3 ADD’ers samen in 1 huis! (levensverhaal Ellen)

Ontvangen levensverhaal van Ellen waar het huis vol zit met ADD’ers

3 Maal ADD is geen scheepsrecht, dat is een puinhoop!

Moeder Ellen en 2 kids, alle 3 met ADD
ADD, ADD en nog eens ADD!

Tjonge. Daar moet je dan 48 voor worden om te horen dat je ADD hebt. Beetje met de H van Hieperdepiep ook, want ik kan vreselijk onrustig zijn.
Mijn ochtend begint met een flinke beker koffie en laat me alsjeblieft even landen in de dag. Vraag me niet meteen wat we ‘s avonds eten en zeg niet dat ik nog naar de stad moet om iets op te halen. Schrijf het maar lief zachtjes op een briefje, oke? Dan schrik ik er niet zo van. Ik heb geen ochtendhumeur van mezelf, maar jij kunt er wel voor zorgen, zeg maar ;-)
Goed. De dag is begonnen. Pas als mijn maag zich meldt bedenk ik dat ik moet ontbijten.

Nu ben ik ook heel sensitief en woon met 2 bijna volwassen kinderen in een klein huisje waar het altijd een puinzooi is.
Met 3 ADD-ers mag je hier niet onverwacht aan de deur komen. Ik doe dus gewoon niet open als iemand onaangekondigd “even langskomt”. Ik kan niet zo snel schakelen van “ik” naar “bezoek”. Van “stilte” naar “praten”.
Als de telefoon gaat en iemand wil langskomen dan slaat de paniek toe en gaan we met grote ogen van de adrenaline als gekken tekeer om de huiskamer enigszins netjes te krijgen. Het gestreken wasgoed wordt eindelijk naar de juiste kamers gebracht, maar ook de kelderdeur staat open om alle nog niet te plaatsen zooi in te mikken.(waar het vervolgens een week of 6 blijft liggen, want wat je niet ziet is er niet hè?)
Als de bel gaat zijn we kapot met z’n drietjes, haha, maar we willen geen gezeur over rommel.
We zijn altijd alles kwijt en dan vooral de dingen die we dagelijks nodig hebben. Sleutels, Buskaart. Tas. Juist die zaken waar we toch echt een vaste plek voor hebben verdwijnen alsof Hans Klok himself hier in huis de scepter zwaait. Altijd “ben-bijna-te-laat” naar de bus rennen. Bij de supermarkt staan en je geld vergeten zijn, maar dan heb je ein-de-lijk WEL alle lege potten meegenomen. Dat dan weer wel!
Rond Juli gaat de Kerstversiering van de slaapkamer weer eens de zolder op.

Wat ik lastig vind is dat ik mij niet kan focussen op dagelijkse dingen als er wat anders speelt. Als ik kiespijn heb, heb ik de hele dag alleen maar kiespijn. De ernstige ziekte van een familielid is altijd in mij aanwezig. Het drukt op mijn hart, altijd, en neemt de plaats in waar andere mensen hun “structuur” hebben zitten. Met de administratie loop ik altijd achter, en het lijkt wel of het allemaal in Swahili is geschreven. Ik verlies de concentratie na 10 minuten. De planten kijken mij hangend over de rand van hun potjes verwijtend aan. Ik zie bijna hun tongen over de rand hangen: “Doooooooooooorst!” Maar ze zeggen niks, dus vergeet ik ze meestal veel te lang.

In winkels zing ik gezellig mee met de achtergrondmuziek. Dat is “echt zo voor schut, mam”. Maar het gaat vanzelf. Als ik niet oplet doe ik er ook nog een dansje bij omdat ik helemaal niet denk aan beveiligingscamera’s, personeel of andere klanten. Soms ben ik juist helemaal in mezelf gekeerd en dan gebeuren dit soort genante dingen.
Mijn leefspreuk is: “Doe eens gek, anders word je het nog!” en dat draag ik dan ook dagelijks uit.
Mijn rust vind ik buiten in de natuur, waar ik met oog voor detail alles wat mijn aandacht trekt vastleg op de foto.
En als ik ‘s avonds uitgeblust mijn bed inrol, bedenk ik dat ik mijn make-up niet van mijn gezicht heb gehaald. Shoot. Net als in de film lig ik met opgemaakte ogen in mijn nestje.
Ach.
Er zijn ergere dingen.
Ik krul me op en val meteen in slaap.

Ellen

Weer je reageren op Ellen’s levensverhaal? Je kunt onderaan de pagina een reactie achterlaten.

 






Wil Jij Makkelijker Kunnen Leven Met Je ADD, ADHD of HSP?
Meld Je Dan Nu Aan En Ontvang Elke Maandag Gratis Tips en Inspiratie!
+ Nu Direct 2 Leuke Cadeautjes!



 

58 gedachtes op “3 ADD’ers samen in 1 huis! (levensverhaal Ellen)”

  1. Hey Ellen!

    Wat een leuk verhaal om te lezen, en erg herkenbaar.
    Ik herken mijzelf ook erg in het overschakelen van situaties.
    Ik weet nu sinds 1 maand dat ik ADD heb. Maar het voelt voor mij als niks schokkends, vooral als ik dit soort verhalen lees.

  2. Hoi Ellen,

    Wat heerlijk herkenbaar allemaal. En wat schrijf je leuk.
    Ik ben opgegroeid met een moeder en 2 zussen, alle vier verschillende vormen Ad(h)d. Dat met de kerstspullen.. En het altijd te laat, en de dorstige planten, zo herkenbaar.
    Inmiddels ben ik 14 jaar samen met mn man, een super adhder. Na jaren lang op zondagochtend als gekken door t huis te rennen met zooi wat opgeruimd moest worden, omdat zijn ouders gezellig op de koffie kwamen, hebben we nu iemand die voor ons schoon maakt. Daar kwamen we door altijd eerst te moeten opruimen niet aan toe.
    Onze kinderen zijn 6 en 3 en we herkennen al veel bij ze, zoon van 6 heeft meer add trekken, dochter van 3 lijkt meer op papa.
    We hebben al jaren een hobbykamer alleen is er geen ruimte om in te hobbyen omdat we de deur nauwelijks open krijgen van de nog op te ruimen dingen.
    Wat we vooral af en toe tegen elkaar zeggen, ipv hadden we dat maar eerder gedaan, we doen het nu toch, dat is fijn. En als ik voor de tienduizend miljoenste keer wordt onderbroken door man of moeder, roep ik, heb je adhd ofzo! En als ik weer eens een afspraak vergeet dan wordt het tegen mij geroepen. En lachen we erom.
    Want het is zo gezellig als iedereen aan tafel met zn eigen hyperfocus aan het knutselen/schilderen/lezen/haken/breien/tekenen/spelletje spelen/puzzelen (liefst meerdere dingen tegelijk) is. En de radio aan staat en we opeens moeten dansen en de hond ook mee doet met het mee zingen.

  3. Lieve Ellen,

    Je maakt mij blij met jouw levensverhaal. Je maakt mij zelf aan het lachen in positieve zin. Zo herkenbaar is jouw levensverhaal. Ik heb geen 2 kinderen met ADD, maar wat niet is kan nog komen, zeg ik altijd. Dus momenteel heb ik alleen met mezelf te maken, maar daar heb ik zelfs mijn handen of moet ik eerder zeggen mijn hoofd vol aan 😉.
    Kort samenvattend ben ik blij dat ik naast een naamgenoot tevens ook een levensgenoot heb, met dezelfde prachtige energie 😀.

    Groetjes Ellen

  4. Ha Ellen, wat geweldig geschreven! Ik lig helemaal dubbel om je uitspraken. Heb er dan ook een paar overgeschreven, want ze vatten zo goed hoe het werkt in een hoofd met ad(h)d. Zo herkenbaar en hilarisch!

    Fijn ook om het zo verwoord te zien staan. Geeft me helderheid en inzicht in hoe het idd (ook) bij mijzelf werkt.

    Ik zou ook vaak het liefst niet open doen bij onverwacht bezoek. Ik heb ook moeite om te schakelen (hoe jij het zo mooi zegt) van ‘ik’ naar bezoek, van stilte naar praten.

    Ik bevriest dan vaak en doe toch open omdat de modus: “taak” dan aangaat; er wordt gebeld dus dan doe je open.

    Je stukje helpt me om mezelf beter te begrijpen en te relativeren, maar vooral om mezelf meer ruimte geven, zodat ik mezelf serieus neem en bijvb eens lekker NIET open doe! 😀

    Groetjes Astrid

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top