Verschillen tussen de 3 ADHD types en hun overlap met HSP


ADHD-I, ADHD-H, ADHD-C, ADD…. of ben ik gewoon HSP’er?

De verschillende typen ADHD uitgelegdVoor veel mensen is het nog altijd onduidelijk wat nu precies de termen ADD, ADHD en HSP inhouden en wat de verschillen en overeenkomsten zijn. Vandaar dit artikel waarin ik je zo duidelijk mogelijk probeer uit te leggen wat deze termen betekenen, waar ze voor staan en wat ze met elkaar gemeen hebben.

Om te beginnen staat ADD voor Attention Deficit Disorder, ADHD voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder en HSP voor High Sensitive Person, ook wel bekend als High Sensitive Personality en in het Nederlands als hoog sensitief persoon of simpel verkleind naar hooggevoeligheid.

De namen geven eigenlijk al direct aan dat het bij ADD en ADHD gaat om een “disorder” ofwel een disfunctioneren. Althans zo is het sinds 1987 gedefinieerd in het psychiatrisch handboek de ‘DSM III’ (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders). Hierin worden alle psychische aandoeningen beschreven met de kenmerken en symptomen die erbij horen zodat psychiaters hun diagnoses officieel kunnen stellen. Het eerste DSM boek werd trouwens al uitgebracht in 1952 en inmiddels zijn we al aangekomen bij de DSM-V die in mei 2013 uitkwam. Steeds meer labels dus ;)

De term HSP (High Sensitive Person/Personality) geeft al aan dat het hier niet om een stoornis of aandoening gaat maar om een karaktereigenschap. Het blijkt dat zo’n 20% van de wereldbevolking hier in meer of mindere mate mee te maken heeft.

 

Welke typen ADHD kennen we?

Er zijn 3 types ADHD. In alle gevallen krijg je de diagnose ADHD. Maar afhankelijk van je kenmerken zul je passen in één van onderstaande types:

  • Type 1, ADHD – I (ADHD inattentive) In het Nederlands zeggen we “ADHD – overwegend onoplettend type“. Dit type noemen we voor het gemak ook wel ADD. Dit omdat er geen sprake is van hyperactiviteit waardoor de H wegvalt. Dit wil helemaal niet zeggen dat iemand met ADD niet druk kan zijn. Het verschil is alleen dat je niet overwegend hyperactief bent zoals in de andere types. De term ADD is eigenlijk afgeschaft maar het praat een stuk makkelijker vind je niet?
  • Type 2, ADHD – H (ADHD hyperactive/impulsive) Dit is in het Nederlands het overwegend hyperactieve en impulsieve type. Omdat er dus geen sprake is van “Attention Deficit”, maar enkel hyperactiviteit en impulsiviteit wordt dit voor het gemak ook wel eens HD genoemd.
  • Type 3, ADHD – C (ADHD combined) Ofwel het gecombineerde type. Dit is het overwegend onoplettend en hyperactieve type. Dit type ADHD komt het meest voor en wordt in de volksmond eenvoudig ADHD genoemd. Hierbij gaat het dus om zowel de overwegend onoplettendheid als de hyperactiviteit en impulsiviteit. Ben je wel eens druk maar over het algemeen onoplettend dan is de kans groot dat je de diagnose ADHD – I krijgt (ADD) en niet het gecombineerde type. Je valt pas onder dit type 3 als er echt duidelijk regelmatige hyperactiviteit aanwezig is in combinatie met alle kenmerken van type 1.

Het maakt dus niet uit welk type je nu precies bent voor de diagnose ADHD. In alle gevallen krijg je de diagnose ADHD maar afhankelijk van de symptomen die je hebt zal de diagnose  ADHD-I, ADHD-H of ADHD-C worden. Heb ik je aandacht nog? ;) Als je het nog aankunt, lees dan hieronder verder over de verschillen tussen deze ADHD types en hun overlap met HSP.

 

Wat zijn de verschillen tussen deze ADHD types?

Het verschil van ADHD type 1 met type 2 en 3 is dat er bij type 1 (ADD) geen sprake is van voortdurende externe of fysieke hyperactiviteit. Bij type 1 is de hyperactiviteit vooral in de geest aanwezig. Dit kenmerkt zich aan continue in gedachten zijn alsof het brein maar niet wil stoppen. Er is geen rust in het hoofd. Deze personen trekken zich over het algemeen graag even terug door het teveel aan prikkels en informatie moeten verwerken. Ook merk je vaak friemelen en frunniken met spullen.

Type 2 (HD) en 3 (ADHD) uiten de drukte in het hoofd vooral op een hyperactieve manier. Over het algemeen kunnen zij niet stil zitten en staan dus voortdurend op uit hun stoel, lopen heen en weer en praten erg veel en zijn vooral kenbaar aanwezig. Niemand ontkomt aan de aanwezigheid van een ADHD’er type 2 en 3. Denk maar aan Jochem Meyer om een voorbeeld te noemen. Hij lijkt mij duidelijk een ADHD’er type 2 ;)

Sommige mensen denken dat ADD’ers (type I) altijd stille introverte en dromende mensen zijn. Dit is niet waar. Dit is afhankelijk van je karakter en de omgeving waarin je bent opgegroeid. Net als alle mensen kunnen ook deze mensen soms druk en enthousiast zijn.

Ook mensen met ADHD type I (ADD) kunnen dus druk overkomen. Meestal zie je dit in vormen zoals moeilijk kunnen stilzitten zonder iets te doen. Alsof er altijd een gevoel van onrust in de persoon aanwezig is. Er wordt al snel ergens aan gefrummeld. Bijvoorbeeld aan spullen of het haar etc. Ook kun je merken dat ze snel van het één in het ander springen. Zowel tijdens gesprekken als bij het uitvoeren van taken. Dit komt omdat het brein continue met nieuwe gedachtes op de proppen komt. Bij dit type 1 zal je echter geen voortdurende hyperactiviteit opmerken.

Het verschil tussen type 2 (HD) met type 1 (ADD) en 3 (ADHD) is eigenlijk alleen dat deze mensen geen last hebben van concentratieproblemen. Mensen van ADHD type 1 en 3 hebben hier juist wel enorm veel last van en dwalen snel af in gedachten als het onderwerp ze niet 100% boeit. Dit is enorm te merken op school, tijdens gesprekken, op het werk etc. Het is voor hen alsof hun concentratie op de gehele omgeving is gericht en niet op dat ene onderwerp wat op dat moment de aandacht van ze vraagt. Alle prikkels komen dus even hard binnen en dit zorgt geregeld voor heftige overprikkeling waardoor iemand van type 1 en 3 zich erg moe en uit het veld geslagen kan voelen.

 

Verschillen en overeenkomsten tussen de 3 ADHD types samengevat

Om het bovenstaande een beetje te versimpelen zal ik hieronder een opsomming geven met de verschillen en overeenkomsten tussen de ADHD types:

Overeenkomsten type 1 ADHD – Inattentive en type 3 ADHD – Combined
  • Alle prikkels uit de omgeving komen even hard binnen
  • Doorlopend veel drukte en gedachtes in het hoofd
  • Snel overprikkeld
  • Zoekt externe  afleiding
  • Moeite met stil zitten en niks doen
  • Geregeld impulsieve uitspattingen
Overeenkomsten type 2 ADHD – Hyperactive/impulsive met type 1 en 3
  • Op zoek naar externe afleiding
  • Moeite met stil zitten en niks doen
  • Geregeld impulsieve uitspattingen

 

Verschillen ADHD types

Verschillen type 1 ADHD – Inattentive en type 3 ADHD – Combined
  • Type 1 trekt zicht eerder terug terwijl type 3 zich hyperactief zal uiten op de prikkels
  • Hierdoor komt type 1 rustig over terwijl type 3 hyperactief overkomt en niet stil kan zitten en meestal veel praat
Verschillen type 2 ADHD – Hyperactive/impulsive met type 1 en 3
  • Type 2 heeft geen last van concentratieproblemen
  • Type 2 heeft geen last van overmatige overprikkeling

Een uitgebreide lijst met kenmerken van ADD (ADHD – I) type 1 vind je hier en een lijst met kenmerken van ADHD (ADHD – C), type 3 hier.

 

Wat heeft HSP nu met ADD en ADHD te maken?

Nu ik ADHD en ADD besproken heb zal ik vertellen wat hierin de overlap is met HSP. Dit is voor veel mensen de grootste vraag. Vanaf nu zal ik ADHD type 1, 2 en 3 enkel nog gewoon ADHD noemen.

Zoals ik al eerder aangaf is ADHD officieel opgenomen in de DSM V als psychiatrische aandoening. Bij HSP is dit niet het geval en hebben we het puur over een eigenschap die bij veel mensen voorkomt.

Het blijkt dat heel veel mensen die ADHD hebben ook hoog sensitief zijn. Je ziet dit veel in gezinnen en families. De moeder heeft bijvoorbeeld ADD, de vader ADHD. De zoon is hoog sensitief en heeft ADHD, de ene dochter is enkel hoog sensitief en de andere dochter heeft ADD. Het is een mix die in veel families voorkomt. Daarbij is het ook niet zeldzaam dat nog andere labels aanwezig zijn in de familie zoals dyslexie, pdd-nos etc.

Dit komt denk ik ten eerste omdat mensen met HSP en ADHD elkaar aantrekken omdat ze meer op eenzelfde golflengte zitten dan andere mensen. Zo creëer je op zijn beurt ook kinderen met dezelfde eigenschappen.

Maar waarom trekken deze mensen elkaar dan aan en wat hebben ze gemeen? Hierover lees je hieronder meer.

 

De overeenkomsten en verschillen tussen ADHD en HSP

Een hoog sensitief persoon heeft als het ware veel sterkere zintuigen dan de doorsnee mens. Horen, zien, ruiken, proeven en voelen wordt heftiger ervaren. Deze gevoeligheid zorgt snel voor overprikkeling. Klachten die daarmee gepaard gaan zijn vaak vermoeidheid, niet helder kunnen denken, gestrest voelen, slecht kunnen concentreren, geheugen problemen, onrust, spanningen etc.

Mensen met ADHD kennen deze symptomen vaak maar al te goed en hebben net als HSP’ers ook de eigenschap dat prikkels veel harder worden ervaren. Niet zozeer omdat zij sterkere zintuigen hebben maar wel omdat zij alle prikkels even hard binnenkrijgen en daardoor overprikkeld raken.

Het grote verschil tussen ADHD en HSP is, dat iemand met enkel HSP, zich over het algemeen wel goed kan concentreren. Ook hebben zij minder last van continue drukte in het hoofd en chaotisch gedrag. Dit speelt in meer of mindere mate pas op wanneer een HSP’er erg overprikkeld raakt. Pas dan zorgt dit voor onrust en concentratieproblemen. Iets wat een ADHD’er vrijwel altijd ervaart.

 

Eigenschappen bij zowel ADHD als HSP

Andere eigenschappen die zowel voorkomen bij ADHD als bij HSP, die ervoor zorgen dat deze mensen elkaar aantrekken, zie je hieronder:

  • Een sterk gevoel voor rechtvaardigheid
  • Snel mensen doorhebben
  • Veel wegdromen en/of fantaseren
  • Vaak perfectionistisch van aard
  • Staan vaak graag voor anderen klaar
  • Een goed ontwikkelde intuïtie
  • Denken vaak in beelden en plaatjes
  • Vaak erg creatief

Daarnaast zijn het ook vaak de mensen met HSP en ADHD die in hun leven te maken krijgen met depressie, burn-out, angststoornis en dergelijke klachten. Ook dit zorgt ervoor dat zij elkaar beter begrijpen en meer naar elkaar toetrekken.

Een compleet overzicht van HSP kenmerken en meer informatie over HSP vind je hier.

 

Wanneer spreek je nu over ADHD en wanneer over HSP?

Je zult nu begrijpen dat mensen met ADHD en HSP elkaar aantrekken omdat er veel overeenkomsten zijn in de manier hoe zij in de wereld staan. Daardoor zullen ze makkelijker met elkaar kunnen omgaan en kunnen zij elkaar beter begrijpen dan de doorsnee mens. Dit zorgt ervoor dat er al generaties lang nieuwe kinderen worden geboren die vaak zowel ADHD, als hoog sensitieve eigenschappen hebben.

Bedenk je wel dat dit absoluut niet betekent dat iemand met ADHD ook altijd hoog sensitief is en vice versa. In de praktijk zie je deze overlap vaak wel. Zeker als je het op gezins/familieniveau bekijkt. Maar helaas hoor ik ook vaak om mij heen dat er onterecht diagnoses van ADHD worden gesteld terwijl het kind gewoon hooggevoelig blijkt te zijn.

Wil je graag weten of je kind nu juist HSP is of misschien ADHD heeft? Lees dan even verder.

Het verschil tussen HSP en ADHD kun je wel aan een aantal eigenschappen opmerken. Het belangrijkste is de concentratie en aandacht. Wanneer je merkt dat je kind continue afdwaalt, niet goed kan luisteren en snel interesse verliest dan duidt dit in de richting van ADHD, met name op type 1 of 3. Wat je hierbij ook vaak ziet is dat deze mensen continue wisselen van hun bezigheden. Ze gaan ergens mee aan de slag, zien halverwege iets anders om te gaan doen en beginnen daar aan. Eenmaal daarmee bezig komt er weer iets anders in hun hoofd op om te gaan doen en voordat ze het weten zijn ze met 10 dingen gestart maar is er niets afgerond. Dit is ook typisch iets dat bij ADHD hoort.

Heb je het idee dat de concentratie en aandacht over het algemeen goed is, maar blijkt dat het kind zich snel terugtrekt, snel overprikkeld lijkt of uit het veld geslagen en juist hierdoor onrustig en druk wordt en concentratieproblemen krijgt, dan kan dit in veel gevallen door hoog sensitiviteit komen.

Belangrijk vind ik nog wel om te melden dat voeding ook een enorm grote rol kan spelen bij eigenschappen zoals we die kennen van ADHD en HSP. Meer informatie over voeding en voedingstips en diëten bij ADD, ADHD en HSP lees je hier.

En wat is jouw kijk erop? Laat hieronder vooral van je horen in een reactie.

Dit artikel heb ik op 1 februari 2016 herschreven en een update gegeven. Daarom is de datum boven het artikel recenter dan de datums van sommige van de onderstaande reacties.

Ben je opzoek naar handige tips die je leven met ADD, ADHD en HSP heel positief kunnen beïnvloeden? Kijk dan eens op  onderstaande link. Je kunt je hieronder in het invulvak ook even gratis aanmelden met je e-mailadres zodat ik je op de hoogte kan houden van nieuwe informatie, en tips en adviezen kan sturen :)

> 9 waardevolle tips voor je leven met ADD, ADHD en HSP

 


Reageren op dit artikel? Scroll even naar beneden...


Wil Jij Makkelijker Kunnen Leven Met Je ADD, ADHD of HSP?
Meld Je Dan Nu Aan En Ontvang Elke Maandag Gratis Tips en Inspiratie!
+ Nu Direct 2 Leuke Cadeautjes!




Meer interessante artikelen:

31 gedachten over “Verschillen tussen de 3 ADHD types en hun overlap met HSP

  1. Monique

    Erg fijn dat er mensen zoals jij zijn Jochem, die onze problematiek goed kunnen verwoorden. Het is duidelijk en overzichtelijk. Bedankt Jochem!

  2. Marijke

    Dank voor dit stuk. Ik heb er veel aan gehad. Mijn dochter is een echte HSPér weet ik inmiddels ( ipv een ADDér )
    Ik lees de nieuwsbroeven dan ook vol aandacht en gebruik de tips.

    groetjes,
    Marijke

  3. Els Hijlkema

    Hallo Jochem,

    als interim docent en als coach/ counseller met als specialisatie onderwijs en hoogsensitiviteit zie ik het te vaak dat een leerling de diagnose add/ adhd/ autisme krijgt met eventueel de daarbij behorende medicijnen. Als ik dan echt in gesprek ga met de leerling, ouders, docenten blijkt al te vaak dat de leerling ‘alleen’ maar hoogsensitief is. Dit maakt me verdrietig: hoeveel kinderen lopen er niet rond met het verkeerde etiketje en krijgen niet de juiste ondersteuning. Fijn te lezen dat er meer mensen zijn die het (h)erkennen en het de wereld inzetten. Dank je.

    Mijn doel, op korte termijn, is om een workshop herkennen hsp te kunnen geven op scholen voor zowel ouders als docenten. En de leerlingen te kunnen ondersteunen met het ombuigen van de hsp als last naar hsp als kracht.

  4. Anna van Hoven

    Hallo Jochem,

    Ik kwam pas op mijn 50ste erachter dat ik een HSPer ben. Een vriendin gaf mij een boek over HSP met de woorden ” Lees dit eens,misschien herken je jezelf”
    Mijn hele leven voelde ik mij anders. Therapie na therapie om in ‘balans’ te komen.
    Mijn ex een rasechte adhder categorie 3.
    Onze kinderen hebben sowieso de hooggevoeligheid. Mijn jongste heeft de diagnose add gekregen met een fobie. Ze voelt zich doodongelukkig met zichzelf. Ik heb haar jouw naar site verwezen. Zelf denk ik dat ze een HSPer is.
    Ik sluit mij bij Els aan dat er snel een etiket wordt met medicijnen wordt opgeplakt. Erger nog, in de reguliere circuit komt de term HSP nog geeneens voor. Goed van Els om meer aandacht hier aan te besteden op scholen.

    Ik lees aandachtig je columns. Ze zijn helder en begrijpelijk . Dank je wel

  5. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

    Bedankt voor jullie leuke en aardige reacties! Vind ik heel leuk om te lezen! :)

    Els, super dat je je daarmee bezig houdt. Dit verdiend meer aandacht, zeker wat je zegt over het stellen van verkeerde diagnoses. Erg betreurenswaardig! Heel veel succes met je workshops :)

    Groetjes, Jochem.

  6. petra

    Heerlijk dat het zo helder word beschreven….heb soms nog het idee dat add of adhd-l typ wat bij mij het geval is niet word begrepen inde kringen…..word standaard maar op het drukke plaatje van adhd gegooit…… en dan worden mijn reakties en akties soms mis begrepen en als ik er dan bij zeg sorry ik kan er niet altijd wat aan doen en ik werk er aan krijg ik de reaktie vaak van ja ja zal wel….. dus de tekst nu gedeelt en dan kunnen ze het eens lezen en misschien meer begrip tonen…..

  7. Roos

    De overlappingen zijn groter, want als een HSPers overprikkeld zijn, dan kunnen ze zich ook niet meer concentreren.
    En als ze chronisch overprikkeld zijn, zoals kinderen door hoge verwachtingen op school en privé met hun huiswerk, of in de pubertijd met de verwarrende hormonen en als volwassenen met alles wat “moet”, kunnen ze zich dus chronisch niet meer concentreren.

    Het grote verschil tussen ADHD en HSP is het invoelend of empatisch vermogen.
    ADHDers komen egoïstischer over en hebben meer moeite om zich in een ander te verdiepen of mee te voelen.
    Ook luisteren ze minder naar wat een ander te vertellen heeft en komen halverwege het verhaal van die ander plompverloren met iets wat hun zelf bezighoudt en niets met het probleem van die ander te maken heeft.
    Daardoor lijken ze egoïstisch.
    Terwijl een HSPer helemaal meedenkt en meevoelt met een ander en zich er soms helemaal in verliest.
    Behalve als een HSPer overspannen is, dan kunnen ze hun aandacht ook niet meer bij het probleem van die ander houden, of boeit het hen niet meer.

    ADHDers die ook hooggevoelig zijn, voelen ook sterker aan wat een ander voelt of verwacht, maar gebruiken dat juist om nog koppiger daar tegen in te gaan en hun eigen zin door te drijven, over alle grenzen heen.
    Terwijl een HSPer juist onzekerder wordt, door wat ze van een ander aanvoelen en zichzelf er door dreigen kwijt te raken en weer moeten knokken om bij zichzelf (en wat ze zelf voelen en willen) terug te komen.
    Daardoor raken ze vaak overspannen en daardoor onverschillig voor het probleem van een ander.

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Hoi Roos, bedankt voor je fijne aanvulling. Alleen staan de dingen die jij noemt gewoon in het artikel beschreven ;)Ik herken me ook zo enorm in wat jij schrijft. Het chronisch overprikkeld zijn en noem maar op. Ik ben zelf iemand die zich heel goed in kan leven in anderen maar wat je zegt. Ik moet niet overprikkeld raken of overspannen zijn, want dan kan ik soms helemaal niets meer voelen en heb ik tijd nodig om weer tot mijzelf te komen. Mediteren helpt me daarbij. Het rare is ook dat ik me soms echt een ADD’er voel(die diagnose heb ik ook) maar op goeie momenten me eigenlijk best even goed kan concentreren en me heel normaal kan voelen. Alleen die goeie momenten duren nooit uren omdat ik dan alweer overprikkeld ben waardoor mijn concentratie en gevoel verslechterd. Bij mij hebben zoveel dingen invloed. De energieën van anderen om me heen, het weer, voedsel, andere mensen etc. Dan is het weer meer de HSP kant. Ik voel dan echt de spanning in mijn lijf. Bij mij switched het gedurende de dag nogal. Groet Jochem.

    2. Margo van Cleef - Hopman

      Roos, ik geloof niet dat je het zo zwart wit kunt stellen. Adhders zijn wel invoelend, maar zijn met meerdere dingen tegelijk bezig. Daardoor reageren ze te vroeg of te laat. Onhandigheid in communicatie is niet hetzelfde als gebrek aan invoelend vermogen. (Terwijl het er soms wel zo uit ziet, in gedrag zie je soms overlap met autistische kenmerken, maar de handicap zit echt op een ander vlak)

  8. Roos

    Sorry, ik had het niet goed gelezen.
    Ik ben een HSPer die in haar 3e Burn-out zit. ;)
    Ik heb alle kenmerken van de HSP: als ik ergens binnenkom, zie ik alle details, voel ik de sfeer, hoor ik ieder geluid, voel stemmingen van mensen aan, vang op wat ze van mij denken en verwachten en voel mijn eigen emoties erover en mijn eigen onzekerheid.
    Kort gezegd: Ik zie te veel, hoor te veel en voel te veel aan en voel zelf te veel emoties.
    Vroeger dacht ik dat ik ADHD had, omdat ik altijd te laat kom en alles uitstel.
    Maar toen ik het boek over HSP las, herkende ik me daar meer in.

    Weet je wat ik me wel steeds meer af begin te vragen?
    Is alles niet gewoon HSP?
    Je hebt de introverte HSP, die veel weg heeft van autisme.
    Je hebt extraverte HSP, die veel weg heeft van ADHD.
    Je hebt de HSP sensation seeker, die veel weg heeft van Borderline.
    En HSPers die switchen tussen die drie, zeker als ze overprikkeld raken.

  9. Carla

    Ik heb het artikel gelezen, nou ja gelezen……. moet dat nog een paar keer doen voor dat ik het snap.
    Bij mij is AD(H)D geconstateerd, ben altijd Hyper in mn hoofd, zie ook te veel, hoor te veel, overprikkeld,
    teveel emoties- stemmingswisselingen.
    Chaotisch, begin overal aan, maar maak weinig iets af.
    Ben heel erg moe.
    Groetjes Carla

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Hoi Carla,

      Wat vervelend voor je. Er zijn veel mensen die baat hebben bij het natuurlijke middel lto3. Voornamelijk ook bij klachten die jij beschrijft, maar ook voor de concentratie. Het is vooral populair geworden onder mensen met ADD, ADHD en hoog sensitiviteit, maar ook mensen met burn-out en stress. Je kunt hier lto3 ervaringen vinden.
      Voor meer informatie over lto3 kun je hier kijken http://www.addkenmerken.net/lto3/
      Sterkte met alles.
      Groet Jochem

  10. Agnes

    Wauw …. Zoveel info ,maar zo waar !! Wij hebben zo’n gezin met van alles een beetje 2x ADHD type 1 1x HSP en nog 1x ADHD type 3 met een vorm van PDDNOS en eentje die type 2 heeft als ik het zo lees en 2 met Dislexie ! Ja nooit een saai moment bij ons thuis maar ook heel vermoeiend ben soms echt op zo moe pfffff altijd maar een vol gevoel in mijn hoofd altijd maar de juiste dingen tegen de juiste persoon zeggen zodat het maar niet verkeerd binnen komt !! Het onbegrip wat we al hebben te verduren gehad van de buitenwereld maar 1 ding weet ik zeker mijn gezin leeft en geniet en ik hou ervan en we zijn sociaal op onze mooie manier en staan altijd klaar met een helpende hand was het alleen anders om ook maar eens zo 😜😜 maar ik ben trots op wie we zijn en waar we staan !!! En never A Boring moment at or house wat we vaak te horen krijgen bij jullie is er altijd leven in de brouwerij en kan “bijna ” alles !! Jochem bedankt voor je stukje er is me weer veel duidelijk geworden en ga dit zeker delen met anderen

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Hoi Agnes, een leuke dolle boel zo te horen bij jullie. Inderdaad precies zo’n soort mix waar ik over schreef, haha. Snap dat het ook vaak vermoeiend kan zijn zo te horen maar je doet het goed hoor :) Leuk dat je wat aan het artikel hebt gehad en bedankt voor het delen.
      Groet, Jochem.

  11. Hilde Uytdewilgen

    Hilde,

    Waarom ben ik in Belgie geboren en niet in Nederland. Dat zou mij al vele jaren onnodig leed hebben bespaard! Jullie staan zoveel verder met diagnosestelling, juiste gegevens en vooral ook begrip van de meeste dokters in de geneeskunde zelf. Ik ben moeder van drie “ondertussen al grote, dus de zwaarste en drukste periodes zijn nu achter de rug” grote jongens van 14, 18 en 21 jaar en wij behoren ook tot zo een genetisch complex gezin. Mijn man heeft zich tot hier toe nooit willen laten testen, voor hem is dit onderwerp zo goed als taboe met als gevolg dat ik na al die “opvoedkundige” jaren er nu volledig doorzit. Zoals iemand schreef, ze hebben alle 3 een verschillende manier van aanpak nodig om hun zelfvertrouwen niet te beschadigen door teveel negatieve kritiek bij ons vooral op school! Elk kind hun eigen creativiteiten laten ontwikkelen want dit zijn echt wel kinderen die tot veel in staat kunnen zijn als ze de juiste begeleiding krijgen! De ene met HSP moest volledige stilte hebben tijdens het studeren terwijl de andere typische ADHD er beneden op zijn drumstel zat te spelen! Dit is maar een enkel klein voorbeeldje van hoe het er bij ons thuis alle dagen aan toeging. Een ding is zeker waar, bij ons was er altijd ambiance. Alleen werd ik er bij momenten wel gek van. Heel veel van zo’n soort situaties die zich bij ons thuis doorheen al die jaren hebben afgespeeld hadden in feite moeten gefilmd worden. Dan was ik nu in het bezit van harde bewijzen voor het grote aantal Belgen die nog steeds beweren dat deze kinderproblematiek niet bestaat maar dat dit alleen maar aan de opvoeding ligt, zelfs eigen familie.
    Welke diagnose er juist wordt aan gegeven, heeft achteraf gezien niet zoveel belang maar als ouder is het heel belangrijk om zo vroeg mogelijk te weten wat er met je kind juist aan de hand is. Want het zijn juist deze groep jongeren waar het snel mis mee kan gaan omdat hun zenuwstelsel veel gevoeliger is. Nochtans zijn het juist de ADHD/HSP kinderen die over heel veel potentieel beschikken en het heeft altijd bestaan. In deze tijd vallen ze gewoon sneller op omdat op school er nu op veel meer kortere tijd er snellere en grotere prestaties van hen worden verwacht. Het zijn ook meestal kinderen die meer tijd nodig hebben dan een ander om hun proefwerk af te maken. Ik ben benieuwd hoe de wetenschap hierover schrijft binnen een tiental jaren. 💡

  12. J.S. van der Zee

    Dit is vooral weer geneuzel over ‘disorders’ die louter bestaan in de breinen van de DSM-samenstellers van de American Psychiatric etc. Mensen verschillen in mate van gevoeligheid voor prikkels, dat wil niet zeggen dat iemand een stoornis heeft. Wij leven in een wereld die is overladen met prikkels en waar weinig ruimte is voor rust, traagheid. Als je minder goed ins staat bent, misschien nooit geleerd, jezelf voor de overmaat aan prikkels af te sluiten, kun je overvoerd raken. Een beter uitgangspunt is uitgaan van verschillen tussen mensen en leren conform je aanleg te existeren.

    1. Eva

      Hallo,
      Ook ik ben Belgische Hilde :-) en moeder van vier. Ik werd op negenjarige leeftijd gediagnosticeerd met ADHD, dus ben het gecombineerde type. Ik ben 43 en ben na een burn-out twee jaar geleden gaan nadenken over wat ik nu echt wilde gaan doen in en met mijn leven. Wat “IK” graag wilde gaan doen. Doordat ik me heel moeilijk kon (en kan) concentreren en door het gebrek aan inlevingsvermogen van ouders en leerkrachten had ik destijds het middelbaar niet afgemaakt. Een echte “drop-out”… Ik heb wel altijd leuke functies gehad, was goed betaald (verzette het werk van drie personen :-) dus lekker meegenomen voor de firma’s waarvoor ik heb gewerkt) en kan mezelf een selfmade woman noemen. En toen was er die burn-out… Mijn perfectionisme, dat op alle vlakken echt extreme vormen kan aannemen, heeft me genekt. Ik heb na reflectie besloten om opnieuw te gaan studeren. En hip hoi, binnen twee maanden rond ik mijn middelbare studies af (gedeeltelijk centrale examencommissie en gedeeltelijk toekomstonderwijs) en start volgend schooljaar aan de universiteit Gent met de opleiding psychologie. Ik wil ECHT een verschil maken voor volwassenen met AD(H)D, er zijn echt te weinig gespecialiseerden hier in dit Belgenland!
      Wat ik vooral opmerk is het verschil in ‘schoolse’ benadering tussen vroeger en nu. Drie van mijn vier kinderen zijn reeds gediagnosticeerd met ADHD of ADD. De kleinste van vijf werd nog niet getest maar ook bij hem wijst alles in de richting van ADHD. Haha, (en eigenlijk is dit niet grappig maar kom…) ik blijk wel erg sterke “ADHD” genen te hebben. Vroeger, en dan heb ik het over de periode waarin ik school liep tussen mijn zes en achttien jaar, werd je gewoon betitteld als “druk, ongeïnteresseerd, dromer, moeilijk kind,… (het lijstje is erg lang) en kreeg je absoluut geen ondersteuning want ADHD (toen niet echt gekend) was voornamelijk een hersenspinsel en het gevolg van een “foute” opvoeding. Nu krijg je, indien je uiteraard over een diagnose document/verslag beschikt, extra ondersteunende maatregelen (iets meer tijd om je proefwerk in te vullen, de mogelijkheid om mondeling examens af te leggen, een keertje te gaan wandelen als je het al eens wat moeilijker hebt om te blijven zitten, en, en, en). Ik heb me dan toch maar laten hertesten, want had destijds wel de diagnose maar geen attest gekregen. Ik heb, nog steeds dus :-)) ADHD en ben dus van het gecombineerde type, concentratiestoornissen en impulsiviteit/hyperactiviteit, gecategoriseerd als matige tot ernstige stoornis die zwaar “handicapping” is. En eerlijk? Dat is het ook … “handicapping” in deze mallemolen van een wereld. Ik hoor alles, zie alles, voel alles en langs de andere kant probeer ik alles (vrij letterlijk te nemen) te weten te komen en te leren over de onderwerpen waarmee ik bezig ben. Bij sommige van de reacties op jouw blog, die ik echt leuk en verrijkend vind, bloedt mijn hart en zou ik de persoon in kwestie een warme liefdevolle knuffel willen geven. Bij andere reacties (die eerder alles een beetje over de zelfde kam scheren of die AD(H)D als zodanig minimaliseren) word ik “echt” opstandig. Nu ja, ze gaven ook wel de aanleiding tot het beginnen typen / antwoorden.
      AD(H)D is voor mij niet altijd kommer en kwel… Soms is het een zegen en soms is het een vloek. Wij AD(H)D’ers, kunnen meer. Wij zijn in staat grootsere dingen neer te zetten dan de doorsnee mens. We beschikken over een SUPER FOCUS, waar zelfs een ASS’er een puntje aan kan zuigen en een dosis energie waar een duracell-konijn bij in het niets verdwijnt.
      Ik zie mezelf helemaal niet als egoïstisch, ik cijfer mezelf te vaak weg om voor anderen in de bres te springen. Ik kan wel heel moeilijk hoofd- van bijzaken onderscheiden… alles is even belangrijk, lijkt mij vaak. Of in ieder geval kan een detail aanleiding geven tot een grote catastrofe bijvoorbeeld… dus ik ken ook steeds alle bijzaken uit de cursus.
      Ik ben sociaal, goedlachs en meestal leuk in de omgang. Maar ik maak ook andermans zinnen af of geef antwoord ook wanneer daar echt niet om gevraagd wordt. Ik ben rechtuit, heel aanwezig, eerlijk en vooral heel gevoelig. Au fond, ik ben gewoon Eva.
      Na het filmpje te hebben bekeken wil ik toch ook heel graag verwijzen naar de website “totallyadd” de documentaire / film “ADD and loving it” is een zalige benadering van onze “stoornis” :-), zeer leuk gebrachte visies op AD(H)D…. door AD(H)D stand-up comedians. Echt de moeite om eens te bekijken. Ik heb mezelf alle door hen aangeboden filmpjes aangeschaft… dus voor de geïnteresseerden…. ik laat zo dadelijk mijn mailadres na.
      En dan, nu ik hier toch aan het typen ben en op zoek ben naar voldoende respondenten om een valide eindwerk te maken…
      Als eindwerk voor Humane Wetenschappen, moet ik een wetenschappelijk onderzoek voeren naar een onderwerp van eigen keuze. Uiteraard was voor mij snel duidelijk dat ik meer wilde weten over AD(H)D en met name hoe groot de impact van de feedback die we als kind hebben gekregen (van ouders, leerkrachten etc…) op ons AD(H)D-gedrag is op ons zelfbeeld…Het zelfbeeld dat we hadden als kind, maar ook de impact op ons huidige zelfbeeld. Met andere woorden, hebben de opmerkingen en dus de feedback, ons getekend of is het enkel onze AD(H)D “stoornis” die maakt dat wij, AD(H)D’ers, een minderwaardigheidscomplex, faalangst, perfectionisme enz, enz, hebben ontwikkeld? Ik heb een online enquête opgemaakt. Ik roep mijn lotgenoten op om 10 minuten van hun kostbare tijd te willen spenderen aan mijn onderzoek… Als je je mailadres er in invult stuur ik je achteraf ook nog het complete onderzoek door. Anonimiteit wordt gewaarborgd en de gegevens worden niet doorgegeven aan derde partijen.
      Wie zich geroepen zou voelen om me te helpen… enorm bedankt bij voorbaat! Hier volgt mijn mailadres (stuur me even door dat je wil meewerken) -> eva@fuster.be
      Liefs en vooral veel succes in wat éénieder van jullie onderneemt!
      Goeie raad voor mensen met onhebbelijke ouders, familieleden of “so called friends”…. Doorknippen, verbreken die banden!!!! Volg je gevoel en steek je energie in dingen die het waard zijn! Begin met energie voor jezelf over te laten!
      x
      Eva

      1. Helma Weaver

        Dag, tot zover ik weet ben ik geen ADHD ster.
        Vermoedelijk wel een HSP-ster. Maar er heerst ook hier in Nederland, merk ik veel verwarring bij psychiaters en psychologen over het stellen van een juiste diagnose. Mede doordat je vaak pas bij een GGZ-instelling terecht komt als je langdurig overbelast en/of getraumatiseerd bent. Een burnout wordt hier ook vaak niet herkent. Zelfs niet door deskundigen op dat gebied en al helemaal niet op scholen. Echt ernstige vind ik het dat hooggevoelige kinderen vaak op school helemaal de mist ingaan. Ze worden gekleineerd en omdat ze zich schamen laten ze niet zien buiten de deur, hoe zwaar ze het hebben zelfs niet als ze zwaar overspannen en depressief zijn. Op school zou men in ieder geval wat over de psychologie van het kind moeten weten en wat er mis kan gaan en hoe mentoren of docenten dat kunnen herkennen, Want deze kinderen zijn voor een groot deel afhankelijk van hun docenten en mentoren. In mijn ervaring worden ouders nogal onderschat op hun kennis en het kennen van hun eigen kind. Ik heb echt hartverscheurende ervaringen, niet perse alleen in mijn eigen gezin maar ik zie het ook bij andere ouders en kinderen gebeuren. Ik zie te veel kinderen en jongeren zelfmoord plegen . Ik vind dat niet gek! Ze draaien dol binnen het huisige schoolsysteem en als er thuis dan ook nog iets gebeurd b.v. een scheiding of het overlijden van een dierbare wijst men gelijk met de vinger naar de ouder. Het wordt hoog tijd dat huisartsen, docenten mentoren en hulpverleners een de hand in eigen boezem steken en eens kritisch naar zichzelf en hun systemen gaan kijken. Want daar gaat veel meer mis dan ooit aan het licht komt! Veel docenten zijn veel te jong, te smal opgeleid en hebben veel te weinig kennis en inzicht in de psyche van een kind. Uitzonderingen daar gelaten natuurlijk. Maar hier in Nederland zijn docenten en hulpverleners en artsen vaak ook over belast, Ze hebben en nemen de tijd niet en de scholen zijn leerfabrieken geworden ! Een kind of jongere heeft persoonlijke aandacht en een gevoel van veiligheid en waardering nodig. Dat vind je amper nog binnen de systemen van tegenwoordig en als ouder moet je machteloos toezien hoe ze je kind naar de knoppen helpen. Niet met opzet maar uit voorgaande zaken en onwetendheid. Als HSP-ers of andere kinderen die niet helemaal tot het gemiddelde behoren of middelmatig zijn heb je een probleem. Alles gaat snel, snel en oppervlakkig. En dat terwijl beide ouders vaak moeten werken om rond te komen en druk vanuit de prestatie maatschappij en de vele keuzemogelijkheden en verleidingen steeds groter worden! Ik vind dat het de hoogste tijd wordt om zich een af te vragen waar wij in Godsnaam mee bezig zijn. Nederland maar waarschijnlijk geld dit ook voor andere landen moet een wakker geschut worden voor het echt te laat is. Hsp-ers zijn verkenners zij ervaren als eerste wanneer er iets mis is. Daar kan men profijt van hebben door ze serieus te nemen kan met ingrijpen want andere kinderen met weer andere kwaliteiten gaan geheid volgen! Want iedereen is natuurlijk in meer of mindere mate gevoelig !

      2. Stokvisje

        Hallo Eva geweldig je reactie inhoudelijk en toch evenveel betrokken. Zowel als persoon als moeder als pedagoog en psychologe heb ik er veel aan! En helemaal top je onderwerp! Eerlijk gezegd: ik geloof er wel in dat het vooral de feedback is die je al of niet innerlijk doet ontsporen ..
        Ik wens je het allerbeste in het genieten van jezelf en je kinderen en deze wereld!

    2. R Dobbe

      Duidelijk een reactie van iemand die er zelf geen ervaring mee heeft. Ik heb zelf ADHD-3 ik zou graag een dag willen ruilen met iemand die niet last heeft van een brein wat op hol geslagen is. Of dat ik me eigen niet een dag hoef op te sluiten om nare toestanden te voorkomen. Dit is echt geen verzinsel van de pharmaindustrie. Het is niet voor niets een ‘afwijking’. Als u nou niks zinnigs heeft toe te voegen zeg dan helemaal niks of ga je huiswerk doen.

  13. michel de wild

    Ik heb het stuk met veel plezier gelezen en moet het nog wel een paar keer lezen.
    Mijn neefje (8) en nichtje (6) hebben dit probleem nu ook. Bij mijn neefje is het bestempeld bij nichtje moet het nog onderzocht worden. Neefje is erg hyperactief en vooral in e periode als er veel spanning is zoals sinterklaasfeest en eigen verjaardag. Heeft moeite als er niet naar hem geluisterd wordt. Op school zeggen ze al snel dat hij agressief is maar het tegendeel is waar. Mijn nichtje heeft ook moeite met leren. Ik weet dan ook niet wat eruit komt bij de psycholoog, wetende dat haar vader ADHD heeft en dat er in de familie dislectisch voorkomt. Heeft veel overeenkomsten ADHD zoals leer problemen (concentratie).
    Zou graag erachter willen komen hoeveel technieken er zijn om die prikkels op gang te krijgen zonder dat je naar medicijnen grijpt.

  14. Lisanne

    Hallo allemaal,

    Laat ik dat enge woord “UWV” maar even vallen…

    Vraag om info: weet er iémand hoe het UWV staat tegenover HSP? ADD wordt inmiddels (op somkige plekken?) voluit (h)erkend. Ik doel specifiek op: HSP als “probleembeschrijving” (en dus een labeltje met als doel dat behandeling vergoed kan worden) met een (bij de cliënt) aansluitend reïntegratie/coachings/resocialisatie/uitstroom GGZ traject. .. Ik ben héél benieuwd naar jullie ervaringen!

    Vr. Gr. Lisanne

    1. jeroen

      Hallo Lisanne!

      Ben zelf op mijn 40stevolledig afgekeurd door het UWV, nu 56 jaar en van mening dat het eigenlijk bij mij toch HSP was wat mij de das omdeed in mijn werk. Eigenlijk al vanaf het begin merkte ik dat bedrijfsartsen HSP nou niet echt serieus namen als “arbeidshandicap”. Ben daar toen ook mee gestopt om het te verdedigen en uit te leggen.
      Vooral oudere artsen of rechtlijnig denkende UWV artsen denken helaas nog zo.. Dus veiliger met de “sticker” ADHD/ADD op het voorhoofd naar de keuringsarts gegaan.
      Zo’n keuring is persoonlijk, wie is je arts, kan je het “logisch verwoorden”, met heel veel geluk zelf HSP (denk het niet in zo’n beroep ben je binnen een jaar ontslagen of je hebt een burn out)
      Mijn bescheiden advies; voorbereiden gaat bijna niet, ga als HSPér op je intuitive gevoel af, vingers crossed en geniet van je “gave’ maak er positief gebruik van.
      wellicht ben je inmiddels al geweest en zit je zonder al de stress..;-)

  15. An

    Van mijn kinderen zijn er twee die anders zijn. Adhd hoorde ik bij de ene en pdd nos bij de andere. De andere drie kinderen kunnen zich wel iets beter concentreren maar geven ook aan dat ze het lastig vinden. Deze stoornissen komen niet in onze families voor. Ik ben van 1968, ik heb de bof en mazelen gehad rond 6 en 2 jaar. Mijn generatie is erg groot. Hoe ontstaat dan zon deffect ineens bij twee van mijn kinderen?
    Ik vind dat gek, ik heb mij altijd afgevraagd hoe dit nu kan en heb altijd geweten dat er iets van buitenaf de stoorzender moest zijn. Eerst heb ik het bij de verandering van voeding gezocht, later ook daarbij de versnelling in onze maatschappij. Toch ben ik verder gaan lezen en verbanden gaan leggen met de vele vaccinatie cocktails die babys vanaf zes tot acht weken ingespoten krijgen. De bijgevoegde giftige stoffen die zogenaamd niet schadelijk kunnen zijn voor de baby …. Vanaf 1987 werd Adhd opgenomen en beschreven als een disorder. Ah dat is een opvallende datum.
    Mijn generatie kreeg drie keer de dktp, en 1 x de pokkenprik (die is overigens uit het schema verdwenen destijds wegens teveel schade en dodelijke afloop na toedienen) vanaf 1974 kwam hierbij de losse B (bof) M (mazelen) en R (rode hond) Vanaf 1984 werd de BMR als cocktail opgenomen in het RVP. Vanaf die periode zie ik (ook via mijn werk) steeds meer mensen opgroeien met disorders = brain damage?
    Kijk ik nu naar alle verhalen van wanhopige ouders dan moet er wel een causaal verband zijn tussen het ene en het andere. Veel mensen willen dit niet zien en blijven geloven in de goedheid van onze overheid en gaan door met (steeds meer) vaccineren van hun liefste kindjes ter voorkoming van ‘ernstige’ ziektes.
    Ik maak mij grote zorgen als ik kijk hoe de groep groeit met allemaal aandoeningen en stoornissen en hoe de groep slinkt die nergens last van heeft. Het is maar waar je naar wil kijken, doe je eigen onderzoek, neem niet zomaar van alles aan en maak bewust jouw keuze wanneer jezelf kinderen krijgt en voor het eerst naar het CB gaat (overigens niets is nu verplicht, ook het CB niet)
    Ik ga nu verder met het ontstoren van de vaccinaties bij mijn kinderen via de Cease therapie en het inzetten van CBD olie. Opvallend is ook dat beide kinderen HSP zijn, dat is heel mooi en lastig in deze overprikkelde tijd. Ze zijn jammer genoeg ook nog eens extra belast geraakt met een arsenaal aan vaccinaties op zeer jonge leeftijd.

    1. Jochem (Beheerder) Bericht auteur

      Hoi An,
      Het zal mij persoonlijk niets verbazen als vaccinaties een grote rol spelen in deze aandoeningen. Veel meer kan ik er niet over zeggen maar ook ik heb alle vaccinaties gehad en ook op latere leeftijd met oog op reizen naar het buitenland.
      Mijn idee is dat het een combinatie van de vaccinaties is en de gevoeligheid van je genen en daarbij mogelijk verdere omgevingsfactoren.
      Daar ben je dan mooi klaar mee als je hier gevoelig voor bent.
      Op latere leeftijd kun je van alles doen om je beter en meer in balans te voelen waarbij je kunt denken aan meditatie, yoga, voeding, je slaappatroon, supplementen etc.
      Er zijn ook allerlei mogelijkheden voor het ontgiften van zware metalen. Misschien kun je je daar is in verdiepen.

  16. Bas

    Prettig artikel om te lezen. Zelf werk ik als een SPV in de GGZ en loop ik ook vaak aan tegen mijn kwetsbaarheden: overprikkeling en perfectionisme met als gevolg impulsiviteit, piekeren en vermoeidheid. Het zoeken naar een goede balans is altijd mijn grootste uitdaging. Zo heb ik mij ook al vaker verdiept in ADHD, ADD en HSP. Een kritische kanttekening die ik wil maken is dat deze verzamelnamen van symptomen te veel een eigen leven gaan leiden. Wat ik belangrijk vind om te melden is dat er geen waarheid bestaat in deze onderwerpen. Een diagnose of karaktereigenschap zijn door mensen bedacht in de context van de westerse maatschappij. In deze maatschappij wordt erg stoornis gericht gedacht. De economische belangen bepalen de snelheid van onze maatschappij die is ingericht op de gemiddelde mens. De buitenbeentjes worden tot een probleem gezien doordat ze niet altijd even aangepast mee kunnen in het ritme van de grote meute. En uiteraard is voeding en sociale gelijkheid ook een belangrijk perspectief om mee te nemen. Niet iedereen krijgt de zelfde kansen om rustig te ontwikkelen. Ik zou deze nuance ook graag terug zien in de artikelen die op internet circuleren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *