Tagarchief: Colijn

Debby’s wilde leven met ADHD

ADHD en werk, medicatie en heftige relaties

Hoi iedereen,

Debby ColijnIk ben op mijn 6de gediagnosticeerd met ADHD. Ik moest Ritalin nemen maar ik zei toen al: Ik ben niet gek, ik smeet op school de pilletjes na een tijdje weg omdat ik al genoeg gepest werd voor mijn gedrag. In mijn latere leven veel problemen gehad, tijdens mijn puberteit enorm rebels, ben in instellingen terecht gekomen omdat mijn ma me niet meer aankon etc.

Daarna is het niet gebeterd, van mijn 1ste serieuze relatie heb ik 2 kids overgehouden (eerste x mama op 18 jarige leeftijd), maar hij bedroog me constant, werken kende ik niet, mijn eerste vaste job heb ik pas gehad op mijn 24ste, toen ben ik pas in actie geschoten, huishouden & financiën beheren kon en kende ik niet, dus een hoop schulden gemaakt (nu allemaal verleden tijd, godzijdank) mijn huishouden was één warboel, ik kon niets sorteren en voelde me ook enorm ongelukkig waardoor ik niet echt gemotiveerd was. Koken deed ik niet, we aten meer dan eens een zak chips zolang onze kids maar alles hadden, en dan nog.

Nog een relatie van 6 maanden daarna gehad , die jongen was normaal, en lief, en toen door één of ander probleem weer terug moeten komen op het feit dat ik misschien echt wel ADHD of ADD had, ff bij dokter Concerta gaan vragen zonder meer, gekregen, dan ging het een tijdje beter, tot ik weer single werd omdat zijn ma ons constant lastig viel en ik bij het leger wou (2005) en dat zag hij niet zitten. Ik begon tests te doen voor het leger, maar was té eerlijk bij psych onderzoek en zei dat ik ADHD had, dus extra tests extra tests, en nog eens extra tests, tot ik op een gegeven moment mezelf niet meer in de hand had, ik dacht eindelijk het resultaat te weten na 5x op en af van Antwerpen naar Vilvoorde te rijden, bleek dat ik wéér tests moet doen, ben dan van de zenuwen beginnen huilen in front of de secretaresse.. Achteraf bestempeld met niet stressbestendig dus afgekeurd. Ik had 4 maand lang intensief gesport om de fysieke test & bmi in orde te krijgen, keihard op dieet geweest, naar tandarts geweest etc., maar afgekeurd op psychologisch gedeelte…

Enfin, gestopt met Concerta omdat ik dan weer dacht dat ik toch geen ADHD had, leerde ik mijn volgend vriendje kennen, bleek dan een agressieve man te zijn met volgens mij borderline of schizofrenie, alleszins, hij controleerde me, manipuleerde me, sloeg me, etc…. Toen ook aan een job beginnen werken, onder druk van hem (positief punt) . 6 maand, ontslag, 5 maand ontslag, 1 jaar ontslag, … De relatie ging ook van kwaad naar erger, ging ook op en af, was een haat-liefde verhouding, veel passie maar jammer genoeg ook gevaarlijke ruzies.

Mijn kids zag ik dan weer elk weekend, dan weer om de 2 weekends, want die woonden bij papa omdat ik eerst uit de put moest zien te komen, papa heeft ervan geprofiteerd en mijn kids bij hem mogen houden, nu moest ik ook al zien wat ik deed want anders gebruikte hij alles tegen mij en mijn kids waren mijn wereld. Die relatie hielp ook niet echt om mijn kids weer te zien. Klacht ingediend, nog enkele keren ontslagen, allemaal chaos en miserie. Tijdens die relatie ook weer op ADHD gekomen, wéér pillen gepakt, wel wéér beter, maar die pillen veranderden mijn ex natuurlijk niet die elke dag een fles wijn opdronk in zijn eentje, verslaafd was aan jointjes & poker voor geld, aan sex & uiteindelijk ook nog antipsychotica moest nemen… Ben uit die relatie enorm bang uitgekomen, heb hem ook bedrogen met een collega, maar ik vind dat terecht… Dan van hem uiteindelijk na 4 jaar ook weggeraakt.

Toen beste tijd van mijn leven gehad. Alleen gaan wonen, eindelijk vaste job gevonden, had nog bijverdienste, kids waren regelmatig bij mij, ik had eindelijk vriendinnen. Ik was eindelijk gelukkig. 2 jaar was ik single, en had ik eindelijk een stabiel leven, toen ik via een datingsite mijn huidige man leerde kennen. Iedereen dacht dat ik eeuwig single zou blijven omdat mijn lat zo hoog lag dat er niemand nog leek te voldoen, behalve om even mee te flirten. Maar hij leek anders.. Hij was lief, en , anders … Van het een kwam het ander en nu is hij de papa van mijn 2de zoon, mijn 3de kind, we zijn getrouwd en ik heb een vaste job, .. MAAR … Hij is soms té lief. En ik behandel hem niet zoals hij verdiend.. Daarom, en om mijn slaapprobleem (sinds ik zwanger was van zoontje) naar psychologe gegaan. Die zei op een gegeven moment, misschien heb je toch gewoon ADHD? En dan ben ik weer gaan opzoeken, googlen, binnenkort gaan ze me testen, maar ik moet zeggen ik herken mezelf toch echt volledig in alles. Om even op te noemen: wispelturig (enorm) opvliegend, vergeetachtig, chaotisch, nood aan structuur, zwart-wit denken, extreem emotioneel, constant nood aan kicks & uitdagingen, alles snel beu, slaapproblemen, piekeren, nonchalant, niet subtiel, graag rust en alleen zijn, enorm zenuwachtig,… That’s all me … Dus nu denk ik toch dat ik effectief een vorm van ADHD heb.

Ergens hoop ik dat dit binnenkort wordt bevestigd. Het zou de puinhoop verklaren die mijn verleden is. Gelukkig heb ik met héél veel dingen zelf leren omgaan, zoals alles in mijn agenda zetten, lijstjes proberen maken en veel falen in ut begin, huishouden (nu ben ik perfectionistisch) , maar toch voel ik dat ik nog steeds anders ben dan anderen.. Heel anders… En ik ben dat gevoel zo beu. Soms denk ik dat mensen denken, heh da’s een rare, wat zegt die nu? Of ze maken me onzeker doordat ze me niet verstaan (terwijl ik gewoon te stil praat).. Pfff , een hele soep, maar ik hoor graag wat jullie denken ? Inderdaad ADHD? Of herkennen jullie iets van mijn verhaal? Ben benieuwd!!

Groetjes Debby

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen