Categorie archief: levensverhalen

3 ADD’ers samen in 1 huis! (levensverhaal Ellen)

3 Maal ADD is geen scheepsrecht, dat is een puinhoop!

Moeder Ellen en 2 kids, alle 3 met ADD

ADD, ADD en nog eens ADD!

Tjonge. Daar moet je dan 48 voor worden om te horen dat je ADD hebt. Beetje met de H van Hieperdepiep ook, want ik kan vreselijk onrustig zijn.
Mijn ochtend begint met een flinke beker koffie en laat me alsjeblieft even landen in de dag. Vraag me niet meteen wat we ‘s avonds eten en zeg niet dat ik nog naar de stad moet om iets op te halen. Schrijf het maar lief zachtjes op een briefje, oke? Dan schrik ik er niet zo van. Ik heb geen ochtendhumeur van mezelf, maar jij kunt er wel voor zorgen, zeg maar ;-)
Goed. De dag is begonnen. Pas als mijn maag zich meldt bedenk ik dat ik moet ontbijten.

Nu ben ik ook heel sensitief en woon met 2 bijna volwassen kinderen in een klein huisje waar het altijd een puinzooi is.
Met 3 ADD-ers mag je hier niet onverwacht aan de deur komen. Ik doe dus gewoon niet open als iemand onaangekondigd “even langskomt”. Ik kan niet zo snel schakelen van “ik” naar “bezoek”. Van “stilte” naar “praten”.
Als de telefoon gaat en iemand wil langskomen dan slaat de paniek toe en gaan we met grote ogen van de adrenaline als gekken tekeer om de huiskamer enigszins netjes te krijgen. Het gestreken wasgoed wordt eindelijk naar de juiste kamers gebracht, maar ook de kelderdeur staat open om alle nog niet te plaatsen zooi in te mikken.(waar het vervolgens een week of 6 blijft liggen, want wat je niet ziet is er niet hè?)
Als de bel gaat zijn we kapot met z’n drietjes, haha, maar we willen geen gezeur over rommel.
We zijn altijd alles kwijt en dan vooral de dingen die we dagelijks nodig hebben. Sleutels, Buskaart. Tas. Juist die zaken waar we toch echt een vaste plek voor hebben verdwijnen alsof Hans Klok himself hier in huis de scepter zwaait. Altijd “ben-bijna-te-laat” naar de bus rennen. Bij de supermarkt staan en je geld vergeten zijn, maar dan heb je ein-de-lijk WEL alle lege potten meegenomen. Dat dan weer wel!
Rond Juli gaat de Kerstversiering van de slaapkamer weer eens de zolder op.

Wat ik lastig vind is dat ik mij niet kan focussen op dagelijkse dingen als er wat anders speelt. Als ik kiespijn heb, heb ik de hele dag alleen maar kiespijn. De ernstige ziekte van een familielid is altijd in mij aanwezig. Het drukt op mijn hart, altijd, en neemt de plaats in waar andere mensen hun “structuur” hebben zitten. Met de administratie loop ik altijd achter, en het lijkt wel of het allemaal in Swahili is geschreven. Ik verlies de concentratie na 10 minuten. De planten kijken mij hangend over de rand van hun potjes verwijtend aan. Ik zie bijna hun tongen over de rand hangen: “Doooooooooooorst!” Maar ze zeggen niks, dus vergeet ik ze meestal veel te lang.

In winkels zing ik gezellig mee met de achtergrondmuziek. Dat is “echt zo voor schut, mam”. Maar het gaat vanzelf. Als ik niet oplet doe ik er ook nog een dansje bij omdat ik helemaal niet denk aan beveiligingscamera’s, personeel of andere klanten. Soms ben ik juist helemaal in mezelf gekeerd en dan gebeuren dit soort genante dingen.
Mijn leefspreuk is: “Doe eens gek, anders word je het nog!” en dat draag ik dan ook dagelijks uit.
Mijn rust vind ik buiten in de natuur, waar ik met oog voor detail alles wat mijn aandacht trekt vastleg op de foto.
En als ik ‘s avonds uitgeblust mijn bed inrol, bedenk ik dat ik mijn make-up niet van mijn gezicht heb gehaald. Shoot. Net als in de film lig ik met opgemaakte ogen in mijn nestje.
Ach.
Er zijn ergere dingen.
Ik krul me op en val meteen in slaap.

Ellen

Je kunt onderaan de pagina een reactie achterlaten op het verhaal van Ellen.

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

 

Hulpboek ADD

Leven met ADD

 

 

 

 

Leven met ADHD valt niet altijd mee! (levensverhaal Karin)

Ik en mijn leven met ADHD chaos, chaos, chaos!

Leven met ADHD

Het verhaal van Karin over haar chaotische leven met ADHD

Ik ben moeder van twee kinderen en 32 jaar. Ik heb een goede baan als hulpverlener en begeleidt gezinnen. Als ambulant werker ben ik veel op pad en in mijn auto pleeg ik altijd nog wat telefoontjes, kijk naar buiten, en rij veelste hard, parkeer mijn auto ergens, haal een parkeerkaartje maar als ik aan kom ben ik te laat en heb een boete. Als iemand tegen mij zegt dat we rechtsaf moeten kijk ik altijd naar mijn schrijfhand. Ik ben ook blij met de spellingscontrole op telefoons, computers e.d.

Mijn auto is een rommel, mijn werkplek is een rommel, mijn tas is een rommel…. Tijdens gesprekken flap ik er regelmatig wat uit, ik ben confronterend maar veroordeel niet. Op kantoor praat ik een beetje hier, beetje daar en ook mijn administratietijd is voorbij gevlogen. Als vergaderingen te lang duren wordt ik onrustig en begin te wiebelen, moet naar de WC of wil naar de kern van het verhaal! Ik hou er niet van mijn tijd te verdoen.. IK maak veel grapjes, ben erg vlot en mij praat je niet snel onder de tafel! Ik ben enthousiast en heb vele interesses, Moet er iets gedaan worden, een training, het begeleiden van een stagiaire, het implementeren van een methodiek, dan komen ze bij mij. Ik ben altijd enthousiast en weet van aanpakken. Soms laat ik een heel koffiespoor achter omdat ik altijd mors en knoei. Collega’s vinden mij leuk, gedreven en gepassioneerd en soms een beetje gek maar zeker niet saai. Cliënten vinden mij betrouwbaar, grappig, menselijk, betrokken en eerlijk. Ze accepteren mijn te laat komen en chaotisch gebeuren omdat ik het bespreek. Ik ga 100 nee 1000 procent voor mijn gezinnen en dat weten ze.

Ook voor mijn vrienden ga ik, ik heb afwisseling nodig, moet gek kunnen doen met mensen en lekker kunnen doorslaan, in dingen klimmen en schijt hebben aan alles. Ik moet voelen dat ik leef!  Tot zover niets aan de hand. Dit zijn stukjes van ADHD waarvan ik gewoon wist dat ze bij mij hoorde en ik had het ingezet als vaardigheden.

Maar sinds een half jaar weet ik dus dat ik ADHD heb en vallen vele stukjes op zijn plaats..

Want sinds ik een gezin heb met twee kinderen loop ik tegen mijn eigen chaos en de overprikkeling op. Steeds meer en steeds meer en met wat overlijdens erbij zat ik ineens overspannen thuis.

Ik leef als een speer en beleef mijn emoties intens. Ik kan me vreselijk opwinden, down voelen, zielsgelukkig. Maar thuis was voor mij de plek om te landen. Om de chaos om mij heen en in mijn hoofd op te ruimen… IK ruim niet plek voor plek op maar in een keer het hele huis, overal en tegelijk. IK zet muziek aan en gaan met die banaan, alle prikkels weghalen om vanuit het nulpunt weer chaos te veroorzaken. IK doe thuis zoals het voelt, ik wordt wakker wanneer ik wil, ga slapen wanneer ik wil, ga eten wanneer ik wil. IK beuk mezelf helemaal af in de tuin, verlies de tijd uit het oog en kom tot rust. Ik heb honderden ideeën, sommige start ik op en ga er helemaal in op en sommige laat ik net zo snel weer los.

Maar nu ik kinderen heb, moet ik hun structuur volgen, zij hebben geen ruimte dat ik een hele dag tekeer ga in de tuin. En het hele huis opruimen lukt ook niet zo goed. Voortdurend zijn er spullen, prikkels, geluiden en andere om rekening mee te houden. Ik loop vast ik moet op tijd naar bed, op tijd opstaan, de kinderen eten geven en dat kost veel moeite. Daarnaast heb ik mijn man waarmee ik moet samenwerken en die me vraagt wat mijn plannen zijn. *&^$* kortsluiting want mij hoofd is te vol. Moet nog naar de winkel, naar de bibliotheek, kinderen naar school, instanties bellen, rekeningen betalen…

Tja en dan loop je dus tegen jezelf en je eigen chaos op en de andere mensen om mij heen tegen mij. Mijn dochtertje is ook zo druk, zit niet stil, praat veel en heeft het geduld niet om te luisteren, en reageert direct op prikkels. Er ging langzamerhand een lichtje bij mij branden en tijdens mijn overspannenheid heb ik om een ADHD test gevraagd en inderdaad alles valt op zijn plek.

Waarom structuur zo belangrijk is, waarom routine zo belangrijk is, waarom keuzes maken en knopen doorhakken zo belangrijk zijn, hoe belangrijk lijstjes voor mij zijn, hoe belangrijk doelen voor mij zijn omdat dat mijn houvast is… Ja ik heb nog een hoop te doen!!

Ik leer nu eindelijk koken, ben nog steeds een leuk en gek mens!

Karin.

Je kunt hieronder reageren op het leven met ADHD van Karin…

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

.

Hulpboeken bij ADHD

Hulpgids ADHD boekLeven met adhd boek

 

 

 

 

Ik heb ADD en HSP! Ik ben niet meer, maar ook zeker niet minder dan een ander! (Levensverhaal Bas)

Mijn relaties en de scheiding

Levensverhaal Bas met ADD en HSP over relaties en scheiding

Portret Bas

Enige jaren terug raakte ik in echtscheiding na 15 jaar relatie. Geen kinderen gelukkig, wel voor gegaan maar niet gelukt. Tijdens de relatie vond ze nieuw vlees en aandacht aantrekkelijker als vechten voor elkaar. Wat had ik haar te bieden… Vertrouwen… Ja ..liefde ook.. Na jaren strubbelen met haar gezondheid, zelfverzekerdheid, zelfwaardering en uiteindelijk overleven uit een hele zware cyste operatie, besloot ze, na een simpel leven op de bank, om haar vleugels open te slaan en voor haar eigen vrijheid te kiezen.

Ok dat was een harde klap, maar achteraf best begrijpelijk.
Ik ging via een vrijgezellenfeest van een vriend van mijn broer, een sprong in mijn nieuwe leven maken met een parachute op Texel.
Die zelfde avond liep ik tegen twee huppelkutjes op, waarvan ik met één op het eind van de avond in contact kwam. Ik wist dat t moest gebeuren… Ik moest haar zoenen… En dan zien we wel. T lukte me ook nog… Ondanks dat ik wist dat t ging lukken was ik toch verbaasd. Helemaal toen ik er, na een zetje in de rug van mijn broer, de nacht met haar doorbracht. Het met een andere vrouw zijn was vreemd, maar voelde goed.

Na twijfels van beide kanten, hebben we toch doorgezet.

We gingen na ontmoeting in mei, echtscheiding in september, samenwonen in november. Vrij snel allemaal, maar t voelde goed. Echter ook hier was onzekerheid bij haar te bespeuren over haar ‘ik’ zijn. Helemaal toen ons zoontje een jaar later op de wereld kwam.
Postnatale zooi en allergieën deden haar en de relatie niet veel goeds. Ik stond voor t raam naar binnen te gluren, met de wetenschap dat dat moment, “van vader kijkt door raam van afstand naar z’n kind”, mijn toekomst zou worden. Die gedachte hakte erin, maar duwde ik weg.. Dat wil ik niet… En ik vocht weer en ik deed wederom mijn uiterste best om de ander van dienst te zijn zodat deze gelukkiger wordt.

Na verhuizing naar de kust in aug. werd ons dochtertje geboren, wederom weer met alle psychische zooi erbij. Kort daarna kwam haar neefje van 13 uit een gebroken gezin met de ellende; alcohol- en andere verslavende troep.
Het joch had ADD. Z’n vader… De broer van… had ADHD.
Opvallend was het bij het joch, dat hij en ik veel met elkaar gemeen hadden, voor mijn gevoel. Uiteindelijk kon z’n tante het niet meer aan, was ook zwaar.
Dat lag niet aan t joch overigens.
Ook niet aan mij… Achteraf.
Zij kon t niet handelen.
Zij vocht met zichzelf.
Alles waar zij mee strubbelde had een externe oorzaak.
Het lag aan t huis, aan mij, aan anderen, aan andere dingen, het weer, de weg, de auto, haar schoenen en ook haar vader maar ook die van mij en vooral m’n moeder ook… Nee niet die van haar. Psychologen hadden het moeilijk, als je te dichtbij kwam bij haar eigen falen, dan was ze klaar met je.

Uiteindelijk kwam een psych erachter dat ik wel eens ADD kon hebben….
Ze legde het me voor….
Er ging een wereld voor me open…..
Herkenning overal…
Kwartjes vielen op hun plek.
Maar toen kwam t…..
Alles was mijn schuld…..
Zie je wel zie je wel….
Jij kunt er niets aan doen.
Dat komt door je tekortkomingen.
…. Jij hebt ADD…
Ik heb HSP zei ze trots…
Ik voel alles feilloos aan….

Ik voelde me van een zelfverzekerde man naar een onzeker jongetje storten…..

Er werden boekjes bij gehaald over hoe zwaar t is om met een ADDér te leven en ik werd constant gewezen op de negatieve kenmerken van ADD……
Ik was gedoemd… Verloren …achterlijk en een nietsnut….
Althans zo kwam dat bij mij over..
SODEMIETER OP!!
Nee ik was goed…betrouwbaar en vooral eerlijk ook zuiver ja.
Ik was creatief…. Handig en zeker niet achterlijk…
Ja dyslectie (link naar blog) en dyscalculie is aanwezig
en oké… ik kon niet toveren. (nog steeds niet)
Maar ik wist t al.
Ik weet dingen van tevoren.
T klopte niet.
Zij klopte niet.
En nog steeds niet..
Ze realiseert het ook nog steeds niet.

Ik ben gescheiden, wederom …. Maar nu wel met kinderen.

Ze vond haar liefde vorig jaar, zegt ze, ik denk dat t langer speelde.
Hij, een gezamenlijke vriend, woont 200km verder op. M’n kinderen mogen mij na een tijdje een geheim te hebben voor mij, eindelijk hun geheim vertellen….. “We gaan verhuizen naar …” daar dus… 200km verder op! Na uiteindelijke goedkeuring van mij, gebeurt t ….. Te triest voor woorden, maar ik kon er niets aan veranderen… Ook volgens mijn advocaat niet.

Toen ook wist ik dat die relatie gedoemd was te mislukken…
En zo nog meer mensen om ons heen..
We hadden erom kunnen wedden, de één gaf ze 6mnd,
ik gaf ze nog 5jr en sommige een jr.

Afin nu na 3mnd geeft ze te kennen dat ze bij haar ouders is gaan wonen….
Wederom buiten mij om… Wel dichterbij!

Nu leef ik al een jaar in deze laatste kolerezooi met veel te veel kopzorgen. Ik kan me af en toe niet concentreren met wat nú geregeld moet worden.
Maar…
Ik weet wie ik ben en wat ik kan en waar ik om kan denken.
Ik heb ADD en ook HSP,
ik ben enorm handig,
ik kan bergen verzetten en ellende verdragen,
ik heb kracht in mezelf,
maar raak door deze zooi af en toe best gedeprimeerd.
Ik zie dingen (ADD) ik voel dingen (HSP)
Ik ben ik en ik ben niet meer en ook zeker niet minder als een ander!

Bas

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Levensverhaal van Gea met ADD en HSP

Gea werkte lang in de zorg en welzijn waar haar kenmerken ADD en HSP goed van pas kwam!

Hallo Jochem,

Tot zelfbezinning komenVandaag je nieuwsbrief ontvangen waarvoor hartelijk dank. Ook ik ben tot de conclusie gekomen dat ik aan een aantal ADD en HSP kenmerken voldoe. Het verschil is dat ik niet in de hulpverleningscircuit terechtgekomen ben en mijn leven zodanig heb aangepast (geprobeerd) dat ik zeer content ben met mijn kwaliteit van leven.

Het begon 20 jaar geleden allemaal met (hoogbegaafde) autisten waarbij ik merkte dat ze regelmatig paranormale ervaringen hadden. Daarvoor zoals velen een burn-out waarbij de psycholoog mij vertelde me niet te kunnen helpen omdat ik een aantal vragenlijsten in moest vullen en ik wist direct welke kant dat het op zou gaan… een psychiatrische diagnose en daarvoor heb ik bedankt. Ik ben vanuit de spirituele hoek tot zelfbezinning gekomen ,en heb een weblog gehad tussen 2004 en 2011 waar ik channelings heb gepost en veel info over indigo kinderen/kristalkinderen maar ook volwassen indigos, HSP. Ook ik kwam op een gegeven moment Garret John Leporto tegen met zijn Wayseers Manifesto waarin hij voor mij nogmaals bevestigde wat ik al wist ;)

Ik ben nu 48 jaar en heb inmiddels 28 jaar werken achter de rug binnen zorg-en welzijn alwaar ik als groepsleider,persoonlijk begeleider/coach heb gewerkt. Psychiatrie,justitie,zorg voor verstandelijk gehandicapten ,opvanghuizen ect. het ging met name om mensen met gedragsstoornissen zoals dat vaak wordt genoemd ,ik noem het zelf moeilijk verstaanbaar gedrag. ik ontdekte 1 grote rode draad en dat was ondanks al die mooie diagnoses waren al deze mensen in mijn ogen hoogsensitief met heel veel creatieve mogelijkheden. De meeste mogelijkheden van deze mensen kon omhoog gehaald worden door middel van gentle teaching .

Ik werk nog steeds in de zorg (met lichte tegenzin) na een jaar werkloos te zijn geweest. Hoe ik ook mijn visie wil delen. ik loop nog steeds tegen een muur aan ,huisartsen,psychologen,collega`s die niet goed bekend zijn met dit fenomeen. Zeker niet als je er een dosis spriritualiteit bij haalt. Maar ook mijn hoge mate van emphatisch vermogen wordt door velen niet erkend of herkent.. of onderkent want het kan voor anderen wel confronterend zijn. Ik ben heel eerlijk en transparant en oordeel niet maar constateer. Daardoor maak ik het voor mijn werkgevers en collega`s en mijzelf het niet makkelijker op. Gevolg, ik wordt uit mijn baan gezet,niet serieus genomen ect.

Ik zit nu een beetje op een dood spoor,de maatschappij trekt aan mij en wil dat ik mij conformeer aan de marktwerking binnen de zorg.Daar is het triest gesteld, kleinschalige bedrijfjes manipuleren cliënten, pikken ze weg, kopen ze om ect. en niks mag geld kosten. Dus enige diepgang in de begeleiding zit er niet meer in.

Voor een cliënt heb ik even gegoogled en kwam op jouw site terecht en zag de mogelijkheid tot gastbloggen. Ik wil er nog even op bezinnen maar mogelijk meld ik mij daarvoor aan.

Waar ik erg blij mee ben is dat je een alternatieve medicatie als optie geeft op je site want de meeste mensen waar ik mee heb gewerkt zijn veelal in de drugscene beland omdat ze zijn gaan zelf medicineren omdat de hulpverlening tekort schiet. Ik hoop dan ook dat jij heel veel succes zal boeken met je site en je ding, wat ik van harte ondersteun. Jij zaait hier heel veel goeds dus je oogst zal flabbergasting zijn.. :>) heb het goed, Gea

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Ingrid’s heftige leven met Borderline en ADHD

Een langdurig en zwaar behandeltraject voor Borderline waarna later de diagnose ADHD volgde

Borderline en ADHD, ik hou niet van hokjes!

Ik heb ADHD, ik hou niet van kaderleven!

Sinds 1998 werd ik behandeld voor BPS (Borderline persoonlijkheidsstoornis). Tonnen aan medicatie waar ik alleen maar ‘gekker’ van werd en ik weet niet hoeveel uur van behandeling verder ben ik half m’n gezin, m’n familie en veel van m’n vrienden kwijt. M’n huwelijk op de klippen en een oceaan van tranen gehuild. Depressies en verslaving overwonnen. Maar altijd maar die innerlijke onrust en die chaos in m’n hoofd. Razend snelle verbanden worden in m’n hoofd gelegd. Nooit die leegte waar men bij BPS van spreekt, alleen maar overvol. Waardoor ik ook aan automutileren deed (jezelf snijden) sinds ik 11 was. ‘luchtgaatjes!’ noemde ik het. Ik begrijp dan ook hoe de diagnose gesteld is maar er is nooit verder gekeken.

Na zo’n teleurstellende behandeling ben ik een klachten procedure in gegaan en heb na 14 jaar behandeling eens een uitgebreid onderzoek geëist. Ik heb mijn gelijk en excuses gekregen van deze instantie. Nu blijkt dat ik ADHD heb en als dat niet eerst behandeld word hebben andere behandelingen voor eventueel andere klachten geen zin. Ik zou in mijn klachtenprocedure verder kunnen gaan aanklagen maar heb voor mijzelf besloten dat ik al te veel tijd en geld verdaan heb.

Met heel erg veel moeite, vooral in vertrouwen (!) ben ik in zee gegaan met een andere kleinere GGZ instelling en er gaat een wereld voor mij open en ik zie licht aan het eind van de nog lange tunnel. Ik krijg handige bruikbare tips om mijzelf een halt toe te leren roepen en te structureren. Ik blijf altijd de neiging houden om door te draven. Dat weet ik nu. Maar ik krijg eindelijk een paar teugels aan gereikt! pfhoe! Wat een opluchting! En nou oefenen!!! Proberen het verdriet om wat ik verloren heb een plaatsje te geven en bouwen aan een hele nieuwe toekomst. It’s a new day , it’a new live and I’m feeling … wisselend LOL!

Ik schrijf dit openbaar omdat ik graag wil delen dat het Ooh Zo belangrijk blijft je eigen touwtjes in handen te houden, ook bij instanties. En ik wil aan de kaak stellen dat ik het schandalig vind dat als je ziek bent en afhankelijk van hulpverlening er op zo’n lakse en gemakkelijke manier met jou als mens en jouw diagnose om word gegaan. Ik heb bijvoorbeeld jaren lang gedacht dat ik behandeld werd door een psychologe terwijl ik ‘steunende gesprekken’ had met een psychiatrisch verpleegkundige. Vandaar dat zij nooit dieper op thema’s in wou gaan als ik dat vroeg. Ik heb mij veelte lang passief opgesteld en mijn ‘behandeling’ onder gaan. (wat wil je als je depressief bent?!)

Er is helaas ook niemand om mij heen geweest die aan de bel getrokken heeft.
Ik heb mijzelf samen met de kinderen door deze jaren heen moeten worstelen. De kinderen die hier ongetwijfeld ook een behoorlijke tik van mee hebben gekregen. Om maar te zwijgen over de interventie van BJZ die zooooo veel te wensen overliet. Vertrouwen doen wij geen èèn van allen helaas. Maar what doesnt kill you makes you stronger!!!

Wat ik wil zeggen …
Bezuinigen in de zorg ???
INVESTEREN!!!
Zorg dat de zorg efficiënt werkt!!!
DAT SCHEELT!!!
Daarom wil ik wel met de billen bloot als iemand … ook maar iemand er iets van leert!

Groet Ingrid

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Shirly’s leven met Dyslexie en HSP

Nu snap ik waarom ik mij altijd zo anders voelde, ik ben gewoon HSP’er!

Shirly van der Wal - Leven met Dyslexie en HSPHallo allemaal,

Sinds mijn basisschooltijd wist ik al dat ik anders was. Klasgenoten vonden mij een raar meisje en helaas werd ik daardoor ook gepest. Ik zeg niet dat ik nooit iets gedaan heb, want ik weet van mezelf dat ik ook dingen heb gedaan die niet geaccepteerd werden. Door een stroeve basisschooltijd waarin ik veel moeite gehad heb met vooral taal en begrijpend lezen, wilde mijn moeder me laten testen op dyslexie. Ik was toen een jaar of 8. De diagnose en verklaring van dyslexie heb ik uiteindelijk pas gekregen toen ik 15 jaar was net voor mijn middelbare school examens.

Voor mij was het fijn dat ik eindelijk na al die jaren strijden de diagnose kreeg. Alleen daar bleef het niet bij. Ik was een hele moeilijke puber, kon geen emoties laten zien en werd veel afgeleid door de dingen die om mij heen gebeurden. Hierdoor kon ik mij slecht focussen op vooral mijn school. Tijdens de lessen was ik altijd bezig met tekenen, naar buiten staren, met mijn vingers op de tafels trommelen enz. Veel leerlingen maar ook de leraren vonden mij een raar persoon, ik zat anders in elkaar en dat werd ook naar mij geuit. Ik was rustig, viel niet op en ik was altijd na aan het denken. In die tijd heb ik vervelende opmerkingen van medeleerlingen gekregen die altijd zijn blijven hangen. Het was een moeilijke tijd waar ik vooral met mezelf in de knoop kwam.

Ik ben op mijn 18de naar een psycholoog gegaan omdat ik een grote muur om mij heen had gebouwd door de jaren heen en omdat ik niet wist wat ik met mezelf aan moest. Ik kreeg zowel lichamelijke als geestelijke klachten. Ik begon namelijk aan mezelf te twijfelen en te geloven dat ik inderdaad raar en anders was! Door de gesprekken met de psycholoog ben ik losgekomen en heb ik ook eindelijk emotie kunnen tonen. Doordat ik tijdens de sessies opmerkingen maakte over de klok (het harde tikken van de klok) en de schilderijen die er hingen (heel gedetailleerd kon uitleggen) ging bij hem een lampje branden. Hij heeft verschillende testen bij mij afgenomen en gaf mij toen de diagnose dat ik een HSP’er ben. Eerlijk gezegd had ik daar nog nooit over gehoord en heb ik hem om uitleg gevraagd. Door de uitleg werd mij al veel duidelijk. Samen met de psycholoog heb ik het een plekje proberen te geven.

Nu ben ik 22 en ik heb nog steeds regelmatig last van mijn hooggevoeligheid. Het tikken van klokken, emoties bij anderen zien, sferen aanvoelen, het vooruit denken, het anders denken. Ook kom ik meer onder de mensen, die ik vroeger liever links liet liggen omdat ik de drukte niet aan kon. Ik ga naar festivals die buiten zijn, dat geeft namelijk meer rust en ruimte dan dat ik naar een discotheek zou gaan. Ik voel wel goed aan wanneer het voor mij te druk is en dan zoek ik even een rustiger plekje op. Ik zie niet alles negatief want er zijn ook veel positieve kanten die ik meemaak doordat ik een HSP’er ben. Zo ben ik heel creatief en doe ik graag precisiewerk. Ik help mensen door te luisteren daar ben ik namelijk wel goed in. Ik weet dat ik niet raar ben of anders. Ik heb dyslexie en ik ben een HSP’er.

Maar iedereen heeft toch zijn/haar eigen ding, toch?

Shirly

> Klik hier voor het overzicht met alle levensverhalen

Nicky met ADD beeld haar leven uit in een tekening

De vele indrukken van iemand met ADD

Hoi,

Nicky met ADD beeld haar leven uit in een tekeningDeze tekening gaat over mij en ik heb ADD. Ik slik sinds een paar maanden medicijnen en eindelijk is het bijna windstil in mijn hoofd. Het was zo druk in mijn hoofd dat ik er zelf gek van werd. Ik ben ook erg vergeetachtig chaotisch.

Probeer nu een agenda bij te houden op mijn telefoon want een gewone agenda raak ik kwijt :p

Ik heb een erg onrustige periode achter de rug. Nu begint alles eindelijk een beetje op zijn plek te vallen. Begin mezelf beter te begrijpen en snap waarom ik de dingen doe zoals ik dat doe. Mensen om me heen hebben respect voor mij en snappen dat sommige dingen moeilijker voor mij zijn als voor een doorsnee persoon zonder ADD.

Als mijn interesse groot genoeg is onthoud ik die dingen wel. Ik sla op wat ik zelf nodig heb en de rest gaat verloren.  Mijn opslag is nou eenmaal niet zo groot. Ik ben snel afgeleid en als de tv aan staat vind ik het moeilijk een gesprek te volgen. Je moet me aan kijken en vertellen dan pas luister ik.

Ik heb afgelopen jaar voor het eerst een mbo opleiding afgemaakt en behaald. Dat was goed voor mijn zelfvertrouwen. Ook heb ik voor het eerst in 3 jaar een baan weten vol te houden waar ik ook erg trots op ben.

Ik heb nog wel begeleiding van iemand om mee te praten. Het helpt mij om mijn hoofd op een rijtje te zetten en om me beter te laten begrijpen wie ik ben en waarom ik ben zoals ik ben.

Ik ben nu eindelijk wel tevreden met wie ik ben.

Vanaf nu kan alles alleen maar beter worden.

Groetjes Nicky

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Debby’s wilde leven met ADHD

ADHD en werk, medicatie en heftige relaties

Hoi iedereen,

Debby ColijnIk ben op mijn 6de gediagnosticeerd met ADHD. Ik moest Ritalin nemen maar ik zei toen al: Ik ben niet gek, ik smeet op school de pilletjes na een tijdje weg omdat ik al genoeg gepest werd voor mijn gedrag. In mijn latere leven veel problemen gehad, tijdens mijn puberteit enorm rebels, ben in instellingen terecht gekomen omdat mijn ma me niet meer aankon etc.

Daarna is het niet gebeterd, van mijn 1ste serieuze relatie heb ik 2 kids overgehouden (eerste x mama op 18 jarige leeftijd), maar hij bedroog me constant, werken kende ik niet, mijn eerste vaste job heb ik pas gehad op mijn 24ste, toen ben ik pas in actie geschoten, huishouden & financiën beheren kon en kende ik niet, dus een hoop schulden gemaakt (nu allemaal verleden tijd, godzijdank) mijn huishouden was één warboel, ik kon niets sorteren en voelde me ook enorm ongelukkig waardoor ik niet echt gemotiveerd was. Koken deed ik niet, we aten meer dan eens een zak chips zolang onze kids maar alles hadden, en dan nog.

Nog een relatie van 6 maanden daarna gehad , die jongen was normaal, en lief, en toen door één of ander probleem weer terug moeten komen op het feit dat ik misschien echt wel ADHD of ADD had, ff bij dokter Concerta gaan vragen zonder meer, gekregen, dan ging het een tijdje beter, tot ik weer single werd omdat zijn ma ons constant lastig viel en ik bij het leger wou (2005) en dat zag hij niet zitten. Ik begon tests te doen voor het leger, maar was té eerlijk bij psych onderzoek en zei dat ik ADHD had, dus extra tests extra tests, en nog eens extra tests, tot ik op een gegeven moment mezelf niet meer in de hand had, ik dacht eindelijk het resultaat te weten na 5x op en af van Antwerpen naar Vilvoorde te rijden, bleek dat ik wéér tests moet doen, ben dan van de zenuwen beginnen huilen in front of de secretaresse.. Achteraf bestempeld met niet stressbestendig dus afgekeurd. Ik had 4 maand lang intensief gesport om de fysieke test & bmi in orde te krijgen, keihard op dieet geweest, naar tandarts geweest etc., maar afgekeurd op psychologisch gedeelte…

Enfin, gestopt met Concerta omdat ik dan weer dacht dat ik toch geen ADHD had, leerde ik mijn volgend vriendje kennen, bleek dan een agressieve man te zijn met volgens mij borderline of schizofrenie, alleszins, hij controleerde me, manipuleerde me, sloeg me, etc…. Toen ook aan een job beginnen werken, onder druk van hem (positief punt) . 6 maand, ontslag, 5 maand ontslag, 1 jaar ontslag, … De relatie ging ook van kwaad naar erger, ging ook op en af, was een haat-liefde verhouding, veel passie maar jammer genoeg ook gevaarlijke ruzies.

Mijn kids zag ik dan weer elk weekend, dan weer om de 2 weekends, want die woonden bij papa omdat ik eerst uit de put moest zien te komen, papa heeft ervan geprofiteerd en mijn kids bij hem mogen houden, nu moest ik ook al zien wat ik deed want anders gebruikte hij alles tegen mij en mijn kids waren mijn wereld. Die relatie hielp ook niet echt om mijn kids weer te zien. Klacht ingediend, nog enkele keren ontslagen, allemaal chaos en miserie. Tijdens die relatie ook weer op ADHD gekomen, wéér pillen gepakt, wel wéér beter, maar die pillen veranderden mijn ex natuurlijk niet die elke dag een fles wijn opdronk in zijn eentje, verslaafd was aan jointjes & poker voor geld, aan sex & uiteindelijk ook nog antipsychotica moest nemen… Ben uit die relatie enorm bang uitgekomen, heb hem ook bedrogen met een collega, maar ik vind dat terecht… Dan van hem uiteindelijk na 4 jaar ook weggeraakt.

Toen beste tijd van mijn leven gehad. Alleen gaan wonen, eindelijk vaste job gevonden, had nog bijverdienste, kids waren regelmatig bij mij, ik had eindelijk vriendinnen. Ik was eindelijk gelukkig. 2 jaar was ik single, en had ik eindelijk een stabiel leven, toen ik via een datingsite mijn huidige man leerde kennen. Iedereen dacht dat ik eeuwig single zou blijven omdat mijn lat zo hoog lag dat er niemand nog leek te voldoen, behalve om even mee te flirten. Maar hij leek anders.. Hij was lief, en , anders … Van het een kwam het ander en nu is hij de papa van mijn 2de zoon, mijn 3de kind, we zijn getrouwd en ik heb een vaste job, .. MAAR … Hij is soms té lief. En ik behandel hem niet zoals hij verdiend.. Daarom, en om mijn slaapprobleem (sinds ik zwanger was van zoontje) naar psychologe gegaan. Die zei op een gegeven moment, misschien heb je toch gewoon ADHD? En dan ben ik weer gaan opzoeken, googlen, binnenkort gaan ze me testen, maar ik moet zeggen ik herken mezelf toch echt volledig in alles. Om even op te noemen: wispelturig (enorm) opvliegend, vergeetachtig, chaotisch, nood aan structuur, zwart-wit denken, extreem emotioneel, constant nood aan kicks & uitdagingen, alles snel beu, slaapproblemen, piekeren, nonchalant, niet subtiel, graag rust en alleen zijn, enorm zenuwachtig,… That’s all me … Dus nu denk ik toch dat ik effectief een vorm van ADHD heb.

Ergens hoop ik dat dit binnenkort wordt bevestigd. Het zou de puinhoop verklaren die mijn verleden is. Gelukkig heb ik met héél veel dingen zelf leren omgaan, zoals alles in mijn agenda zetten, lijstjes proberen maken en veel falen in ut begin, huishouden (nu ben ik perfectionistisch) , maar toch voel ik dat ik nog steeds anders ben dan anderen.. Heel anders… En ik ben dat gevoel zo beu. Soms denk ik dat mensen denken, heh da’s een rare, wat zegt die nu? Of ze maken me onzeker doordat ze me niet verstaan (terwijl ik gewoon te stil praat).. Pfff , een hele soep, maar ik hoor graag wat jullie denken ? Inderdaad ADHD? Of herkennen jullie iets van mijn verhaal? Ben benieuwd!!

Groetjes Debby

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Melissa’s leven vol ups en downs door ADD en medicatie

Sinds een paar jaar weet Melissa dat ze ADD heeft

Hallo,

Melissa over haar leven met ADDIk zag op de Facebookpagina dat je je eigen verhaal over ADD kon vertellen, en het leek mij wel leuk/fijn om dit te delen met andere.

Mijn vader overleed in 2010. Kort daarna leerde ik mijn vriend kennen (via hyves). Zijn vader was ook overleden, en we hadden meteen een klik. We spraken af en sinds die tijd zijn we bijna nooit meer uit elkaar geweest. We hebben een heftige periode achter de rug gehad. Ik was zwaar depressief, en ik had totaal geen zin meer in het leven. Ik kwam terecht bij GGZ. Elke dag ging het een stukje beter, en mijn vriend en ik waren aan het kijken naar een woning voor onszelf. Paar maanden later gingen we verhuizen, maar mijn therapie ging gewoon door, maar wel in een andere provincie. Opleiding zou ik weer oppakken als het weer zou beginnen, maar dan ook in een andere provincie. Tussendoor had ik al een aantal baantjes gehad, en alles mislukte. Opleiding, baan, ik raakte steeds dieper in de put en voelde me totaal nutteloos.

Mijn behandelaar, was een top vrouw. Ze heeft me een aantal keren goede schoppen onder mijn kont gegeven, wat ik ook wel nodig had. Maar het had geen zin meer voor mij, mijn vriend en ik kregen steeds vaker ruzie, en dat eindigde voor mij in hevige driftbuien.

Vorig jaar, november 2013, kreeg ik de diagnose dat ik ADD heb, na een reeks vragen te hebben beantwoord, was het allemaal zeker. Ik heb ADD, maar wat is ADD?….. Thuis heb ik alles opgezocht over ADD, en moest het voor mijzelf rustig laten bezinken. Ook van mijn behandelaar. De week erna had ik een gesprek over hoe ik het verder zou oppakken. Ik nam drastische maatregelen om weg te gaan bij mijn vriend, en bij mijn moeder en stiefvader in te trekken en daar mijn opleiding weer op te pakken. Zodra ik mijn opleiding zou beginnen, zou ik medicijnen krijgen, de welbekende ritalin.

Het was uit met mijn vriend, ik woonde bij mijn moeder en stiefvader, ik deed leuke dingen met mijn stiefzus en mijn opleiding was gestart, dus ook mijn medicatie. Ik kreeg de medicatie methylfenidaat. Dat was geen pretje, als je het mij vraagt. De dosis werd telkens verhoogd en op het einde kon ik niet meer eten en moest ik zelfs overgeven. Ik viel heel veel af en voelde mij moe en slap. Ik heb dit een tijdje zo volgehouden, maar voelde me daarna wel wat beter, nog niet super, maar het kon er mee door.

Aantal maanden later hadden mijn vriend en ik weer een relatie. Ik miste hem ontzettend en hij mij, we wisten het zeker we kunnen niet zonder elkaar. Daarna was het goed mis. Ik kreeg een allergische reactie, maar dat wist ik toen nog niet. Ik werd angstig wakker, ik schreeuwde, ik zweefde en voelde mij niet goed. Mijn moeder kwam naar boven rennen en heeft me tot rust gebracht, maar mijn ogen….Mijn ogen rolde naar boven en kon dan ook niets meer zien. Ik had een filmpje gestuurd naar mijn vriend, en die werd er helemaal eng van, die zij meteen JE WORD BLIND! En mijn moeder zei ook je lijkt wel een blinde. Aantal keren bij dokterspost geweest, ziekenhuis geweest, maar het was ‘stress’ of ik ‘stelde me aan’. Dus telkens naar huis gestuurd.

Tot op een dag ik in huilen uitbarsten. Ik kon het niet meer, ik had pijn, kon niks zien en het voelde gewoon niet goed en had de dokter nogmaals gebeld en weer werd ik afgescheept met ‘neem rust’. Totdat mijn moeder boos naar de huisarts heeft gebeld dat ze nu direct wil komen en verder onderzocht wil worden. Tot ik bij de huisarts zat en allerlei mensen naar mij keken en zeiden dat meisje mag voor mij, want dit is niet goed. Hehe, eindelijk mensen die wel begrip hadden.

De huisarts keek in mijn ogen, maar dat lukte niet, waarop ze een trucje probeerde. Geen enkele arts kon in mijn ogen kijken, behalve zij. Ze wist het niet, maar nam de tijd voor me wat het kon zijn. Totdat ze zei hey, jij slikt toch ritalin? En toen begon het balletje te rollen. Ik moest direct stoppen met de medicatie en kreeg oxazepam om af te kicken en rustig te worden. De volgende dag moest ik terug komen, en meteen mijn desbetreffende arts van de medicatie bellen.

Ik had een week zonder medicatie gedaan, wat een hel, want de hel brak ook los thuis, een hoop gezeik en er werden dingen naar mijn hoofd gegooid waar ik het totaal niet mee eens was, dus wat ontstaan er dan, precies, een driftbui. Ik sloeg de hoordeur eruit, ben naar boven gerend, alles op me kamer omgegooid mezelf geslagen, tegen de muur geslagen….

Er is daarna nog een hoop gebeurd, veel gesprekken gehad, ruzie gehad, maar ook veel veranderd in huis. Ik heb ook andere medicatie gekregen, dexamphetamine. Een lage dosis, en het werkt voldoende, ik wil niet meer omdat ik angstig ben.

En nu… 2014 een nieuwe start voor mij opleiding gaat goed, woon weer samen met mijn vriend en zijn zelfs samen opzoek naar een mooie en grote koopwoning. We hebben mooie dingen in het vooruitzicht en we hebben samen ook mooie toekomst plannen. Na mijn opleiding, wil ik langzaam mijn medicatie afbouwen en het proberen op eigen benen te doen. Ook omdat we in de toekomst een kindje willen en dat gaat niet samen met ritalin (drugs). En ook na mijn opleiding zal ik mijn eigen gastouderopvang opstarten, dus mijn leven ziet er nu goed uit.

Ik ben gelukkig, en ik voel me goed! Ik ben benieuwd wat de toekomst mij zal brengen en nog gelukkiger kan worden!

Dit was een klein deel van mijn verhaal, er is nog veeeeeeeel meer gebeurd in mijn leven, maar daar ben ik nog wel mee bezig. Ik wil in de toekomst ook een boek gaan schrijven over mijn leven, met daarbij tips en adviezen voor mensen met depressie, ADD, eetstoornissen etc.

Groet Melissa

Toevoeging van Melissa op 21 april 2014

Ik slik nu al een maand lto3, rustig aan afgebouwd en sinds 2 weken helemaal van ritalin af. Het werkt voor mij super! Ik voel me niet meer zo suf, ik slaap goed in en door, en alles smaakt mij weer een stuk beter. Ik heb dit besproken met mijn psychiater waarop zij zei oké ik moet zeggen dat het fout is, maar eigenlijk vind ik het super als het voor jou goed werkt. Afgelopen week voor het laatst bij mijn psychiater geweest. Nog nooit mijzelf zo goed gevoelt!! Blij dat ik ook van de rommel af ben ook omdat mijn vriend en ik in de toekomst een kindje willen. Het kost wat maar slik liever natuurlijke middelen dan die rommel waar ik verschrikkelijke bijwerkingen van kreeg. Overigens ook niet onbelangrijk mijn vriend merkt geen verschil dat ik geen ritalin meer slik, maar of hij blij is met dat ik me niet zo suf voel…. (Ik praat de oren van zijn hoofd)

Groet Melissa

Je kunt hieronder een reactie achterlaten op Melissa’s verhaal

> Hier vind je het overzicht met alle levensverhalen

Patrick en zijn struggels in het dagelijks leven met ADD

Sociale activiteiten, studie en relaties met ADD

Dag beste mensen,

Mijn naam is Patrick, 21 jaar oud en bij mij is ADD ongeveer een half jaar geleden vastgesteld.

Ik heb dit stukje over mezelf geschreven omdat ik tegen heel veel zaken aanloop in het dagelijkse leven en wil graag verhalen horen van ‘lotgenoten’ en hoe jullie er mee omgaan en ik zou ook graag mensen willen helpen.

Ik studeer op dit moment en verder mag ik graag sporten en zoals velen hou ik wel van een leuk gesprek en sociale activiteiten. Waar ik tegen aan loop is het volgende: Ik kan me heel slecht focussen op het doen van mijn studie, heb vaak hoofdpijn en ben vaak moe en heb behoefte aan veel slaap.

Ik voel me totaal niet op mijn gemak in een grote groep en met het houden van presentaties voor mijn opleiding. En merk aan mezelf dat ik me vaak terugtrek en er echt behoefte aan heb om even alleen te zijn.

Op relatie gebied ben ik ook niet zo’n held, heb nog nooit een lange relatie gehad en sinds ik erachter kwam dat ik ADD heb kan ik het wel beter begrijpen en kan ik nu beter begrijpen waarom ik soms geen gevoelens heb.

De medicatie die ik gebruikt heb zijn Methylfenidaat en Dexamfetamine, maar deze 2 bevielen niet goed en had erg veel last van de bijwerkingen. Ik ben net begonnen met Clonidine en moet kijken of dit wel gaat werken, verder neem ik wel visolie-capsules.

Groeten Patrick

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Je kunt hieronder reageren op dit levensverhaal.