Sinds 2 jaar ken ik de naam van het beestje dat mijn leven al 52 jaar misvormt: ADD. En Joost mag weten wat zich voor secundaire stoornissen hebben ontwikkeld, die mij nóg meer anders doen zijn dan andere mensen dan ik wil. Mensen wier ontwikkeling wel gestaag vorderde, en die niet in klas 3 gymnasium plots alle aansluiting verloren. Mensen die wel zinvolle carrières en happy gezinnen realiseerden. Nee, dan ik: van alle verdere opleidingen getrapt of voor gevlucht, sindsdien puur fysieke kut-baantjes of in de Steun hangen, druks, gigantische bom-kraters in Relatie-land, dakloos geweest, Pliesie, schuldhulp...kortom: The Works!
Bij de GGZ een ADD-cursus gevolgd, Mindfulness idemdito, erg-interessant-en-herkenbaar-enzo, maar al met al is er eigenlijk weinig blijven hangen. Het anti-depressivum Wellbutrin (een dopamine preparaat) is voor mij een echte life-saver. Ik merk er niks van, alleen op een "moment le plus profond", kan ik een agressieve zelf-destructieve depressie á la minute ombuigen. Even aan de noodrem trekken, en hoppa: de donkere wolken drijven weg. Geweldig! Ermee ophouden is ondenkbaar, binnen 6 weken slaan gegarandeerd alle stoppen door. Vanwege de ongeneeslijkheid van ADD en het "been there, done that"-idee, zoek ik geen hulp meer bij GGZ. Ook van het spirituele wereldje heb ik inmiddels mijn bekomst, Zen-meditatie lijkt een vooralsnog klein verschil te maken qua zielerust en relativeringsvermogen.
Ik ben eerlijk gezegd niet gecharmeerd van de Yankee-style hoera-praat van deze site, toch ben ik U dankbaar voor Uw initiatief.
Want ik ben het allemaal wel een beetje zat, zo langzamerhand.
Grtz,
Guus.... Sluiten