Leven met ADD / ADHD in de maatschappij en op school


ADD en ADHD is jouw kracht maar lastig in de maatschappij

Nieuwetijdskinderen in de maatschappij

ADD, ADHD en nieuwetijdskinderen

Vanaf het moment dat een kind naar school gaat wordt er al gesleuteld aan de natuurlijke gave die het heeft meegekregen. Een kracht waarmee je een sterkere verbondenheid hebt met de energie van het leven. Met het ADD/ADHD brein voel je dingen aan, je hebt een goede intuïtie, je weet dingen puur omdat je het aanvoelt, je bent wijs. Als ADD’er/ADHD’er ben je niet gemaakt om alles vanuit het verstand te redeneren maar je hebt een hoop kennis al beschikbaar puur omdat je een connectie legt met het onderbewustzijn die voor anderen onbegrijpelijk is. Ze worden ook wel nieuwetijdskinderen genoemd.

Voor een groot deel van de populatie is het geen enkel probleem om langzaamaan geprogrammeerd te worden door wat alles en iedereen je in je leven wijsmaakt. Zij zijn gemaakt met een brein wat gemakkelijk te programmeren is met alle overtuigingen van ons systeem. Veel dingen worden voor waarheid aangenomen doordat al deze mensen met het “normale brein” vanuit hun verstand leven.

Wanneer je alleen met het verstand leeft, sta je dus ook niet open voor wat je gevoel, je ziel en je instinct je verteld. Dit is heel goed voor een maatschappij om te ontwikkelen. Als namelijk iedereen het ‘ADD/ADHD brein’ zou hebben, dan zou het zeer moeilijk zijn om een werkend systeem te ontwikkelen. Dit zou een chaotische plek worden. Maar het is ook belangrijk om een klein deel van de populatie wel over deze kracht te laten beschikken.

 

Het huidige schoolsysteem en ADD / ADHD

adhd-schoolHet probleem is dus dat wij vanaf kinds af aan verteld worden hoe alles werkt, hoe alles moet, hoe het in elkaar steekt. Dit is als ADD’er/ADHD’er niet te begrijpen. Ons hoeft dat niet verteld te worden omdat wij die diepere connectie hebben met de energie van het leven. Hierdoor voelen wij aan, dat dingen anders zijn, zoals die door mensen die vanuit het “normale brein” leven, worden verteld. Wij weten dat het anders is dan ons verteld wordt. Wij moeten echter koste wat kost in dat plaatje passen zoals de rest van de klas. We moeten alle instructies precies zo opvolgen zoals ons verteld wordt. Maar dat lukt ons niet omdat we simpel weg gewoon beter weten en niet bestemd zijn om zo te ontwikkelen.

Dit zorgt voor diepe frustraties die dus al van kinds af aan worden ontwikkeld. Het is dus ook niet zo gek om te bedenken dat mensen met het zogeheten ADD of ADHD brein in veel gevallen, op ten duur verstrikt raken en allerlei psychische klachten ontwikkelen. ADD en ADHD  kan zich dus ook gemakkelijk ontwikkelen tot een stoornis, als we op deze manier om blijven gaan met kinderen die over het thetabrein beschikken. Zij verliezen zo ook hun mooie krachten die ze bij zich dragen.

Is je nooit opgevallen hoe rustig ADDérs en ADHDérs worden wanneer ze in een omgeving komen die wel op hun is afgestemd?

Dag in dag uit moet je als ADDér/ADHDér in het plaatje passen, een plaatje waar ons brein simpelweg niet voor bestemd is.

 

Een ADDér en ADHDér heeft geen blindengeleidestok nodig

Zoals er tot op de dag van vandaag wordt omgegaan met kinderen met het ADD en ADHD brein kun je vergelijken alsof je iemand die kan zien een blindengeleidestok geeft.

We moeten dag in dag uit onze ogen sluiten voor de diepe connectie tot onze kracht. Zoals anderen daarentegen hebben wij geen stok nodig om te lopen. We kunnen zien. Helaas wordt ons gedrag als vervelend en moeizaam beschouwd, dit terwijl we gewoon gefrustreerd zijn en niet begrijpen dat iedereen een blindengeleidestok nodig heeft. We worden in een wereldje geplaatst waarin we niet kunnen ontwikkelen. Sterker nog, dag in dag uit wordt het een strijd om te overleven. Lees het inspirerende verhaal van de adelaar wat dat met hem deed.

Het is alsof je een adelaar in een kippenhok zet. Die adelaar gaat steeds meer aan zich zelf twijfelen. Waarom kan ik me niet concentreren op wat me wordt uitgelegd te doen. De kippen lijken er geen probleem mee te hebben. Die doen gewoon wat ze verteld wordt. Die kunnen gemakkelijk geprogrammeerd worden. De adelaar gaat steeds meer aan zich zelf twijfelen en langzaam zijn ogen sluiten voor zijn prachtige gave. Hij wordt steeds onzekerder, raakt gestrest en wordt depressief.

Mits we medicatie krijgen, die onze ogen sluit voor onze kracht, zullen wij deze blindengeleidestok niet nodig hebben. We voelen hoe dingen werken, we weten dat er een andere manier is. Ons hoeft niet alles verteld te worden zoals dat bij anderen wel werkt. Dan kan er wel gezegd worden dat ADDérs en ADHDérs een slechte concentratie hebben maar je verlangt ook iets van ze waar ze gewoon niet voor gemaakt zijn.

Hun ziel, gevoel, intuïtie, instinct is zo veel sterker ontwikkeld omdat hun theta brein continue in verbinding staat met deze vloeiende krachtige energiebron. We weten veel dingen beter, zijn eigenwijs, luisteren niet, zijn snel verveeld etc. Zo logisch, ons brein snakt naar avontuur, naar interessante materie, naar thrills. Je laat een adelaar toch ook geen legbatterij worden.

 

Een blinde wereld

Voor een ADDér en ADHDér is het alsof hij in een blinde wereld is geboren. Het normale brein heeft overal een blindengeleidestok bij nodig. Voor hun is dit systeem dan ook briljant. Vanaf kinds af aan krijgen ze een blindengeleidestok toegereikt. Op school worden ze langzaam  geprogrammeerd en leren ze op die manier heel veel kennis die ze in het brein opslaan. Gelukkig maar dat het zo voor hun werkt anders zouden ze het niet redden. Zij hebben niet de diepere verbinding met hun ziel die verteld hoe dingen in elkaar steken. Zij hebben dit systeem nodig.

Dit is naar mijn mening niet de rede waarvoor ADDérs en ADHDérs op deze planeet staan. Wij zijn niet blind, wij hebben deze blindengeleidestok niet nodig. Je begrijp nu misschien hoe enorm frustrerend het voor ons is geweest. Toen we een jaar of 5 waren werden we dag in dag uit gepushed om onze ogen te sluiten en onze kracht te onderdrukken. We moesten koste wat kost onze blindenstok in handen nemen en we moesten onze intuïtie en gevoel uitschakelen. Waarom? Simpelweg omdat dat door al die onwetende mensen niet begrepen wordt. Niet dat wij beter zijn, het is zeer belangrijk om ook deze mensen in de maatschappij te hebben maar dat er ook andere mensen zijn moet erkent worden.

Wist je dat tot op de dag van vandaag niet bewezen is dat ADD en ADHD een stoornis is. Veelvuldig ADHD en ADD onderzoek heeft dot nooit kunnen bevestigen! Er word alleen gekeken naar de andere werking van het brein, de andere breinactiviteit en dopamine verwerking. Die is inderdaad aantoonbaar mat wat zegt dat nu eigenlijk? Helemaal niets.

Zoals nu wordt omgegaan met labels als ADD en ADHD  en zoals er tegenaan wordt gekeken is naar mijn mening totaal verkeert en zwaar uit de hand gelopen. Er zou een ander systeem moeten zijn die die kinderen eruit pikt met het bijzondere brein. Deze kinderen zouden geschoold moeten worden in een voor hun vertrouwde omgeving. Een omgeving die zij begrijpen, wanneer je dit van jongs af aan doet zal je zien wat een enorm briljante kinderen je kunt ontwikkelen. Dat kunnen briljante mensen worden die werkelijk instaat zijn een betere wereld te creëren. Deze mensen moeten de kans krijgen hun kracht te ontwikkelen i.p.v. dat ze in de overtuiging raken dat ze een stoornis hebben zoals de adelaar in het al eerder genoemde voorbeeld.

Helaas worden we vooralsnog gepushed in het plaatje te passen met alle frustraties en gevolgen van dien. Ons brein moet wakker worden zodat onze kracht wordt uitgeschakeld, desnoods moet daar dan maar medicatie bij aan te pas komen. Dan kunnen we namelijk onze ogen sluiten voor de kracht en meedoen met de rest. Die medicatie kan dus wel helpen maar het is dus de vraag of dat is waar wij voor bestemd zijn? Het kan mogelijk een stapje zijn om uit een dal te klimmen maar dit de rest van je leven gebruiken? Dan worden we op 1 lijn getrokken met de rest en kunnen we meedoen. Is dat waar een ADD ‘er of ADHD ‘er voor op aarde is gebracht? Denk even aan alle beroemdheden met ADHD/ADD. Veel van hen gebruiken geen eens medicatie. Waarom? Omdat ze hun roeping hebben gevonden. Als je iets vind waar jij je volle creativiteit en passie in kan storten dan gaat jouw ADD / ADHD  zich als een gave uiten en worden alleen de positieve kanten belicht.

Als je maar lang genoeg denkt dat er iets met je is dan ga je vanzelf geloven dat je die medicatie echt nodig hebt. Wanneer je jezelf als ADDér of ADHDér wel ontplooid zul je merken dat je echt geen medicatie nodig hebt. Ga liever wat vaker sporten en doe dat gene wat je interessant vind. Een simpel baantje is gewoonweg niet voor jouw bestemd, je ziel schreeuwt om meer!

Wanneer jij je roeping vind zullen mensen jouw gave en energie als een enorme inspirerende bron gaan zien. De rollen zullen dan eindelijk omgekeerd zijn!

Maar soms kan het wel een steun zijn om (tijdelijk) middelen te nemen die er voor zorgen dat je niet vastloopt door alle dingen die je moet in het leven. Hierdoor kun je beter overzicht houden in het leven en zul je mogelijk gelukkiger zijn omdat je niet altijd op je tenen hoeft te lopen. Mijn voorkeur gaat dan niet uit naar farmaceutische middelen. Zeker niet omdat er gebleken is dat er een zeer goed alternatief is. Wil je meer weten over een natuurlijke ondersteuning als alternatief voor ritalin. Lees dan eens wat meer over LTO3

 

Mijn eigen schoolperiode met ADD

Op school heb ik altijd gedacht dat ik anders was. Ik kon niet luisteren naar de leraar, vond het allemaal niet interessant, ik was aan het tekenen, op zoek naar actie, naar buiten aan het kijken etc. Alles wat mijn brein ook maar een beetje kon stimuleren, daar was ik naar op zoek. Ik maakte er een potje van, vond het leuker uit de klas gestuurd te worden dan domweg te luisteren naar dat brein ge programmeer. Ik begreep echt niks van school, wat deed ik daar toch, iedereen lijkt zo makkelijk naar dat slappe gelul te luisteren.

Net als de adelaar dacht ik: “is dit het nu? Is dit nu waarvoor ik op deze aarde sta, zo saai, geen spanning? Ik begreep er helemaal niets van. De mensen leken geen diepere verbinding met hun ziel te hebben. Ze waren continue zo wakker waardoor ze zo open stonden om geprogrammeerd te worden. Ik voelde me zo anders, mijn intuïtie/instinct stonden continue in verbinding met mijn brein.

Op de basisschool hield ik het nog redelijk uit. Ik kwam er nog wel aardig weg met mijn gedrag. Gelukkig kon ik me daar aardig uitleven en was dat best leuk. Vooral in de pauzes kon ik mijn draai vinden. Ik klom op het dak van de school, in klom in bomen etc. Met vrienden in de straat waren we ook elke dag buiten en maakten de grootste lol. Die tijd was fantastisch!

Op de middelbare school moest ik er echter aan geloven. Het was niet meer mogelijk om zo door te gaan. Weer was ik meer bezig om eruit gestuurd te worden. Ik zocht naar actie, ik werd gek in de klas. Dit kan toch niet waar zijn mensen? Uur na uur op een stoel zitten naar deze onzin luisteren, waar ben ik beland? Zijn jullie soms allemaal een stel computers die niet voor zich zelf denken? Elke keer weer als er iets werd uitgelegd wist ik niet wat er van me verwacht werd. Altijd was ik weer diegene die niet had geluisterd. Ik zocht net als de adelaar naar de thrills, naar het avontuur maar ik kreeg geen reacties terug van anderen. Ik werd steeds eenzamer en depressiever. Is dit nu wat het leven te bieden heeft?

Toch wist ik altijd ergens diep in mijzelf het gevoel te behouden dat ik niet gek was. Ik had namelijk zoveel talenten en kon zoveel, het kon gewoon niet zo zijn dat er iets mis was met me. Mijn brein was niet gemaakt voor al die onzin. Al die onzin praat die door het “normale brein” als overtuigende waarheid wordt beschouwd en direct in een hersenkwab ergens in het brein wordt opgeslagen. Bij die manier van kennis op doen komt geen gevoel/instinct of intuïtie kijken. De leraar verteld dat, dus is het zo. Ik heb altijd overal mijn eigen kijk op gehad. Erg eigenwijs misschien zoals ik vaak te horen kreeg, maar naar mijn mening een zeer goede eigenschap.

Intelligentie komt naar mijn mening niet alleen vanuit het verstand van je brein maar ook vanuit je ziel. De ziel stuurt het lichaam en brein aan. Die manier hoe jij dingen aanvoelt en de ontwikkeling van je intuïtie, dat is naar mijn mening een veel grotere intelligentie dan alles maar klakkeloos ergens in het brein opslaan en vervolgens niks met die kennis doen. Ik noem het vervuilen van het brein.

Wanneer jij een sterk ontwikkeld gevoel hebt dan kun je zoveel bereiken. Je weet gewoon hoe dingen moeten, je voelt het aan en je kan dingen vaak meteen mits mensen je niet gaan vertellen hoe het moet, want dan lukt het ons niet meer.

Eerder beschreef ik dat ik altijd het gevoel had anders te zijn, alsof ik dat diepere bewust zijn had waardoor ik voor mijn geval anders waarnam. Ik kon niet begrijpen waarom anderen dit niet hadden. Elke keer werd ik geforceerd de dingen zo te doen zoals mij verteld werd ze te doen. Ik begreep het niet, deed het steeds fout en het duurde allemaal 10 keer zo lang voordat ik iets onder de knie had. Dat kwam behoorlijk dom over. Echter bleek keer op keer dat wanneer ik niet de instructies opvolgde, maar de dingen precies zo deed zoals ik aanvoelde dat ze gedaan moesten worden, ik 10 keer sneller was dan anderen. Ik had dingen direct onder de knie. Had met weinig dingen moeite, ik begreep alles direct, had alles meteen door en was in veel dingen vaak de beste. Op dat moment zijn er geen grenzen voor mij. Alsof ik alle kennis al bezit om iets te kunnen. Ik voel het gewoon aan, ik zie het voor me en vervolgens voer ik het uit. Dat is die kracht van het theta ofwel ADD / ADHD brein. Nog al logisch dat we zo snel verveeld zijn. Wij zijn adelaars, die ondergebracht zijn bij geprogrammeerde kippen (Als metafoor gezien!);(met alle respect overigens naar alle mensen die niet over het thetabrein beschikken; Deze overheersende groep van de populatie is ook zeer belangrijk, hebben ook zeer mooie eigenschappen, kwaliteiten en talenten) Vergis je daar niet in.

 

De gevolgen voor de ADDér en ADHDér

Veel kenmerken van ADD en ADHD zijn puur diepe frustraties die als patronen in het brein zijn geslopen. Patronen die vervolgens dag in dag uit worden herhaalt zodat je niet iedere dag alles opnieuw hoeft te leren. Helaas geldt dit voor zowel behulpzame al onbehulpzame patronen. Bij ADDérs en ADHDérs zijn dan ook vaak in het brein secundaire klachten en stoornissen ingeslepen waarvan de meeste helemaal geen weet meer hebben. Ze zijn overtuigd geraakt van hun stoornis met alle gevolgen van dien. De klachten worden alleen maar erger zeker als je daar ook nog eens elke dag je focus oplegt.  Dit is een onbewust onbehulpzaam patroon geworden dat het brein 24/7 uitvoert. Iets waar je dus zelf weer de controle over kan nemen door je focus te verleggen en nieuwe positieve neurologie aan te maken. Je kunt hier uitgebreider over verder lezen op de pagina over neuroplasticiteit.

Vergeet niet dat dat gene waar jij energie aan schenkt groter wordt. Het is heel simpel, richt je op positieve dingen en die gaan langzaamaan groter worden in je leven!

Van jongs af aan lopen we het risico ons brein onbehulpzaam te ontwikkelen met alle gevolgen van dien. Het is ook niet zo gek om te bedenken dat je zoveel mensen met ADD en ADHD hoort zeggen dat ze onder hun niveau werken, dat ze vroeg of laat depressief worden of een burn-out ontwikkelen. Ze zijn zo slim, begrijpen zo veel, hebben zoveel talenten, zo’n sterk ontwikkeld gevoelsleven, zo’n sterke intuïtie, zijn creatief, hebben humor etc.

Helaas kunnen ze in veel gevallen nergens hun draai vinden. Waar je ook bent, overal wordt er verwacht dat je ADD / ADHD brein wakker is en in de bèta staat fungeert zodat het open staat om gemakkelijk geprogrammeerd te worden met een programma dat voor ons onbegrijpelijk is.


Meer interessante artikelen:

27 gedachten over “Leven met ADD / ADHD in de maatschappij en op school

  1. Ray

    Geweldige informatie, echt fantastisch goed beschreven en daarom des te groter is mijn verbazing over het feit dat er geen enkele reactie staat vermeld!
    zijn ze er wel en zie ik ze niet??????

    Ik heb zelf adhd, klinisch zeer hoog en op mijn verzoek getest op m’n 34e en meteen aan de Ritalin gegaan!
    Waarom zelf om een test gevraagd? Omdat ik het bestaan ervan niet wist en ik er pas iets over kwam te weten, nadat een invalster op m’n werk, mij erover vertelde.
    Haar vader en broer hadden adhd en ze vond mij een typische adhd-er!
    Nadat ik de kenmerken, beperkingen, gedrag etc. van iemand met adhd van haar kreeg aangereikt, heb ik er in een korte periode van alles over opgezocht en na aanleiding daarvan, mezelf door een aantal deskundigen laten testen op adhd.

    Het heeft daarna zeker wel een jaar of 12 geduurd, voordat ik mezelf kon zien als de adhd-er, beschreven zoals in bovenstaand bericht!
    Mijn leven vanaf m’n 34e tot de 12 jaar daarna, de adhd-er zoals er door de maatschappij over adhd werd en nog wordt gedacht. Ik zag mijzelf als een mislukt individu en zeker niet als in bovenstaand bericht.
    Mijn leven tot m’n 34e en dan vooral m’n jeugd, was verschrikkelijk. Alsof mensen, volwassen mensen meestal zoals leerkrachten, mij zagen als heel iemand anders! Mij beschuldigden van bepaald gedrag dat helemaal niet paste bij mijn beleving en dus ook niet klopte, zo was ik niet. Ik deed het allemaal expres en wilde niets, kortom ik deugde niet!

    Wat hierboven staat klopt en zou een gegeven moeten zijn, tevens aanwezig in elke docenten bureau.

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Hoi Ray, dit artikel had ik nooit zo duidelijk vermeld op de website. Ik heb hem zojuist ook in het menu gezet dus hij zal nu wel vaker gelezen worden! Misschien komen er dan wel reacties bij haha ;)

      Bedankt voor je leuke feedback trouwens! Goed te horen dat je nu zo positief tegen ADHD bent gaan aankijken. Zal je leven een stuk makkelijker en prettiger maken :)

      Take care!
      Jochem

    2. Jeroen

      So. Lijkt wel of je het over mij hebt. En, wat goed geschreven.
      Ben deze week. In mijn 40ste levensjaar tot de ontdekking gekomen dat ik niet gek ben. Niet zomaar 15 Jobs in 20 jaar heb verlaten. Vanaf mijn 16de begonnen met blowen. En dit blijven doen tot deze week, altijd dat gevoel wat jij hierboven haarfijn hebt verwoord. Want deze week besefte ik pas voor het eerst in 40 jaar dat er in iig een naam is voor de onzekerheid.

      In 1986 kreeg ik de diagnose gilles de la tourette. Lichte vorm, schreeuwde niet enzo maar had wel een hoop aanwendsels. En nu ik eindelijk besef ik dat dit gewoon aanwendsels waren. Ontstaan uit pure verveling. Ik zag iemand in de klas dit vaak doen. En dacht dat is wel wat, laat ik dat ook eens proberen. Problemen, verschillende scholen, internaat. Alle feesten in Nederland en België zo’n beetjes gehad. Met bijbehorende middelen.Altijd de gedachte dat je anders was dan de rest. Maar dat zal wel aan die gilles de la tourette liggen. Ook viel me wel op dat ik altijd anders dan de rest op drugs reageerde
      reageerde. Was altijd de eerste die ongeveer out ging. En wilde dan ook graag weer naar huis.

      Mijn schoonzus is orthopedagoog en en roept al jaren: Jij hebt gewoon adhd. Ja ja zal wel. Nee ik heb gilles de la tourette, dat weet je toch? Pfffft wat ben ik blind geweest(stoned vooral).

      Met werken hoefde/kon ik niet stoned zijn. Dus als ik 2 jaar bij een bakker werkte was ik zo verveeld dat ik weer vertrok. Tot ik maar besloot een ander beroep te gaan zoeken. Dit na ongeveer 6 bakkers in 15 jaar. En geen enkel van deze wilde van me af. Ja 1, maar dat was in mijn hoogtijdagen van housefeestjes. Waardoor ik te vaak niet op kwam dagen. Dit was op mijn 18de.
      Daarna ben ik dus Teamleider in de logistiek geworden en dit was het, lekker dynamisch, geen dag hetzelfde. Maar nu heb ik daar de afgelopen 10 jaar ook 5 verschillende bazen gehad. En echt goede banen. Tot warehousemanager toe. Alleen zag ik zoveel dingwn die ik kon oplossen. Maar daar kom het, dat gaat niet. Althans niet volgens de normen van de kippen zal ik maar zeggen. Ik moet niet allerlei projectgroepen moeten volgen. Ik regel dat allemaal zelf wel. Laat mij maar een paar van die adhd ers in dienst nemen. En ik regel het.

      Helaas is dat natuurlijk niet zoals het gaat. Anders had ik nog wel bij mijn eerste baas gewerkt. Daarom heb ik toch besloten medicatie te nemen. Dan kan ik in iig stoppen met blowen/roken. Aangezien mijn vrouw mij naar de coffeeshop stuurt als ik 3 wwken gestopt ben. Want dan wordt ze helemaal gek van mij. En moet zeggen dat ik me nog nooit zo fijn heb gevoeld. Effe rust. Even niet overal tegelijk aan willen denken.

      Maar door een vriend van me ben ik wel naar dit artikel verwezen en ben hem hier erg dankbaar voor. Hij heeft ook adhd. Ik denk nu dat ik misschien de medicijnen niet de rest van mijn leven nodig ga hebben. Maar dat er misschien alternatieven zijn.

      Bedankt.

      Gr.

  2. Ray

    Ik vergeet nog te vermelden dat ik een paar jaar geleden ben gestart met een website, waar ik uitsluitend positieve verhalen van adhd-ers over adhd, een eigen onderwerp of ervaring opgedaan in/met maakt niet uit.
    Als eerste, en belangrijkste reden voor de site was, om allemaal behaalde prestaties en/of successen van mensen met adhd te plaatsen, met daarbij een uitleg of gewoon verhaal van de desbetreffende persoon.
    Een site waar alleen alle positieve kwaliteiten van adhd-ers staan vermeldt.
    Al snel had ik een aantal mensen met hun succes verhaal en hoe zij dat voor elkaar gekregen hebben en houden.
    Binnen een maand kreeg ik achter elkaar het verzoek, van de mensen die met hun succes verhaal op de site stonden, hun naam en gegevens te willen verwijderen.
    De reden was van bijna iedereen, dat klanten er over vielen en er niet blij mee waren nadat de site bij hun bekent was.
    Slecht de zaken, omdat klanten weg liepen. Tja!

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Hoi Ray, leuk initiatief!
      Wat je zegt komt me bekend voor.
      Werkgevers Googlen tegenwoordig even je naam hè. Ik heb dat ook gemerkt. Maar je kunt de naam van die persoon natuurlijk ook altijd nog anoniem maken. Of bijvoorbeeld alleen de voornaam of roepnaam gebruiken. Of gebruik desnoods een pseudoniem. Dan wordt het verhaal in ieder geval niet meer in Google gevonden bij die naam.
      Grtz Jochem

  3. Rutger

    Zo herkenbaar. Ik ben nu 38 jaar en heb mijn hele leven beleefd zoals in het artikel! Wat fijn om te lezen dat iemand begrijpt wat ik voel! Top artikel voor iedereen al is het nu met of zo der ADHD/add. Ik weet het nu een jaar en mijn leven is 100% positief omgedraaid en heb eindelijk iets in mijn creatieve brein kunnen doen. Prachtig!

  4. Adhdster

    Ik ga dit nu naar een vriendin doorsturen voor haar zoontje, die heeft het zoms ontzettend zwaar. Ik zelf had niet bewust last van mijn conditie, ben pas na mijn 40sde gediagnosticeerd, maar achteraf verklaard het heel veel. Ik zou ook zeggen dat ADHD gepaard gaat me hooge sensitiviteit, je voelt dus alles aan en ziet alles, moet je mee kunnen omgaan. Je kunt dit positief gebruiken om anderen te helpen – als je doorhebt dat je niet vreemd bent maar gewoon verder denkt en de meesten je niet kunnen volgen!

  5. Loes

    een heel herkenbaar verhaal! Ik ben nu 28 en van de zomer gediagnosticeerd met add. Gelukkig heb ik ondanks de problemen waar ik in mijn leven tegen aan liep wel het beroep gevonden waar ik meer met mijn gevoel kon en intuïtie. Ik ben docent geworden in het vmbo dit is afwisselend uitdagend ieder uur van de dag anders en je bouwt een band op met leerlingen. Maar toen ze op de opleiding om de theorie achter mijn manier van werken vroegen kon ik daar geen antwoord op geven uiteindelijk na hangen en wurgen ben ik geslaagd maar tot op de dag van vandaag doe ik niets met de theorie en alles op gevoel en aan de reacties van leerlingen te merken werkt dat voor mij het beste. Ondanks obstakels ben ik daar gekomen waar ik wilde komen nu doorgaan naar een volgend doel! Succes allemaal ermee en hopelijk helpt deze ervaring iemand met ADHD of add om te geloven in zichzelf en dat doel wel te halen!!

  6. Annemarie

    Zo herkenbaar voor mij als ADHD-er en HSP-er zeker de periode op school!
    Nu ik het begrijp probeer ik er goed mee om te gaan en eigenlijk me alleen te focussen op de positieve kanten ervan vooral in mijn werk met mensen en paarden want daarin ervaar ik passie en is het voor mij eerder positief dan negatief! Heb van mijn hobby mijn beroep kunnen maken dat was mijn droom en dat is helemaal gelukt!

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Wat goed om te horen Annemarie! :-) Ben blij voor je. Dat is precies waar het om gaat. Je passie vinden en daar je energie in kwijt kunnen. Leuk dat je even reageerde! Groet Jochem

  7. Zenni-Roots

    NO COMMENTS!….Prachtig omschreven. Heb ook een thetabrein en ASDHD. Ook HSP..Hoogsensitief!…

    Groet, Zennie-Roots……

  8. Ellen

    Ha Jochem,

    Ik hang al een paar dagen rond op je website. Wat een feest van herkenning. Morgen word ik uitvoerig getest op AD(H)D. Het idee anders te zijn dan anderen (en als enige de gebruiksaanwijzing van dit leven niet te hebben ontvangen), uitgelachen worden, niet begrepen worden om mijn grootse ideeën, grote projecten opzetten en soms niet afmaken (of alleen in mijn hoofd volledig uitvoeren), steeds van richting veranderen binnen mijn bedrijf en mezelf daarin soms niet meer durven vertrouwen, het vaak met mijn mond vol tanden staan als mijn mening wordt gevraagd over zoiets onoverzichtelijks als de politiek, afspraken vergeten of dubbelingen in mijn agenda (lang leve de google agenda die ik met mijn partner deel), perfectionisme, creativiteit, inlevingsvermogen, stemmingswisselingen, woedeuitbarstingen, verlangen naar rust, enorme passie en vuur voor onderwerpen die me interesseren, enzovoort.

    Een gedachte die net opkwam: ‘als ik nu eens leer hoe ik mijn vuur kan hanteren en inzetten, dan zal ik (en anderen) me er niet meer aan branden’. Wat zal dat een rust in mijzelf brengen.

    Dank voor je inspirerende site.

    Ellen

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Hoi Ellen, dank voor je positieve reactie.
      Het is ook een lange weg van vallen en opstaan, maar ja, dat is ook weer een deel van het leven. Ons leven verloopt gewoon anders maar zeker niet minder interessant!
      Uiteindelijk kom je er wel, op wat voor manier dan ook.
      Keep it up! :)
      Groet, Jochem

      1. Ellen

        Dankje Jochem. Was een heftig dagje gisteren. Er is uitgekomen dat ik ADHD heb, zowel aandacht tekort als hyperactieve type. Eerst heel verdrietig, niet om het label, maar omdat ik zo lang heb geworsteld met vooral mijn opvliegendheid en er nu toch iets meer aan de hand blijkt te zijn. Om tot rust te komen, nu medicijnen. Na de zomer ga ik me verdiepen in de mogelijkheden mbt voeding en supplement LTO3.

      2. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

        Met voeding en lto3 is ook zeker een hele hoop winst te behalen. Alles op zijn tijd en doe wat goed voelt.
        Sterkte met alles Ellen.
        Groet Jochem

  9. Krullie

    Leuk geschreven! Herkenbaar ook! De metafoor om te lopen met een blindegeleidestok terwijl je kunt zien vond ik wel treffend. :-)

    Edoch, het is natuurlijk allemaal niet zo zwart wit hoewel het dat wel het meest duidelijk maakt. Ieder mens is uniek, alleen soms is je kracht ook je burden. Dat ligt niet zozeer alleen aan de maatschappij. De enige blaam die de maatschappij heeft is dat die bestaat zoals deze bestaat. En zoals je al mooi omschreef is dat systeem ook wel nodig.

    Jaren terug heb ik mij verdiept in de meervoudige intelligentie theorie van Gardner (tijdens werk met hoogsensitieve en hoogbegaafde kinderen). En onlangs in de theorie van persoonlijkheidsprofielen van Jung gedoken. Ik zou die twee samen met de piramide van Maslow in een tonnetje illen husselen omdat ik denk dat daar alle aspecten van ons autonome zelf in geraakt worden. Voor hen die daarnaast ook “anders” zijn doordat ze bijvoorbeeld(!) nieuwetijdskind zijn en/of AD(H)D hebben moeten ook deze nog meegehusseld worden. Dat klinkt alsof het allemaal nog complexer zou worden maar aansluitend op jouw stuk is het enkel een verrijking. Nog meer in ’t vat wat eruit te halen valt mits alles de ruimte heeft en erkent wordt. Als een dynamisch geheel samenwerkt.

    Na een leven vol strijd, onduidelijkheid en zelfveroordeling heb ik kortgeleden de diagnose ADD gekregen. En ben ik, ondanks mijn bedenkingen over medicatie, gestart met Ritalin. Ik was er in eerste instantie op tegen. Waarom moet ik mijzelf WEER ontkennen, dit is wie ik ben en ik ben van nature altijd in beweging om te reflecteren en bewust te zijn om de beste versie van mezelf te zijn. Maar ik merk dat alle belemmeringen die ik eerder had in het “mijzelf” zijn, alle gevoelens/creativiteit/vuur/wijsheid die van binnen chaotisch rondborrelden, nu de ruimte krijgt om zich te uiten. Doordat ik me beter kan focussen kan ik dat vuurtje binnenin zelfs beter aanwakkeren, mezelf voeden door bijvoorbeeld een goed boek of studie. En ik merk dat de muzikale ideetjes die ik als kind altijd had maar verloren was, nu weer terugkomen zodat ik eindelijk echt vanuit gevoel muziek kan gaan maken. Er staan nu niet 12 andere kanalen aan in mijn hoofd waardoor ik t niet eens meer kan horen.

    Voorbeeld: de persoon die ik geworden was (nature/nurture) hield erg vast aan een introvert analytisch denken/structuur/normen (Jung profiel) oftewel remmingen. Terwijl mijn eigenlijke natuur (add kant) natuurlijk ongeremd is en laveert. Die combinatie maakt dat ik het heel moeilijk is geweest om mezelf niet constant van alles op te leggen en waren alle confrontaties met niet voldoen erg lastig. Terwijl ik ook mensen ken met ADD die juist erg extravert zijn en zich richten op creativiteit, zich makkelijker uiten en een extra vuur of zonnetje hebben die hen op de been houdt.
    Dat is een logica die ik daar in zie, iig. Mij helpt het om de waarom vragen te begrijpen. En balans te creëren. Yin en yang. Zwart en wit. Het één floreert en gedijt soms het best onder invloed van het ander. (zie mijn voorbeeld rust om creativiteit de ruimte te geven)

    Ik heb zelf krullend haar maar dat betekent niet dat ik alle mensen met krullen begrijp. Ik begrijp wel wat die anderen krullen vervelend en leuk vinden aan hun haar maar verder zijn we allemaal verschillend. Zo werkt het natuurlijk voor iedereen wat ons onszelf maakt.

    Zo, en nu ga ik eerst m’n blindegeleidestok bij het grof vuil zetten! ;-)
    Groetjes!

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Bedankt voor je reactie Krullie :)
      Interessant wat je schrijft.
      Erg herkenbaar ook je wat zegt. Bijvoorbeeld “alle gevoelens/creativiteit/vuur/wijsheid die van binnen chaotisch rondborrelen”. Ik ken het maar al te goed. Als een soort hoogbegaafdheid met alles tegelijk in je hoofd bezig zijn en super veel talenten hebben maar niet weten hoe je het allemaal uit kunt voeren ;)
      Maar net als jij, ik probeer ook altijd de beste versie van mijzelf te worden en dit blijft struggelen en vallen en opstaan. Ik heb dat inmiddels geaccepteerd en laat het mij zo min mogelijk belemmeren.
      Het is zeker niet altijd makkelijk en ook ik denk vaak genoeg, was het maar eens gewoon een dagje relaxed en niet altijd maar strugglen maar zo is het nu eenmaal.
      Momenteel ben ik al 3 maanden bezig met compleet anders eten. Namelijk volgens het paleodieet. Dat helpt wel.
      Blij voor jou dat je nu je weg hebt gevonden en dat je met medicijnen zoveel beter kan functioneren. Dat geldt zeker niet voor iedereen dus blij toe.
      Groet Jochem

  10. Krullie

    Hi Jochem, bedankt voor jouw reactie :-)
    Wellicht heb ik nog niet goed genoeg rondgekeken op de website maar hoe ga jij om met ontspanning, je uiten/ventileren, focus?
    Het accepteren van jezelf is geweldig en neemt bijv al stress weg en je vuurtje voelen geeft ook focus/energie/concentratie. Maar kun je dat nu voldoende uit jezelf halen? Hoe ga je om met rust vinden (en dan bedoel ik echt stilte, totale vrede/ontspanning), orde en overzicht bewaken zonder teveel energie te verliezen……nouja, kortom alles waar je in jouw hoofd tegenaan loopt. Ik ben benieuwd omdat het mij zo moeilijk lukte zonder Ritalin. Ik vraag het ook omdat ik me afvraag in hoeverre de zoektocht(of gebrek daaraan) naar iemands “vuur” invloed heeft en hoe men daarmee om is gegaan. Hoewel dat voor iedereen een persoonlijk proces is natuurlijk, kun je elkaar wel inspireren/sparren/triggeren (vind het zelf bijv ook fijn om te merken om het ergens hartstochtelijk niet mee eens te zijn en dan ineens heel duidelijk weet waar ik wel achtersta. Toch die prikkel nodig;-))
    En ik vroeg me af of je je ervaringen met Paleo gaat delen op deze website(of ergens anders). Dat alles in de Cruyfiaanse categorie: Je ziet het pas als je het doorhebt!
    Thnx alvast!

    1. Krullie

      Oh crap, sorry….Je had zelf een hyperlinkje Paleodieet gemaakt voor me!
      Klik ik nu pas op :-D en ga t checken!

  11. Mamsvan

    Beste Jochem,
    Vraagje van een bezorgde moeder. Mijn zoontje is 7 jaar en ze vermoeden ADD op school, ikzelf dacht altijd aan hooggevoeligheid maar zie zeker aanknopingspunten. Wil hem niet aan stereotype onderzoeken onderwerpen en hem nu al stigmatiseren / belasten met van alles. Zeker omdat zijn zelfbeeld nu al op deze leeftijd aangetast is. Maar goed het gaat op school dus inderdaad niet goed, droomt voor de buitenwereld, maar wel druk in zijn hoofd. Maw, hij loopt achter. Zijn er uberhaupt scholen die zich speciaal richten op kinderen met deze kenmerken? Misschien een heel ander soort onderwijs? Meer beeldonderwijs ofzo? Hij heeft het iig niet naar zijn zin op school, maar is nou eenmaal schoolplicht…. Ik zie nu een niche voor deze groep kinderen die geen baat hebben bij gewoon standaard onderwijs, want alles is geënt op mainstream. Of is het er wel???

  12. Jeroen

    Ik kan me hierin zo goed vinden.

    Op de basisschool ontdekte ik mijn eerste grote talent: lezen. In groep 3 zat ik al op het hoogste leestempo (AVI 9/uit) en in groep 6 las ik al boeken van rond de 100 tot 200 bladzijdes in een paar weken uit. Een ander talent dat ik ontdekte is dat ik erg goed muziek kan maken. Ik heb het altijd snel door als er iets niet klopt in de muziek en kan mezelf (als ik een fout maak) er dus ook binnen een fractie van een seconde op aanpassen.

    Echter, ik baalde van rekenen. Ik ben traag en liep op den duur anderhalf rekenboek achter op de rest van de klas (ongeveer een leerjaar). Zelfs persoonlijke begeleiding hielp amper. Ik kon het gewoon niet. Begrijpend lezen was altijd makkelijk voor me, omdat ik aanvoel wat iets is. Technisch lezen had ik een hekel aan omdat ik het gewoon mierenneukerij vond. Doe in hemelsnaam niet zo moeilijk, lees gewoon!

    Op het middelbaar werd dat alleen maar erger. niet goed en traag rekenen en wiskunde, samen met natuurkunde. Nederlands was een hel omdat ik vond dat alles overgeanalyseerd werd. Ik hield van Aardrijkskunde en Geschiedenis, de vakken die ik ook op de basisschool zo leuk vond, en, nog beter: ook supergoed in was! Dat waren de uitvluchten voor de irritante vakken.

    Het meest dubbele gevoel had ik bij de vreemde talen (Frans, Latijn, Grieks, Duits en Engels). Ik kan voor geen meter woordjes stampen, maar geef me een woordenboek en ik vertaalde alles, met de perfecte zinsbouw en grammatica. ook bij leestoetsen en boektoetsen was ik één van de besten, ik haalde geregeld hogere punten dan de rest van de klas, en kon zelfs een paar keer vragen beantwoorden van examens waar geen van de toenmalige examenleerlingen een goed antwoord op had. En toen één van de leraren me vroeg waarom ik het wel goed had en de rest niet, zei ik gewoon: “De rest kan goed leren, maar niet nadenken. Ze kunnen de context niet begrijpen omdat die niet vast te leren is.” Maar het ‘mierenneuken’ bleef doorgaan en ik moest met veel vakken stoppen omdat die onderdelen te zwaar wogen om op te halen met mijn sterke punten.

    Waar ik me ook in herken is het gevoel dat ik alles kan aanvoelen, mijn intuïtie. Ik heb vaak genoeg gehad dat ik zei dat iets zou gebeuren, of dat iets niet zou werken. Anderen antwoordden dan vaak dat ik geen gelijk zou hebben en gingen verder met hun foute aanpak, maar wie had uiteindelijk gelijk? Ik. Ik denk dat ik in zulke gevallen een score heb van ongeveer 95%… maarja, mensen luisteren niet naar je. En dan zijn ze toch altijd verbaasd dat ik iets goed voorspeld had.

    Nu op de universiteit is het vooral de manier van toetsen die in mijn weg staat. Veel essayvragen waarin men niet aangeeft welke weg ze op willen. en het dan vreemd vinden dat ik nét even anders redeneer… maarja dan is het antwoord wel gewoon fout. Gelukkig kan ik bij multiplechoice toetsen wel fatsoenlijk scoren, omdat je daar eigenlijk alleen de rode draad moet kennen… of ‘voelen’.

    Ik hoop dat er over een paar jaar mensen zijn die het huidige systeem open kunnen breken om zo ‘andersdenkenden’ ook kansen te geven. Wij zijn niet gek, de rest praat anderen na maar denkt niet zelf na.

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Hoi Jeroen,

      Leuk dat je reageert. Ik herken mij ook zo enorm in wat je beschrijft. Beter had je deze zin niet kunnen omschrijven “De rest kan goed leren, maar niet nadenken”. :) Zo voel ik het precies ook. En wat je later beschrijft over dat je altijd alles goed voorspelt. Dat is ook totally me. Tot ergernis van anderen aan toe omdat je altijd beter weet, maar ja, het is ook gewoon zo. Het is een soort hoger bewustzijn waardoor je gewoon weet hoe zaken in elkaar steken, je weet hoe dingen gaan verlopen. Vervelend hoe je dan steeds tegen die frustraties aanloopt omdat het op een gegeven moment gewoon vermoeiend wordt dat je weer door die hele molen moet terwijl jij van te voren toch al weet dat je gelijk hebt. Maar mensen luisteren niet. Zie het maar als een bijzonder sterke en mooie kracht. Wat ik er soms als negatief aan ervaar is dat mensen niet naar je luisteren maar je wel gebruiken op het moment dat ze je nodig hebben.

      Die andere manier van redeneren wat je beschrijft. Dat is gewoon een sterke kant van ons die door de grote meerderheid niet wordt erkent omdat zij nu eenmaal niet die gave bezitten. Helaas trekken we dan vaak aan het korste eind op korte termijn maar over de lange termijn zitten er echt genien in ons verscholen die tot zo ontzettend veel in staat zijn. Dat komt echt wel naar voren Jeroen :) Wees er maar trots op! Wij zijn de adelaars van de maatschappij, the wayseers. Lees dit artikel maar eens en kijk ook zeker het filmpje http://www.addkenmerken.net/john-loporto-davinci-method/ nog beter, lees zijn boek. Daar zul je je net als ik echt volledig in kunnen vinden. Het ga je goed. Groet Jochem.

  13. sylvia

    Hallo.

    Ik heb een stukje gelezen op deze website. En dan vooral het stukje over school. Ik heb een zoon van negen met adhd en hij zit nu op het speciale basis onderwijs. Het is zijn derde school al en zoals het er nu voor staat, staat school nummer 4 al voor de deur. Hij zit nu in groep vijf en heeft groep drie al een keer over mogen doen. Ik ben zelf op zoek naar `iets` die er voor ons is, want zorg instellingen e.d. kunnen ook niet helpen bij dit soort dingen zoals ( in ons belang) de school eens vertellen hoe het dan wel moet of dat het er aan schort bij de school. En welke school is dan nu WEL een juiste school of is straks zijn vierde school het eindstation en moet hij maar een beetje aanmodderen tot en met groep acht. Als dat zo is , kan ik de toekomst van mijn zoon wel voorspellen. Heeft iemand tips , iets waar we daadwerkelijk iets mee kunnen? Moeten we de school aanklagen omdat ze hebben `geprobeerd `mijn zoon les te geven of moet ik zeggen een kans? Hoe moet ik de kans inschatten of mijn zoon zijn toekomst wel goed komt???? Beste mensen het is van de zotte dat dit kan in nederland ons welvarend landje .

    Met vriendelijke groet

    Sylvia van Leer

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Hoi Sylvia, wat een lastige situatie. Je wilt natuurlijk het beste voor je zoon. Het lijkt mij belangrijk dat jullie zoon actief hulp/begeleiding krijgt. Dit is volgens mijn weten ook verplicht vanuit de school. Hij heeft mogelijk veel meer tijd en begrip nodig en die krijgt hij nu misschien niet. Of de school hierin fouten maakt kan ik zo natuurlijk niet zeggen. De leerkrachten doen vast hun best maar soms is het nu eenmaal ook heel lastig wanneer je een hele klas les moet geven en daarbij ook een kind die ‘anders’ is. Je kunt als je dat kunt bekostigen mogelijk eens het natuurlijke middel lto3 proberen waar veel kinderen maar ook volwassenen met ADHD goed op reageren. Zowel op school als in de omgang met anderen hoor ik veelal goede resultaten. Verder zou je eens met de school kunnen bespreken waar je nu wel passend onderwijs kunt vinden. Misschien meer op creatief vlak gericht waarbij de kinderen ook minder stil hoeven te zitten. Het allerbeste ermee.
      Groet Jochem.

  14. Regina

    Hallo allemaal,

    Ik ben er vandaag achter gekomen dat ik al mn hele eind leven (27) ADD heb en eerlijk gezegd ben ik helemaal gelukkig ermee!

    Eindelijk vallen alle puzzelstukjes op zn plaats.

    Hoe hier nu beter mee om te leren gaan? geen idee..
    Heeft iemand tips?? stuur me dan een mail :) bedankt!

    groetjes Regina

  15. Victor

    Jochem en ouders van,
    Heel erg herkenbaar allemaal maar stel wel vraagtekens bij je oplossing. Aan het blinde vertrouwen op intuïtie en de alwetendheid op basis van een hoger bewustzijn kleeft een zeker risico. Dat het brein van ‘nieuwetijdskinderen’ op school niet dusdanig hoeft worden geprogrammeerd kan door hen worden geïnterpreteerd dat ze niets hoeven te leren. Wijsheid komt immers vanzelf. Dit is een valkuil wat kan leiden tot waanideëen en een totale verwijdering en afwijzing van de realiteit. Ook al heb je het vermogen dat je dingen ziet die anderen moeten leren kun je er falikant naast zitten! Er is dan niets en niemand die je in je val opvangt. Je mist de voorgeprogrammeerde kennis van de mainstream en je eigen kennis bestaat uit drijfzand. Het verschil zit het hem in de manier van leren.

  16. Janna

    Hallo,
    Ik ben Janna, 15 jaar oud en heb een half jaar geleden de diagnose ADD gekregen. Ik geloofde eigenlijk niet echt dat ik ADD had, maar dat het meer voor mensen was die gewoon in alles een verklaring zoeken. Deze gedachte heb ik heel lang gehad. Echter ben ik eens goed gaan kijken waar ik nou allemaal tegen aan loop als “ADD’er”. Nou dat is dus nog al een lijstje! Ten eerste blijf ik dit jaar zitten en wordt van vwo terug naar havo geplaatst. Dit voelt voor mij heel erg als gefaald hebben. Het probleem is dat ik gewoon echt een ontzettend lui persoon ben. Dit frustreerd me op sommige momenten echt ontzettend. Een ander probleem is dat ik werkelijk waar alles vergeet en kwijt raak. Ook heb ik het gevoel dat mijn vrienden soms helemaal klaar met me zijn, omdat ik zo ontzettend lui en ook wel egoïstisch ben. Verder leid ik mezelf gewoon ontzettend af van problemen die gaan komen, wat dan later dubbel terug komt. Ik voel me dus de laatste tijd wel anders dan andere leeftijdsgenoten. Ik kan er alleen niet mijn vinger op leggen in welk opzicht dat is. Een verklaring kan zijn dat ik met mijn hoofd niet echt bij het dagelijksleven ben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *