Tagarchief: add relatie

Ik heb ADD en HSP! Ik ben niet meer, maar ook zeker niet minder dan een ander! (Levensverhaal Bas)

Mijn relaties en de scheiding

Levensverhaal Bas met ADD en HSP over relaties en scheiding

Portret Bas

Enige jaren terug raakte ik in echtscheiding na 15 jaar relatie. Geen kinderen gelukkig, wel voor gegaan maar niet gelukt. Tijdens de relatie vond ze nieuw vlees en aandacht aantrekkelijker als vechten voor elkaar. Wat had ik haar te bieden… Vertrouwen… Ja ..liefde ook.. Na jaren strubbelen met haar gezondheid, zelfverzekerdheid, zelfwaardering en uiteindelijk overleven uit een hele zware cyste operatie, besloot ze, na een simpel leven op de bank, om haar vleugels open te slaan en voor haar eigen vrijheid te kiezen.

Ok dat was een harde klap, maar achteraf best begrijpelijk.
Ik ging via een vrijgezellenfeest van een vriend van mijn broer, een sprong in mijn nieuwe leven maken met een parachute op Texel.
Die zelfde avond liep ik tegen twee huppelkutjes op, waarvan ik met één op het eind van de avond in contact kwam. Ik wist dat t moest gebeuren… Ik moest haar zoenen… En dan zien we wel. T lukte me ook nog… Ondanks dat ik wist dat t ging lukken was ik toch verbaasd. Helemaal toen ik er, na een zetje in de rug van mijn broer, de nacht met haar doorbracht. Het met een andere vrouw zijn was vreemd, maar voelde goed.

Na twijfels van beide kanten, hebben we toch doorgezet.

We gingen na ontmoeting in mei, echtscheiding in september, samenwonen in november. Vrij snel allemaal, maar t voelde goed. Echter ook hier was onzekerheid bij haar te bespeuren over haar ‘ik’ zijn. Helemaal toen ons zoontje een jaar later op de wereld kwam.
Postnatale zooi en allergieën deden haar en de relatie niet veel goeds. Ik stond voor t raam naar binnen te gluren, met de wetenschap dat dat moment, “van vader kijkt door raam van afstand naar z’n kind”, mijn toekomst zou worden. Die gedachte hakte erin, maar duwde ik weg.. Dat wil ik niet… En ik vocht weer en ik deed wederom mijn uiterste best om de ander van dienst te zijn zodat deze gelukkiger wordt.

Na verhuizing naar de kust in aug. werd ons dochtertje geboren, wederom weer met alle psychische zooi erbij. Kort daarna kwam haar neefje van 13 uit een gebroken gezin met de ellende; alcohol- en andere verslavende troep.
Het joch had ADD. Z’n vader… De broer van… had ADHD.
Opvallend was het bij het joch, dat hij en ik veel met elkaar gemeen hadden, voor mijn gevoel. Uiteindelijk kon z’n tante het niet meer aan, was ook zwaar.
Dat lag niet aan t joch overigens.
Ook niet aan mij… Achteraf.
Zij kon t niet handelen.
Zij vocht met zichzelf.
Alles waar zij mee strubbelde had een externe oorzaak.
Het lag aan t huis, aan mij, aan anderen, aan andere dingen, het weer, de weg, de auto, haar schoenen en ook haar vader maar ook die van mij en vooral m’n moeder ook… Nee niet die van haar. Psychologen hadden het moeilijk, als je te dichtbij kwam bij haar eigen falen, dan was ze klaar met je.

Uiteindelijk kwam een psych erachter dat ik wel eens ADD kon hebben….
Ze legde het me voor….
Er ging een wereld voor me open…..
Herkenning overal…
Kwartjes vielen op hun plek.
Maar toen kwam t…..
Alles was mijn schuld…..
Zie je wel zie je wel….
Jij kunt er niets aan doen.
Dat komt door je tekortkomingen.
…. Jij hebt ADD…
Ik heb HSP zei ze trots…
Ik voel alles feilloos aan….

Ik voelde me van een zelfverzekerde man naar een onzeker jongetje storten…..

Er werden boekjes bij gehaald over hoe zwaar t is om met een ADDér te leven en ik werd constant gewezen op de negatieve kenmerken van ADD……
Ik was gedoemd… Verloren …achterlijk en een nietsnut….
Althans zo kwam dat bij mij over..
SODEMIETER OP!!
Nee ik was goed…betrouwbaar en vooral eerlijk ook zuiver ja.
Ik was creatief…. Handig en zeker niet achterlijk…
Ja dyslectie (link naar blog) en dyscalculie is aanwezig
en oké… ik kon niet toveren. (nog steeds niet)
Maar ik wist t al.
Ik weet dingen van tevoren.
T klopte niet.
Zij klopte niet.
En nog steeds niet..
Ze realiseert het ook nog steeds niet.

Ik ben gescheiden, wederom …. Maar nu wel met kinderen.

Ze vond haar liefde vorig jaar, zegt ze, ik denk dat t langer speelde.
Hij, een gezamenlijke vriend, woont 200km verder op. M’n kinderen mogen mij na een tijdje een geheim te hebben voor mij, eindelijk hun geheim vertellen….. “We gaan verhuizen naar …” daar dus… 200km verder op! Na uiteindelijke goedkeuring van mij, gebeurt t ….. Te triest voor woorden, maar ik kon er niets aan veranderen… Ook volgens mijn advocaat niet.

Toen ook wist ik dat die relatie gedoemd was te mislukken…
En zo nog meer mensen om ons heen..
We hadden erom kunnen wedden, de één gaf ze 6mnd,
ik gaf ze nog 5jr en sommige een jr.

Afin nu na 3mnd geeft ze te kennen dat ze bij haar ouders is gaan wonen….
Wederom buiten mij om… Wel dichterbij!

Nu leef ik al een jaar in deze laatste kolerezooi met veel te veel kopzorgen. Ik kan me af en toe niet concentreren met wat nú geregeld moet worden.
Maar…
Ik weet wie ik ben en wat ik kan en waar ik om kan denken.
Ik heb ADD en ook HSP,
ik ben enorm handig,
ik kan bergen verzetten en ellende verdragen,
ik heb kracht in mezelf,
maar raak door deze zooi af en toe best gedeprimeerd.
Ik zie dingen (ADD) ik voel dingen (HSP)
Ik ben ik en ik ben niet meer en ook zeker niet minder als een ander!

Bas

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen