de zorg efficiënt werkt!!!
DAT SCHEELT!!!
Daarom wil ik wel met de billen bloot als iemand … ook maar iemand er iets van leert!

Groet Ingrid

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Een kijkje in het leven van ‘lotgenoten’ met ADD, ADHD en HSP

Wil jij ook je verhaal kwijt over je leven met ADD, ADHD en HSP?

Beste lezer,

levensverhalen van lotgenoten met ADD, ADHD en HSP

Een kijkje in het leven van andere mensen met ADD, ADHD en HSP

Deze pagina is bedoeld voor mensen die hun verhaal, of filmpje, willen delen over hun leven met ADD, ADHD en HSP. Ook kun je natuurlijk als ouder of partner je verhaal sturen.

Ik ben enorm geïnteresseerd in jouw leven met ADD, ADHD en/of HSP! De bezoekers geven ook aan dit enorm te waarderen en er steun uit te halen! Elk levensverhaal is weer een feest van herkenning!

Ook zorgt het voor meer begrip vanuit de omgeving. Zo zien niet alleen wij, maar ook onze omgeving, dat we niet alleen staan! Zeker sturen dus! :)

Je kunt insturen via het contactformulier maar makkelijker is het om je verhaal te sturen naar info(at)addkenmerken(punt)net Ik kan je naam anonimiseren als je dat wilt.

Groetjes, Jochem

 

Ingestuurde levensverhalen (Klik op de foto of link)

Ellen, 9 februari 2015

Samen leven met ADD

3 ADDérs samen in één huis is geen scheepsrecht, dat is één grote puinhoop!

 

 

 

 

 

 

Karin, 28 januari 2015

leven met adhd

Leven met ADHD valt niet altijd mee; chaos, chaos, chaos!

 

 

 

 

 

 

 

 

> De storm genoemd ADHD, en de liefde

 

 

Bas, 11 augustus 2014

Bas levensverhaal ADD en HSP relaties en scheiding

Bas met ADD en HSP over zijn relaties en scheiding. ‘Ik ben niet meer, maar ook zeker niet minder dan een ander!’

 

 

 

 

 

 

 

Gea, 22 juli 2014

Tot zelfbezinning komen

Gea over haar leven met ADD en HSP kenmerken en haar werk in de zorg en welzijn.

 

 

 

 

 

 

Ingrid Scherphof, 23 april 2014

Ingrid's leven met Borderline en ADHD

Ingrid’s heftige verhaal over haar lange behandeltraject voor Borderline en later ADHD

 

 

 

 

 

 

 

 

Shirly van der Wal, 20 februari 2014

Shirly van der Wal haar Leven met Dyslexie en HSP

Shirly met Dyslexie. “Nu snap ik waarom ik mij altijd zo anders voelde, ik ben gewoon HSPér!”

 

 

 

 

 

 

 

 

Nicky, 24 januari 2014

Nicky met ADD beeld haar leven uit in een tekening (klein)

Nicky met ADD beeld haar leven uit in een tekening

 

 

 

 

 

 

 

Debby, 22 januari 2014

Debby Colijn leven met ADHD

Debby’s heftige leven met ADHD

 

 

 

 

 

 

 

Melissa, 18 januari 2014

Melissa van R over haar leven met ADD

Melissa’s leven vol ups en downs door ADD en het gebruik van medicatie

 

 

 

 

 

 

 

Patrick, 15 januari 2014

> Patrick en zijn struggels met ADD op sociaal, studie en relatiegebied

 

Rewina, 6 januari 2014

> Rewina over haar studieverloop met ADD

 

Karin, 5 januari 2014

> karin over de drukte in haar hoofd door ADD

 

Hanneke, 22 december 2013

> Hanneke en haar zoontje met ADD

 

Jessica, 17 november 2013

> Jessica over haar werk met PDD-NOS en Hooggevoeligheid

 

Laura, 29 oktober 2013

> Laura komt er na jaren van vallen en opstaan achter dat ze ADHD heeft!

 

Anoniem, 21 oktober 2013

> Mevrouw over haar leven met HSP en HSS (High sensation seeking)

 

Anke, 17 oktober 2013

> Anke komt erachter dat ze ADD heeft!

 

Ella Timmermans, 9 oktober 2013

> Het verhaal van Ella als moeder van een zoontje met ADHD en autisme

 

Carolien, 5 oktober 2013

> Een lange zoektocht blijkt toch ADD en HSP

 

Riesie, 18 september 2013

> Riesie over haar leven met ADD en Dyslexie

 

Anoniem, 30 augustus 2013

Hoi,

Nog steeds leef ik in onzekerheid, altijd dezelfde gedachtes die in mijn hoofd malen. “Wie ben ik?” “Waarom ben ik zo enorm snel afgeleidt en ben ik altijd met meerdere dingen tegelijk bezig”. Ik heb verschillende psychologen gehad maar ze wisten niet zo goed hoe ze met mij overweg moesten. Aangezien ik als klein kind altijd ”onderweg” weg was, ik keek altijd naar buiten en dagdroomde, dacht veel na over ‘t leven en de dood. Ik beschouwde mezelf als een diep persoon met een enorme gevoeligheid. Alles neem ik persoonlijk aan, alsof het mijn schuld is. Want wat is mooier dan de mensheid te openen en de goedheid/liefde naar omhoog te brengen.

In mijn jeugd (pubertijd) was ik altijd de braafste in klas, diegene die zijn vader niet wilt teleurstellen. Ik kreeg een hoge druk op mij als tiener, er werd veel van me verwacht. Tijdens school elke dag getreiterd & gepest, puur om ‘t feit dat ik zo passief was, stil, teruggetrokken, veel dagdroomde, en altijd ”onderweg” was. De leraar moest me altijd mijn naam meerdere malen zeggen omdat ik dan weer ”weg” was uit de realiteit.

Hedendaags cijfer ik mezelf ook compleet weg, omdat de benodigdheden van andere voor mijn ”gevoel” voor gaan. De liefde die je geeft aan je ouders, grootouders, vrienden, vriend of vriendin is onbeschrijfbaar voor mij. Ik help andere mensen maar te graag en wil het ook altijd ”te” goed doen voor de medemens. Tegen onrein kan ik totaal niet tegen. En na al die jaren heb ik eigenlijk een manier gevonden hoe ik van die ”gevoeligheid” af kan zijn en mijn gedachten voor een tijdje op nul te zetten. Muziek en schrijven.

Mijn moeder zegt altijd tegen mij “Zoon, je mag trots zijn met zo hart van goud en de mensheid altijd het goede te bieden.” Met deze zin denk ik meer na dat ik mezelf ook belangrijk moet vinden. Voor mijn gevoel gaat dat moeilijk, laag zelfbeeld, onzekerheid, en altijd anders voelen dan de rest en niet begrepen worden. Jochem ik wil je nog hartstikke bedanken voor de website, en de tips die ik binnenkrijg in de nieuwsbrief.

Anoniem

 

Tamara, 24-8-2013

Hoi Jochem,

4 jaar geleden ben ik erachter gekomen dat ook ik ADD heb. Het begon al vanaf dat ik jong was, altijd afgeleid, heel veel dingen vergeten en niet kunnen concentreren op school/werk of bij boeken lezen of een film kijken. Het was altijd druk in mijn hoofd. Thuis ging het ook niet goed, als ik een slechte periode had waar ik me heel onzeker in voelde, somberde ik me af van mensen ( vooral van me familie) en was ik terug houdend. Ik had altijd het idee dat mensen mijn manier van denken niet snapte en ik altijd alles fout deed. Als ik naar de supermarkt ging voor me moeder haalde ik cola i.p.v. melk of als ik me kamer moest opruimen had ik het idee dat ik alles al gedaan had, terwijl ik maar de helft gedaan had.

We zijn toen naar een psycholoog gegaan. Bij haar heb ik een jaar al me gevoelens kunnen uiten en het hielp. Zij had het idee dat ik ADD had en liet een psychiater mij observeren voor 2 uur. Daar kwam uit dat ik inderdaad met ADD te maken had. Voor mij al een opluchting omdat ik altijd al dacht dat ik anders was dan andere. Zij leerde mij ook dat ADD niet een ziekte is, het is een deel in je hersenen die niet goed genoeg ontwikkeld is waardoor je geen ”REM” op je gedachten kan zetten. Daar moest ik mee leren omgaan.

Na een jaartje daar gestopt te zijn ging het een jaar lang goed, Tot ik weer in een dal terecht kwam en me weer ging afzonderen voor iedereen, Uiteindelijk besloten om weer terug te gaan naar de psycholoog om het opnieuw te gaan proberen. Daarnaast moest ik naar de psychiater omdat ze vonden dat ik een lichte depressie had. Ze raden me aan om in cognitieve therapie te gaan en medicatie ervoor te gaan slikken. Dat laatste heb ik nooit gedaan! Ik heb altijd gezegd, dan druk je dat gevoel weg. Ik wil eraan werken, zodat het weg gaat, ik wil het niet weg drukken met pillen. En het is me in 9 maanden gelukt.

Over een maandje heb ik mijn allerlaatste gesprek en mag ik ermee gaan stoppen. De therapie is ook een goede manier om te leren omgaan met je ADD. Zonder dat je aan de medicatie komt. ( Al heb ik een lichte versie ervan).

Dit wil ik ook als tip meegeven, voor mij werkte het echt! Daarnaast heb ik een tatoeage genomen met mijn naam in tekens. Elke keer als ik er naar kijk denk ik, Ja misschien ben ik wat drukker in me hoofd en vergeet ik sneller dingen, maar ik ben ook een mens en ik mag er zijn! Ik heb er mee leren omgaan en ik vind het fijn om te lezen dat er meer mensen zijn, die mijn gevoel snappen en ook hebben. Ik vind het ook leuk om er met mensen over te praten die het ook hebben, zodat ik nog wat van iemand leren kan. Dit was mijn verhaal,
Groetjes Tamara.

 

Anoniem, 3-8-2013

Hoi Jochem,

Nu 63 jaar en sta ik een stuk rustiger in het leven. Niet dat alle verschijnselen weg zijn, maar hanteerbaar. Veel opnames, gedoe met medicijnen, waar ik niet aan wilde. Zelfs ontsnapt uit een gesloten instelling, toen ze me gedwongen aan de medicatie wilden hebben. Het was tevens mijn laatste opname.Inmiddels zoveel ervaringsdeskundigheid opgebouwd, dat ik trainingen heb gegeven aan behandelaars.

Vanaf mijn 30ste in de WAO, gek genoeg gaf mij dat veel rust, waardoor ik weer beter kon presteren. Jaren lang gezocht (vanaf 8 jaar) naar wat er mis was met me. Op een bepaald moment heb ik het zoeken opgegeven en geaccepteerd dat ik anders was dan de gemiddelde mens, zeker toen ik ontdekte dat ik een bredere visie had, creatiever was in het bedenken van oplossingen en dat mijn wereld veel groter was. Ja, hoog sensitief, dat ook, maar zolang het niet iets is dat stinkt, is het alleen maar positief, ik zie meer, ruik meer, proef meer, hoor meer, kortom ik ervaar intenser. Op een bepaald moment paste mijn ‘aandoening’ in het beeld van borderline, later meer ADHD, maar niemand heeft ooit een diagnose gesteld, behalve dat van depressies.

Nu heb ik kinderen, 2 stuks, met vergelijkbare karaktertrekken(wel met de diagnose) en kan ik mijn ervaringen met hen delen. Het gevolg is dat mijn dochter op haar 35st al veel verder is dan dat ik was in het leven. Ook haar kinderen zijn ‘belast’ met onze genen. Hopelijk kunnen we hen nog vroeger leren dat het geen kwaal is maar een gift en weten zij zich open te stellen en te wapenen tegen een maatschappij die al die bijzondere kwaliteiten moet missen.

Als men vraagt hoe het met me is zeg ik meestal; “Goed, maar nog steeds gek”. Ik geef de voorkeur aan ‘gek’ zijn boven ‘normaal’, want dan moet je zoveel missen in het leven, de depressies zijn dan maar de kosten er van en die accepteer ik tegenwoordig met liefde omdat ik weet dat ik daar weer ZELF uit kom.

Tip voor iedereen met deze ‘problemen’: Het is pas een probleem als je er een probleem van maakt, ga op je krent zitten er veranderd niets. Ga je creativiteit inzetten voor andere zaken, onderneem, durf en laat je niet uit het veld slaan door ‘normalen’. Zelf heb ik een aantal stichtingen opgericht die zeer succesvol de maatschappij een stukje beter maken. In heel veel besturen mijn bijdragen geleverd vanuit mijn visie en creativiteit, waarmee ik de maatschappij wat terug kon geven voor mijn uitkering.

Groetjes (anoniem) man 63 jaar

p.s: Mijn verhaal graag anoniem plaatsen, het UWV heeft nog steeds geen begrip voor mensen zoals wij/ik en ik weet na al die jaren nog niet hoe ik het moet uitleggen. Die laatste opname van mij in een gesloten afdeling was dankzij het UWV.

 

Danny, 25-7-2013

Hoi,

Ik zal me even voorstellen. Ik ben Danny van Elsbergen en ben (bijna) 40. Ik ben bijna 12½ jaar getrouwd. Ook heb ik 3 kids (11,6 & 3). Ik weet zelf pas sinds mijn 30ste dat ik adhd heb, maar de eerste 30 jaar van mijn leven ben ik enkel aan het knokken geweest om te achterhalen waarom ik me anders voelde dan de rest. 30 jaar lang gezeik gehad met alles. School, werk, privé, alles stond al die tijd op z’n kop.

Mijn ouders wisten zichzelf ook geen raad, ze moesten me maar harder aanpakken bla bla, want ik stelde me aan enz. Resultaat, geen school afgemaakt, geen baan kunnen volhouden en uiteindelijk eindigen met een Wajong. Pas nu, nu ik weet wat ADHD inhoud en medicatie ervoor heb (Esitalopram = antidepri) heb ik mij eindelijk kunnen settelen met het ADHD idee.

De afgelopen 10 jaar ben ik eindelijk gaan beseffen dat ADHD een Gave is en geen handicap. ADHD’ers voelen zoooo snel al veel dingen aan, om maar te zwijgen over mensenkennis. 2 van mijn kids hebben ook ADHD (en pdd-nos) en voor hun zal het allemaal veel makkelijker gaan…waarom? omdat ik ze leer dat de gave van ADHD zoveel meer meebrengt dan enkel “drukte”

Speciale kinderen/mensen dat zijn we. Ik weet het nu zelfs zeker, laat de wereld over aan ADHD’ers en het word een chaos, maar wel eentje met hard en ziel.

Heerlijk eens (in het kort) mijn leven uitgestort te hebben…

Grzz ADHDanny

 

Emy, 16-7-2013

Hoi jochem,

Ik Ben 36 jaar en vorig jaar ontdekt ADD te hebben. Zoals velen hier had ik ook de herkenning door een ander zijn verhaal wat later bevestigd werd door een therapeut. Op de site ADD online vond ik een lijst met 50 tips die voor mij heel herkenbaar en behulpzaam waren. Ik ben zeker de laatste 10 jaar veranderd van een dromer in een enorme piekeraar en weet nu dus hoe dat komt.

Die maatschappij verwacht nogal wat van ons. Die druk om toch iets te moeten bereiken of van alles iets te moeten gaan doen (omdat het nu allemaal kan) werd voor mij steeds groter. Kiezen werd ook zoiets onmogelijks. Ik wilde helemaal niet kiezen en doordat dit steeds maar weer van mij gevraagd werd begon het gepieker. Nu vind ik het heel verhelderend dat ik eigenlijk niet hoef te kiezen als ik niet wil. Door de ontdekking van ADD mag ik van mezelf, mezelf weer zijn en dat is dus anders dan de middenmoot.

Ik ga met vriendinnen regelmaat flink feesten en dat is heel leuk en ook heilzaam want na een feestweekend is mijn hoofd weer helemaal tot rust gekomen. Ik heb besloten dat ik niet meer doe aan “wat bij mijn leeftijd hoort” Ik heb ook een aantal fijne vrienden die het helemaal met me eens zijn.

Ik werk zelf in de psychiatrie en ben wars van medicatie. Ritalin heb ik weleens geprobeerd en voelde me er wel lekker bij maar meer als een soort oppepper maar niet voor dagelijkse activiteiten.

Ik wil een statement maken voor het type mens dat een ADD er is. Wat mij betreft mag de dromer opstaan en in zijn/haar kracht gaan staan. Er zijn nu zoveel mensen die deze kenmerken hebben. Waarom is dit nog een probleem? Laten we opstaan en trots zijn! Ik heb nog steeds problemen met dingen op tijd af krijgen en op tijd komen maar als ik me daar niet meer druk over maak maar anderen duidelijk kan maken dat daar tegenover staat dat ik vernieuwend durf te zijn en goed met mensen mee kan voelen zien mensen die kanten van mij ook en zo dus ook mijn kracht.

Wel heb ik nu ook iets gevonden wat mij helpt de maalstroom in mn hoofd te ordenen. Door zoveel jaren gepieker kon ik niet meer goed op mijn gevoel vertrouwen. Ik vond een boek genaamd “Headspace”. Het is een boek waarin meditatie wordt uitgelegd als iets heel makkelijks en tastbaars. Heel fijn. Blijkt de beste man ook nog een eigen website te hebben getsomeheadspace. Ik heb de meditatie voor een jaar gedownload waardoor ik iedere dag naar die man zijn stem kan luisteren, tot rust kom, met meer energie de dag doorkom, en ook nog iedere dag een kleine opdracht meekrijg die tot meer rust en aandacht leidt. Een aanrader!! Wat mij betreft een veel betere manier om serotinine en dopamine aan te maken dan het spekken van de industrie en dit haal je ook nog helemaal uit jezelf. Je bent namelijk al heel, je moet het alleen nog even ontdekken!

Liefs, Emy

 

Saskia, 3-7-2013

Hallo allemaal,

Allereerst waarom zijn er toch zoveel ouders tegen medicatie???? Lieve ouders jullie moesten eens weten hoeveel beter het leven voor iemand met ADD kan worden als ze ritalin o.i.d. gaan gebruiken!!! Lees mijn verhaal en jullie zullen begrijpen waarom.

Ik ben een moeder van 37 jaar onze oudste zoon is nu 14 en onze dochters zijn 12 en 6 onze zoon kon altijd lekker mee op school en hoefde er weinig voor te doen wel was hij wat anders dan het gemiddelde jongetje met veel bredere interesses en veel volwassener benaderingen in bepaalde situaties. Ook voelt hij feilloos aan hoe iemand zichzelf voelt. Na groep 8 kwam de havo waar hij tegen heel erg veel problemen aan liep en ook werkte de school niet mee want het is lastig met allemaal leerlingen enz. enz. enz. Heel stom want ze hadden op voorhand gezegd dat ze hem wel konden bieden wat hij nodig had nou, niet dus!! Hij gleed steeds verder af en leek wel depressief van een jongen die altijd lachte en vrolijk en sociaal was veranderde hij in een jongen die nergens zin in had en niet meer kon lachen. Als ouders zit je dan met je handen in het haar!! Wel had hij heel goede omgang met klasgenoten en andere leeftijdsgenoten. Helaas had hij teveel onvoldoendes en moest van school af (daar kun je niet lager dan havo) Dus wel over naar de tweede maar dan Mavo/havo.

Na drie weken hing de mentor al aan de lijn en toen is alles in een sneltrein vaart gegaan na wat gesprekken bij GGZ zaten we in november samen bij de psycholoog die wat onderzoek en testen zou doen hoe meer vragen hij stelde hoe meer de radartjes in mijn hoofd gingen draaien ik kon alleen maar denken uuhhh heb ik ook, heb ik ook, heb ik ook, enz echt bij ieder vraag. Onze zoon kon ook alles betreffende ADD met ja beantwoorden dus de diagnose was snel gesteld. Na nog wat gesprekken en onderzoeken is hij in februari met concerta begonnen en wij hebben weer ons heerlijk manneke terug!!

In samenwerking met school gaat het nu super hij heeft daar de juiste begeleiding, toetsen in het stilte lokaal, vooraan in de klas, af en toe agenda controle en kort en krachtig zeggen wat er van hem verlangt wordt!! Op zijn vorige rapport had hij 5 onvoldoendes en dan reken ik de cijfers die lager waren dan een 5 niet dubbel wat ze op school wel doen en nu allemaal voldoendes en dat in 2,5 maanden tijd!! Fijn voor hem en ons natuurlijk maar ondertussen werd er voor mij wel heel erg veel duidelijk!!

Ben 36 jaar en dan blijkt het dus niet normaal te zijn om je te voelen zoals je je altijd al gevoeld hebt!! Na er zelf een poos mee rond te hebben gelopen en ik echt helemaal op was heb ik huilend mijn man gevraagd me alstublieft te helpen met hulp zoeken. Dat heeft wat hebben we samen gedaan ik heb nu iedere week gesprekken met de psycholoog en ze geeft me opdrachten ook bij mij wijst alles naar ADD wat voor nu nog lastig is omdat ik dus altijd gedacht heb dat iedereen zich zo voelde zo dacht en reageerde als ik maar dat is dus helemaal niet zo!!

Toen ik samen met mijn man bij de huisarts was hebben we na een heel goed gesprek besloten om maar gelijk te starten met Methylfenidaat (soort van ritalin) en na even wat heftige bijwerkingen heb ik er nu echt heel veel baat bij! Het geeft me wat rust en het stormt niet meer zo hard in mijn hoofd. Ook heb ik wat meer geduld en slaat mijn stemming niet zo heel erg snel meer om van het ene uiterste naar het andere uiterste was /is voor mij heel normaal maar niet voor een ander! En ook het feit dat ik mezelf alles persoonlijk aantrek en me gelijk heel schuldig voel is aan het minderen. Mijn man stond eerst ook niet zo heel positief tegenover medicatie maar hij ziet nu bij twee personen het resultaat. Ongeacht of je ”gewone” medicatie neemt iets Homeopathisch of iets natuurlijks als het iets is wat je helpt dan is het prima zolang de ADDer zichzelf er prettig bij voelt is het prima!! Als je er op latere leeftijd achter komt dat je bv ADD hebt is het heel erg moeilijk om daarmee om te gaan maar uiteindelijk zal het allemaal goed komen ook al is de weg lang (ik heb er immers 37 jaar over gedaan om hier te komen dus het zal ook niet met een weekje opgelost zijn).

Voor alle “normale” mensen heb geduld wij met ADD, ADHD, HSP doen het allemaal niet met opzet! Gun ons ons privé moment in alle rust ben duidelijk en kort (geen ”preek” of lang verhaal want dat vergeten we toch) als je iets wil. En let een beetje op de manier hoe je tegen ons praat we trekken onszelf de dingen heel erg aan en hebben gelijk het gevoel het weer niet goed te doen of goed genoeg te zijn! Kijk, luister, geef aandacht (echte aandacht) en benadruk de dingen die we goed doen juist extra daarvan krijgen we zelfvertrouwen. Ik hoop dat er (ook al is het er maar 1 ) iemand iets heeft aan mijn verhaal.

Groetje Saskia

 

Joanne, 20-6-2013

Hoi Jochem,

Ik ben een meisje met ADD. Toen ik 8 jaar was kwamen ze er bij de GGD op de basisschool achter dat ik anders ben dan de andere kinderen ik werd heel erg veel gepest. Ik moest ik therapie, 1 jaar verder stuurde ze me door naar entrea in Nijmegen omdat ze zeiden dat ik uit was behandeld. Bij entrea moest ik weer in therapie en kreeg ik ritalin dit duurde niet lang want ik werd er heel erg ziek van. Ik ben nogmaals getest en daar kwam weer ADD uit maar ook een vorm van zware depressie.. ik kreeg nog meer medicatie waar ik slecht op reageerde. het pesten werd steeds erger. 2 jaar later werd ik doorgestuurd naar karakter daar heb ik ook heel veel behandelingen gehad. totdat ze me dwongen om mezelf te laten opnemen. ik bleef nee zeggen en ze hebben me overgedragen aan jeugdzorg.. daar waren we snel klaar mee. die wouden me ookal op laten nemen.. dus daar zijn we ookal weggestuurd… nu heb ik niks meer. ik wil met mijn verhaal laten kenmerken dat het ook anders kan gaan! nu ben ik inmi ddels bijna 18 jaar en heb ik mn examens gedaan zonder hulp!

Groetjes Joanne

 

Diana, 8-6-2013

Hoi Jochem,

Gisteren jullie pagina ontdekt via Facebook en wat ben ik blij om hier alles te lezen en te herkennen. Als moeder van een 18 jarige zoon met ADHD en PDD-NOS, heb ik al heel lang het vermoeden dat ik ADD heb. Altijd mezelf weg gecijferd voor mijn gezin en er nooit iets mee gedaan.

Na het lezen van alle kenmerken op deze pagina, weet ik het zeker. Ik heb ADD! Moet ik dit officieel laten diagnosticeren? Nee, ik vind zelf niet. Ik weet wie ik ben en hoe ik ben en ik ben goed zoals ik ben. Toch loop ook ik in de maatschappij tegen problemen op. Vooral mijn concentratievermogen en korte termijn geheugen speelt me veel parten.
Ik ben een echt mensen mens, maar ik functioneer het beste in mijn eentje. Ik kan zo genieten van de rust om me heen als iedereen naar bed is en ik nog lekker effe kan neuzen op Facebook, luisteren naar muziek of het kijken van een film. Geen prikkels die me afleiden en mij irriteren. Ook nu tijdens het schrijven van dit verhaal zit ik alleen beneden en zou helemaal gek worden als bijvoorbeeld nu mijn man tegen me zou gaan praten. Dan ben ik mijn verhaal kwijt en raak ik erg geïrriteerd.

Zoveel dingen uit het lijstje kenmerken passen bij mij en ik zou daar nog wel uren over kunnen schrijven denk ik, maar doe ik toch maar niet. Ik moet naar bed, moet morgen weer werken. Slapen doe ik nu alleen maar met een pilletje, want mijn hersens maken vooral ‘s nachts overuren. Ik noem het zelf wel eens dat mijn hersens denken tijdens het denken. Denk dat dat voor velen begrijpbaar is.

Ik heb het middel LTO3 besteld en ben heel benieuwd hoe dit mij gaat helpen, maar vind het ook eng. Blijf ik nog wel mezelf? Mijn man steunt me hierin gelukkig en zal het goed in de gaten houden.

Dit was dan mijn verhaal, nou ja een klein stukje dan. Super site is dit en ik blijf jullie goed volgen op Facebook. Heerlijk om lotgenoten te kunnen spreken.

Diana

 

Jane, 2-6-2013

Hoi Jochem,

In september 2011 diagnose gekregen ADHD/borderline. Een pak van mijn hart, eindelijk een naam voor al die problemen van mijn jeugd tot heden (bijna 55jr). Ritalin hielp mij gelijk, alles werd helder/logischer werd mijn doen en laten, uit de grond van mijn hart: ik ben hier heel erg dankbaar voor. Het weten en slikken van dit medicijn en de hulp die ik hiervoor ontvang heeft mij echt bevrijd! Altijd het idee hebben dat je een mongool bent o.i.d. is echt niet leuk! Maar ik ben een mens met een extraatje (2 eigenlijk :>). Ben nu het traject WSW ingegaan, wat mij rust geeft. In het werken in een bepaalde baan, met hulp en begrip voor mijn extraatjes.

Jane

 

Myrthe, 21-5-2013

Hallo,

Ik herken mij sterkt in de kenmerken van ADD. De laatste jaren zijn een enorme worsteling voor mij geweest. Ik heb continu het gevoel dat ik MOET mee doen ik deze maatschappij, dat kost me erg veel energie, aangezien ik het gevoel heb dat ik mij continu moet aanpassen en moet voldoen aan het plaatje werken/sociale contacten onderhouden/huishouden etc. etc. De laatste jaren heb ik angstgevoelens met name op sociaal vlak. Ik heb dit nu goed onder controle d.m.v. emdr, nlp, LT03 en veel praten. Ik kwam op jullie site terecht en heb eindelijk het gevoel dat ik niet raar ben en ik ADD juist als kracht moet zien.

Myrthe

 

Paulien, 14-5-2013

Hi Jochem,

Sinds vorig zomer zit ik bij een therapiegroep met nadruk op autonomie. Bij een evaluatie is benoemd dat er een vermoeden is dat ik ADD kan hebben. Dit zou getest moeten worden.
Ik stond daar niet voor open en heb daar niks mee gedaan maar een paar maanden later ben ik toch op onderzoek uit gegaan en zag heel veel raakvlakken.

Ik begin ergens met enorme enthousiasme en maak het vaak niet af, als ik ergens binnenkom dan kan ik het in korte tijd een enorme chaos maken, ik kom tijdens het ene klusje weer iets anders tegen en heb een forse tornado in mijn hoofd wat maakt dat ik me slecht kan concentreren en het vaak een enorme warboel is en ik geen idee hebt wat ik wil, kan of moet. Ook heb ik het sterke vermoeden dat ik HSP ben maar nogmaals niks is nog onderzocht.

De komende periode is een therapie vrije periode wat inhoudt dat we na een paar maanden gaan kijken welke hulpverlening er nog nodig is. Ik weet niet of ik eerder aan de bel trek maar voor nu ben ik aan het onderzoeken wat ADD inhoudt en probeer ik met verse en gezonde voeding, weinig suikers en met magnesium en Visolie en voldoende slaap en weinig alcohol mijn eigen grenzen te zoeken.

Groetjes Paulien

 

Esther, 23-4-2013

Beste Jochem,

In hoeverre zijn jullie benieuwd naar de verhalen van een partner van iemand met ADHD?
Mijn vriend heeft ADHD. Ik weet alleen nu al dat hij zelf nooit iets zou schrijven/vragen, maar ik wel, want ik merk dat het fijn is om ervaringen met anderen te delen die je ‘wel’ begrijpen.
Ben nu 5 jaar samen met mijn vriend en ongeveer 2 jaar geleden hebben we ontdekt dat hij ADHD heeft. Dit was pas geconstateerd na zijn 30e, omdat hij vanuit een salesfunctie in een burn-out was beland. Toen gingen er radartjes werken dat de huisarts het idee kreeg dat er meer achter zat. Zo blij dat ik was dat ze nu konden verklaren waar zijn gedrag vandaan kwam!

Helaas zaten wij zelf te diep in de miscommunicatie/onbegrip dat we toch kozen voor een break voordat het ging escaleren tussen ons. Ik ging weg voor een baan (net afgestudeerd en zoekende naar werk) en hij bleef op ons oude plekje wonen. Nu onderhouden wij de relatie op afstand. Hij heeft zijn plek en ik de mijne waar ik mijn rust kan vinden. Nu gaat het goed/beter, al lopen we nog steeds tegen dingen aan.

Wat ik het meest jammer vind is nog steeds het onbegrip vanuit de omgeving. Niemand snapt onze relatie en veel mensen geven aan zich af te vragen wat onze toekomst zal brengen? Nu is mijn vriend echt een lieve schat, maar hij heeft net zoals veel andere ADHD’ers, symptomen/bijzaken die het soms heel lastig maken om de relatie leuk en positief te benaderen. Denkende aan stemmingswisselingen en het feit dat bij een verkeerde opmerking ik de verkeerde snaar raak en dan is het mis.

Ondanks die momenten zijn er ook vele mooie momenten die je bij een ‘niet-ADHD’er’ minder snel zal tegenkomen. Bepaalde herinneringen die ze nog in detail weten die je zelf allang vergeten bent. Wanneer je er dan aan denkt, er weer kriebels komen die er toch altijd nog zijn, maar soms dan even ver weg gestopt.

Het is niet altijd gemakkelijk en soms ben ik nog steeds zoekende bij hem. Misschien dat er meer mensen zijn van onze leeftijd (tussen de 25 en 35 jaar) die hetzelfde meemaken en het prettig is te weten dat iemand echt niet de ‘enige’ is, zoals het soms wel kan voelen. Nu heb ik het dan wel over ADHD, maar ik ken ook genoeg mensen in mijn omgeving die ADD hebben en het leven soms ook niet zo gemakkelijk ervaren. Op die momenten ben ik wel blij het te kunnen delen met anderen die in elk geval de ervaringen kennen en soms tegen dezelfde muur oplopen, al zijn sommige zaken niet helemaal hetzelfde.

Groet, Esther

P.S. Het is voor mij even een uitlaatklep merk ik dat ik mijn verhaal hier kan schrijven. Het mag op de website, maar het hoeft niet. Misschien dat jullie nog tips hebben voor de omgang en/of benadering naar vrienden/familie die het niet snappen? En ook voor ons samen, na 5 jaar zijn er nog altijd niet helemaal achter…. volgens mij gaat dat ook nog wel langer duren, maar dat heb ik er wel voor over. Voor nu wel, ik weet het bijvoorbeeld niet op het punt van kinderen, zeer zeker dat zij de genen van mijn partner zullen overnemen, wat voor drukte krijgen we dan in ons leven? Of denk ik nu te ver? Alvast bedankt voor een antwoord.

 

Annemieke, 5-4-2013

Beste Jochem,

Onze oudste dochter krijgt binnenkort een test voor ADD en Dyslexie, ze is ook Hoog Sensitief. We leren steeds beter hoe we met haar om moeten gaan, het vergt erg veel geduld. Ze zit in groep 7 van de basisschool en kan zich erg moeilijk concentreren. We kregen de vraag hoe wij denken over het gebruik van Ritalin. Ik heb toen verteld dat wij absoluut geen Ritalin willen gebruiken voor onze dochter, we zijn bezig met een homeopaat. We merken nog geen verschil, maar geven het wel de tijd.

Onze oudste dochter is erg vergeetachtig, moet constant aangespoord worden om bijvoorbeeld haar tanden te gaan poetsen, te gaan douchen, haar huiswerk te gaan maken. Ze heeft ook een laag zelfbeeld en is dan ook snel van de kaart. Met alles wat je maar verzinnen kan, helpen we haar. Het is een hele dagtaak, maar ze is ook zo ontzettend lief, een echte kanjer.

Omdat ze ook HSP is leggen we haar van te voren alles goed uit, anders raakt ze overstuur. Aan het einde van de dag is ze vaak overprikkeld. We laten haar dan zoveel mogelijk met rust. Ze kan ook erge woede-uitbarstingen hebben, maar hier kan ze achteraf goed over praten. Ze is 10 jaar en raakt al een beetje in de pubertijd, brutaal enzovoorts. Dit kan af en toe best lastig zijn.

Ik zelf als moeder ben ook HSP en kan hier goed mee omgaan, alleen moet zij het nog wel beter leren. We hebben daar ook alle vertrouwen in. Ik ben Kindercoach en met mijn HSP kan ik goed mijn werk doen. Ik kan goed aanvoelen hoe de stemming is e.d. Ik zie HSP als een extra kwaliteit! Dat vertellen we ook onze dochter.

Wat wij hopen is dat als we eenmaal weten dat ze ADD en Dyslexie heeft, ze goede aanpassingen krijgt op school zodat het wat rustiger kan worden in haar hoofd.

Groeten Annemieke

 

Patricia, 2-4-2013

Beste Jochem,

Toen onze zoon op de lagere school zat kregen wij bij de 10 minuten gesprekken altijd te horen dat ze niet wisten waar t aan lag maar dat hij of slechte concentratie had of gewoon dromerig was of misschien hoorproblemen had (dit zelfs laten testen – nee hoor, dat was het dus niet).

Wat dan ook… hij maakte vaak net het verkeerde rijtje sommen of iets dergelijks ( nou ja als t erger niet is dachten we dan, dan valt het toch wel mee..) . Toch bleven de leerkrachten dit benoemen ,echter zijn resultaten waren niet zo slecht dat ze hem via school wilden laten testen. We merkten wel dat hij af en toe niet lekker in z’n vel zat. In een periode dat hij weer eens niet lekker in zijn vel zit zijn we naar de huisarts gegaan en gevraagd voor een doorverwijzing (dan laten we hem zelf wel testen was ons idee) ook omdat hij het jaar daarop naar t VMBO zal gaan en wij wel op tijd willen weten wat er aan schort.

We kwamen toen terecht bij een kinderpsycholoog. Na fijne gesprekken en een uitgebreide test kwamen we erachter dat hij ADD heeft. ( wat ???) Dus uitleg vragen want wat is dat dan precies…er veel over lezen…en ons erin verdiepen want we willen hem helpen waar mogelijk.
Hij gaat dan nu naar t VMBO_T , en zit nu in zijn eerste jaar daar….en hij knalt volop tegen de muur die ADD heet !! Ineens merken we van alles aan hem en herkennen hierin duidelijk de ADD . We proberen van alles, helpen met tas inpakken ( nadat we merken dat hij dit zelf wel 4x opnieuw doet, en dan nog dingen verkeerd meeneemt of helemaal niet) we leggen de boeken in een mand in de keuken met aan de binnenkant van het deksel zijn rooster geplakt zodat t een steuntje is. Op een schoolbord in de keuken staan zijn lestijden. Met z’n mentor maken we een huiswerkschema dat hij per dag invult en dat heen en weer gaat tussen school en thuis. Dit verwatert echter al snel en zo ook de hulp van school en het advies om minder te helpen met z’n huiswerk omdat hij zelfstandiger moet worden lijkt ook niet echt te helpen ,sterker nog zijn prestaties blijken omlaag te denderen en als het rapport komt staat hij 6 onvoldoendes !

Wij als ouders trekken aan de bel voor backup bij de psycholoog en we komen tot een aantal inzichten…inderdaad ga maar medicatie gebruiken ( had inmiddels over LTO3 gelezen) ,spreek school maar aan op hun verantwoordelijkheden zoals het gebruik van teletop (huiswerksite) en begeleid maar meer met huiswerk als je denkt/voelt dat hij hier mee gebaat is.

Nu we dit zo’n 3 a 4 weken doen merken we ten eerste dat na een kleine dip , hij weer prettiger in z’n vel zit, en dat zijn schoolprestaties voorzichtig de goede kant opgaan. Als dit zo doorzet hoeft hij niet 2 niveaus (!!) omlaag en kan hij gewoon niveau T blijven doen, en voor een joch met een bovengemiddelde intelligentie is dit erg fijn !! Natuurlijk weten we dat we tegen “dingen” aan zullen blijven lopen en zitten we nog steeds in de zoektocht hoe hiermee om te gaan en dat we de puberteit ingaan en dat dat ook niet makkelijk zal zijn maar we hebben weer wat vertrouwen in onszelf en ook in de toekomst…’t komt wel goed !!

Groetjes Patricia

 

Anoniem, 10-3-2013

Hoi Jochem,
Omdat mijn zoon sinds een jaar geleden coaching en medicijnen krijgt ivm zijn ADD heb ik 4 maanden geleden contact gezocht met een psycholoog omdat ik vermoedens had ik ook ADD te hebben. Omdat mijn zoon sinds een jaar geleden coaching en medicijnen krijgt ivm zijn ADD heb ik 4 maanden geleden contact gezocht met een psycholoog omdat ik vermoedens had ik ook ADD te hebben.

Sinds dat ik medicijnen gebruik kan ik mij beter concentreren en ben ik minder snel afgeleid. Dit is voor mij een klein deel van de oplossing van de problemen waar ik tegen aan loop. Vooral de coaching die ik krijg zorgen ervoor dat ik mijn leven beter op de rit krijg. Voor mij is een geregeld leven belangrijk en ik schrijf alles op wat ik moet doen. Maak een planning en schrijf in stappen op wat en hoe ik iets moet doen. Zo kan ik de chaos in mijn hooft een plekje geven en merk ik dat ik nu aan dingen in mijn leven toe kom waar ik voorheen nooit aan begon of toe kwam. Sinds dat ik medicijnen gebruik kan ik mij beter concentreren en ben ik minder snel afgeleid. Dit is voor mij een klein deel van de oplossing van de problemen waar ik tegen aan loop. Vooral de coaching die ik krijg zorgen ervoor dat ik mijn leven beter op de rit krijg. Voor mij is een geregeld leven belangrijk en ik schrijf alles op wat ik moet doen. Maak een planning en schrijf in stappen op wat en hoe ik iets moet doen. Zo kan ik de chaos in mijn hooft een plekje geven en merk ik dat ik nu aan dingen in mijn leven toe kom waar ik voorheen nooit aan begon of toe kwam.

Voor mij betekend ADD niet alleen maar de problemen waar ik tegenaan loop als chaotisch zijn en aan dingen beginnen en niet afmaken, moeilijk kunnen focussen ed. Maar ervaar ook veel voordelen, namelijk je bent oplossing gericht, creatief, out of the box kunnen denken en visueel ingesteld zijn. Jullie mogen dit anoniem op de website plaatsen. Voor mij betekend ADD niet alleen maar de problemen waar ik tegenaan loop als chaotisch zijn en aan dingen beginnen en niet afmaken, moeilijk kunnen focussen ed. Maar ervaar ook veel voordelen, namelijk je bent oplossing gericht, creatief, out of the box kunnen denken en visueel ingesteld zijn. Jullie mogen dit anoniem op de website plaatsen.

Groet anoniem

 

Marion, 18-2-2013

Hallo Jochem,

Mijn leeftijd is 52. Werkte zelf 28,jaar in de gehandicaptenzorg,als groepsleiding, met kinderen en volwassenen met gedragsproblemen Dit ging me bijzonder goed af, en heb ik altijd met erg veel plezier gedaan!! Helaas ben ik 6 jr. geleden afgekeurd na een lange periode van oververmoeidheid, en daardoor mijn leuke baan als activiteitenbegeleidster op een dagverblijf voor jong volwassenen met een verstandelijke beperking verloren. Mijn leeftijd is 52. Werkte zelf 28,jaar in de gehandicaptenzorg,als groepsleiding, met kinderen en volwassenen met gedragsproblemen Dit ging me bijzonder goed af, en heb ik altijd met erg veel plezier gedaan!! Helaas ben ik 6 jr. geleden afgekeurd na een lange periode van oververmoeidheid, en daardoor mijn leuke baan als activiteitenbegeleidster op een dagverblijf voor jong volwassenen met een verstandelijke beperking verloren.

Misschien geeft je dit een duidelijker beeld wie ik ben, en hoe ik ongeveer in elkaar steek. Ik ben goed in organiseren ,maar mijn gedrag is te druk,en in mijn hoofd is het vaak boordevol.Heb moeite met geluiden te filteren ,in een ruimte waar meerdere mensen praten etc. Ik eindig mijn mail. Hopelijk hebben jullie hier ook iets aan, Misschien geeft je dit een duidelijker beeld wie ik ben, en hoe ik ongeveer in elkaar steek. Ik ben goed in organiseren ,maar mijn gedrag is te druk,en in mijn hoofd is het vaak boordevol.Heb moeite met geluiden te filteren ,in een ruimte waar meerdere mensen praten etc. Ik eindig mijn mail. Hopelijk hebben jullie hier ook iets aan,

Marion.

 

Linda, 15-1-2013

Hoi Jochem,

Ik heb zelf geen ADHD alhoewel ik wel behoorlijk actief ben. Ik heb een eigen praktijk waarin ik kinderen die in beelden leren coach en werk daarnaast in de naschoolse opvang en heb dus veel mensen uit jouw doelgroep in mijn praktijk. Ik heb zelf geen ADHD alhoewel ik wel behoorlijk actief ben. Ik heb een eigen praktijk waarin ik kinderen die in beelden leren coach en werk daarnaast in de naschoolse opvang en heb dus veel mensen uit jouw doelgroep in mijn praktijk.

Wat me opvalt is dat de kinderen in mijn praktijk zonder uitzondering hoog sensitief zijn, ik vind het prachtige kinderen om mee te werken Wat me opvalt is dat de kinderen in mijn praktijk zonder uitzondering hoog sensitief zijn, ik vind het prachtige kinderen om mee te werken.

De echte stuiterballen ADHD’ers zie ik met name op de NSO ,ook met medicatie zijn ze nog druk. Voor mijn eigen kinderen zou ik nooit Ritalin inzetten, ik denk dat er veel winst te behalen is met uitgebalanceerde voeding en voedingssupplementen en ontstoren van vaccinaties De echte stuiterballen ADHD’ers zie ik met name op de NSO ,ook met medicatie zijn ze nog druk. Voor mijn eigen kinderen zou ik nooit Ritalin inzetten, ik denk dat er veel winst te behalen is met uitgebalanceerde voeding en voedingssupplementen en ontstoren van vaccinaties.

Groet Linda

 

Levensfilmpjes

Bekijk hieronder de komische driedelige serie waarin Jasper zijn dagelijkse leven met ADHD filmt. Je volgt hem in zijn dagelijkse omgang met ADHD, zowel thuis als op het werk als in zijn relatie.

 

 

 

Bekijk hieronder het filmpje van een jongen die in zijn dagelijks leven met ADD wordt gevolgd. Je ziet zowel de voor- als de nadelen van ADD voorbij komen.

Wil je zelf je levensverhaal of filmpje plaatsen? Stuur hem dan op via het contactformulier of via het e-mailadres info@addkenmerken.net

Groetjes, Jochem

Voorzichtig met de diagnose ADHD

Onderdaan de tekst vind u het originele artikel “Voorzichtig met diagnose ADHD” uit de krant geknipt

Artikel Algemeen Dagblad

Voorzichtig met de Diagnose ADHD

Door: Steven Pont

Er was eens een congres over pijn, waarbij top wetenschappers op het gebied van pijnbestrijding het spreekgestoelte bestegen om hun visie te geven op wat pijn eigenlijk is. Elke spreker lokte tegenwerpingen van andere sprekers uit en hoe ze het ook probeerden, er kwam maar geen consensus over wanneer we nu precies van pijn mogen spreken. De laatste spreker was een oude professor. Hij besteeg na alle verhitte debatten het spreekgestoelte, keek over zijn brilletje, wachtte tot de zaal stil was en zei toen: It is pain, when it hurts.En daarna ging hij weer zitten.

Hoe voorkom je ADHD, door de diagnose niet te stellen

Stel de diagnose ADHD niet te snel!

Aan deze anekdote moest ik denken toen ik het boek van Laura Batstra aan het lezen was, dat de uitdagende titel: “Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen” draagt. Volgens Batstra moeten we oppassen met al te snel vast te willen stellen of iets nou ADHD is of niet. Want, zegt ze, eigenlijk doet het er niet eens toe. Zeker in het begin niet, wanneer er net hulp wordt gezocht.

Die diagnose kan altijd nog, laten we eerst eens kijken of we met bekende therapeutische technieken en opvoedingsondersteuning invloed op het moeilijke gedrag hebben. Er zijn namelijk geen specifiek op ADHD gerichte ingrepen, het gaat altijd om een normaal therapeutisch proces van gedragsverandering. Pas wanneer dat niet werkt, kan medicatie misschien een rol spelen. Het zou volgens Batstra een hoop geld schelen en het aantal over diagnoses (onterechte vaststellingen van een stoornis) zou er waarschijnlijk ook nog eens door afnemen.

Steven Pont - Pas op met de diagnose ADHD

Pas op met stellen van een diagnose ADHD

Hoe anders klinkt dit dan de aanpak van bijvoorbeeld internationaal ADHD-expert Russell Barkley, die ouders van een kind met ADHD aanraadt hun kind echt als een gehandicapte te zien. Nu weet ik het niet van deze Barkley, maar Batstra geeft in haar boek en passant ook nog even een ontluisterend beeld van de verwevenheid van wetenschappers en de farmaceutische industrie (met 5 miljard omzet per jaar). Ik zeg het niet snel, maar dit boek móet je lezen als je ook maar iets met ADHD te maken hebt!

Steven Pont is gezinstherapeut

Twitter: @StevenPont

Het boek: “Hoe voorkom je ADHD?, door de diagnose niet te stellen” is hier te koop.

 

 

Alternatief voor Ritalin

Heb je toch veel klachten van ADHD of ADD en wil je meer weten over een goed natuurlijk alternatief voor Ritalin of mogelijk Concerta? Denk dan eens aan LTO3. LTO3 wordt in Canada al jaren door heel veel mensen met ADHD en ADD met groot succes gebruikt. Middelen als Ritalin zijn daar zelfs verboden net zoals dit in de UK het geval is. Het blijkt dat 95% van de mensen met ADD en ADHD zeer goed reageren op dit 100% natuurlijke middel dat inmiddels ook in Nederland te koop is. Klik op onderstaande link voor meer informatie over LTO3:

> LTO3 informatie

Via onderstaande link lees je vele ervaringen van mensen die LTO3 al nemen:

> LTO3 ervaringen van mensen met ADD en ADHD

Zie hieronder het krantenknipsel van het artikel: “Voorzichtig met diagnose ADHD

Wordt de diagnose ADHD altijd wel goed gesteld?

Wordt de diagnose ADHD altijd wel goed gesteld?

Wil je het boek “Hoe voorkom je ADHD?, door de diagnose niet te stellen” lezen?

Het boek kun je hier kopen