Tagarchief: autisme

Jessica over haar werk met PDD-NOS en Hooggevoeligheid

Jessica ziet Aura’s en heeft lichaamsuittredingen

Beste Jochem,

wat een goed initiatief deze site.

Ik zal me even voorstellen. Ik ben Jessica (geadopteerd=hechtingsprobleem= geeft dan weer symptomen die erg op autisme pdd nos lijken) Ik werk in de ouderen thuis zorg.

Sinds een maand is het beleid veranderd doordat het team zelfsturend werkt. De locatie manager is nu coach en mag niet ingrijpen… Al mijn collega’s hadden moeite met 1 cliënt, behalve ik. Ik was zijn bui al voor omdat ik zag/aanvoelde dat deze man opbouwde. Dus bij mij schreeuwde hij bijna nooit. Mijn collega’s uitgelegd hoe ik werk werd niet begrepen. En door sommigen ook niet geloofd. Ik heb een verbeterplan aan mijn broek gekregen. Mijn collega’s willen mij er dus uit hebben. Dit speelt nu 6 weken.

In het verleden kon ik van mijn huisgenoten wel beelden ontvangen maar nu ik erg onder druk sta, zie ik ook aura’s soms en had laatst toen ik op bed zat dat t leek alsof ik omhoog getild werd en van bovenaf op een oude indiaanse vrouw met grijs haar keek, die meer dood dan levend was. (ik sliep niet!) Dat duurde gelukkig maar heel even. (leek verdacht veel op een uittreding uit het lichaam)

Als pdd-nosser probeerde ik vroeger zonder dat ik dat wist altijd iedereen in te voelen zodat ik ze juist in kon schatten en zo uit de wind kon blijven. Niemand ziet mij, niemand krijgt mij te pakken, niemand zet mij er ooit nog eens uit. Dus ik was onbewust een meester in het aanvoelen van anderen. Maar tegenwoordig gaat dat dus bewust. Aura’s zien en uit mijn lichaam treden vind ik erg vervelend. De ander (de cliënt) emotioneel niet binnen laten komen ben ik een kei in. Daardoor word ik niet bang en ben ik veilig voor de ander. En dat wordt binnen mijn vak niet geloofd niet begrepen en gewantrouwd.

Laatst vroeg mij een collega, maar ben jij niet geïntimideerd wanneer een cliënt heftig is. Ik zie dat als dat ze onder mijn huid proberen te komen. bv. (ik ben bruin…) Sta ik een klein vrouwtje te douchen zegt ze: “Als ik een zwarte zie, dan sla ik die er uit” Even kijken of ze mij uit mijn tent kan lokken. Deze dame zit wat onder aan aan de sociale ladder… wat simpel maar wel een geinig dametje. Mijn reactie. Ik zag direct een beeld voor me, die dame poedel naakt met een douche borstel in haar handen, in gestrekte draf bezig een grote neger uit haar huis te meppen! Dus ik schiet in de lach en zeg…. “Zo, dat klinkt heftig….” Ga je dat echt doen? (ja dus…) tjonge he….. Maar uh niet om t een of ander, ik ben niet groen ik ben niet rood ik ben niet blauw….. en nu,? Ga je mij nu ook het huis uit slaan? Nee ik was lief. …. Wat ik bedoel te zeggen ik ben dus niet bang want ik voel aan en ga er luchtig mee om laat t niet binnen komen….. men geloofd mij niet en gaat In dat verbeterplan mijn basis houding veranderen…. (en ook mijn autisische inslag het niet altijd direct snappen van dingen etc )En na zo’n verbeterplan moet dat dan maar over zijn….. Kansloos, maar verbeterplan weigeren is einde verhaal.

Dus ik ben druk aan het solliciteren, maandag een gesprek. Nu nog 3 dagen vrij… Maar ik moet zien rustig te worden… Ik loop al veel met de hond, bij voorkeur langzaam en rustig…… Je goed aarden schijnt ook te helpen. Maar daar ben ik niet zo goed in…. Vooruit blijven kijken solliciteren etc zodat ik uit deze haaien poel weg kom kalmeert ook…. Maar ik moet dus tot rust komen…..

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Laat hieronder je reactie achter op dit levensverhaal.

 

Het verhaal van een moeder over haar zoontje met ADHD en autisme

Ella Timmermans over haar zoontje met ADHD en autisme

Beste Jochem,

Ik zal een stukje van onze ervaringen vertellen. Onze zoon is nu 8 jaar. Toen hij geboren was (9 pond) hoorde we dat we een gezonde zoon hadden gekregen.  Ik als moeder merkte al snel dat hij onrustig was. Ik had al 3 kinderen die ouder waren. Dit was een nieuwe relatie en een liefdesbaby.  Dus dit was het eerste kindje van mijn man. Ik voelde dat hij onrustig was hij huilde veel en kon ook al driftig zijn. Anders als mijn andere kinderen.

Na jaren kwam hij op de kleuterschool en het was al snel duidelijk dat het mis was. Eindelijk kreeg ik het gevoel hè hè, ik sta niet alleen in mijn zorg over ons kleintje. Na een klein onderzoek bij Herlahof kwam de diagnose hechtingsstoornis.  En we stonden weer buiten op straat. Want verder werd er niks mee gedaan. Ik snapte het niet en ging lezen. En al gelijk dacht ik: dit heeft hij echt niet.

Na lang aandringen voor een ander onderzoek bij een andere instelling kregen we een verwijskaart. Dat staat hier wel makkelijk maar daar ging veel stress aan vooraf. De kinderarts deed een BQ test. En we mochten daarna met medicijnen beginnen omdat er toch wel heel veel dingen zichtbaar waren van ADHD. Toen hij begon was na enkele dagen al een ander kind te zien. Hij zag zijn speelgoed voor het eerst leek wel en hij speelde en was rustiger. Toch was hij intussen op speciaal onderwijs gezet. Rugzakje 4. Nu ging het al zoveel beter met hem kleine klassen minder prikkels. We zijn ook een paar keer gestopt met de medicijnen en dat was gelijk zichtbaar en hij vroeg zelf of hij a.u.b. zijn pilletjes mocht. School voetbal thuis alles ging fout. Dus wisten wij dat de methylfenidaat Retard nodig was. Hij slikt het nu bijna 2 jaar. Zijn eetlust is wel slecht.

We kwamen via de kinderarts bij GGZ voor zijn gedragsproblemen. Zijn driftbuien werden steeds erger. Volgens mijn moeders gevoel speelde er nog meer bij hem. Na lang over en weer praten mochten we eindelijk naar een psychiater. Nou die had al snel door dat we niet voor niks waren gekomen. Na een spelonderzoek van ruim 2 uur en het gesprek met onze zoon en ons, vertelde hij dat zijn ADHD nog maar een bodem was vergeleken met zijn andere beperking. Hij vertelde dat hij autisme spectrum heeft. Daarom die drift en tenten bouwen en niet goed kunnen aankijken en op zijn tenen lopen  en niks mocht je ooit verplaatsen. Zijn drift was nu ook beter te verklaren.

Nu zullen we cursus moeten gaan volgen hoe we het beste met hem kunnen omgaan. Dit verhaal lijkt lang . Maar als ik alles zou moeten vertellen werd het een boek. Ik werk niet meer. Ik ben zijn hou vast en zorg dat ik er altijd ben voor hem. Ik sport s middags en s avonds ben ik altijd thuis. Hij vraagt veel energie in omgang. Mijn partner lijkt op hem en dat bots best vaak. Dus vandaar dat ik thuis de meeste taken met onze zoon heb. S nachts moet ik er vaak uit voor hem ook al heeft hij melatonine! Hij vraagt veel aandacht en heeft duidelijkheid vaste rituele. Die zijn voor mijn man te zwaar omdat hij in veel dingen hetzelfde is. Onze zoon is gek op zijn IPAD en DS.  En XBOX. Daar vindt hij rust. Ik hoop dat je wat hebt aan mijn verhaal. Sterkte met al het werk die je verzet over deze beperkingen ADHD.

Met vriendelijk groet,

Ella Timmermans

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Je kunt hieronder reageren op dit levensverhaal