Categorie archief: ADD ADHD

Debby’s wilde leven met ADHD

ADHD en werk, medicatie en heftige relaties

Hoi iedereen,

Debby ColijnIk ben op mijn 6de gediagnosticeerd met ADHD. Ik moest Ritalin nemen maar ik zei toen al: Ik ben niet gek, ik smeet op school de pilletjes na een tijdje weg omdat ik al genoeg gepest werd voor mijn gedrag. In mijn latere leven veel problemen gehad, tijdens mijn puberteit enorm rebels, ben in instellingen terecht gekomen omdat mijn ma me niet meer aankon etc.

Daarna is het niet gebeterd, van mijn 1ste serieuze relatie heb ik 2 kids overgehouden (eerste x mama op 18 jarige leeftijd), maar hij bedroog me constant, werken kende ik niet, mijn eerste vaste job heb ik pas gehad op mijn 24ste, toen ben ik pas in actie geschoten, huishouden & financiën beheren kon en kende ik niet, dus een hoop schulden gemaakt (nu allemaal verleden tijd, godzijdank) mijn huishouden was één warboel, ik kon niets sorteren en voelde me ook enorm ongelukkig waardoor ik niet echt gemotiveerd was. Koken deed ik niet, we aten meer dan eens een zak chips zolang onze kids maar alles hadden, en dan nog.

Nog een relatie van 6 maanden daarna gehad , die jongen was normaal, en lief, en toen door één of ander probleem weer terug moeten komen op het feit dat ik misschien echt wel ADHD of ADD had, ff bij dokter Concerta gaan vragen zonder meer, gekregen, dan ging het een tijdje beter, tot ik weer single werd omdat zijn ma ons constant lastig viel en ik bij het leger wou (2005) en dat zag hij niet zitten. Ik begon tests te doen voor het leger, maar was té eerlijk bij psych onderzoek en zei dat ik ADHD had, dus extra tests extra tests, en nog eens extra tests, tot ik op een gegeven moment mezelf niet meer in de hand had, ik dacht eindelijk het resultaat te weten na 5x op en af van Antwerpen naar Vilvoorde te rijden, bleek dat ik wéér tests moet doen, ben dan van de zenuwen beginnen huilen in front of de secretaresse.. Achteraf bestempeld met niet stressbestendig dus afgekeurd. Ik had 4 maand lang intensief gesport om de fysieke test & bmi in orde te krijgen, keihard op dieet geweest, naar tandarts geweest etc., maar afgekeurd op psychologisch gedeelte…

Enfin, gestopt met Concerta omdat ik dan weer dacht dat ik toch geen ADHD had, leerde ik mijn volgend vriendje kennen, bleek dan een agressieve man te zijn met volgens mij borderline of schizofrenie, alleszins, hij controleerde me, manipuleerde me, sloeg me, etc…. Toen ook aan een job beginnen werken, onder druk van hem (positief punt) . 6 maand, ontslag, 5 maand ontslag, 1 jaar ontslag, … De relatie ging ook van kwaad naar erger, ging ook op en af, was een haat-liefde verhouding, veel passie maar jammer genoeg ook gevaarlijke ruzies.

Mijn kids zag ik dan weer elk weekend, dan weer om de 2 weekends, want die woonden bij papa omdat ik eerst uit de put moest zien te komen, papa heeft ervan geprofiteerd en mijn kids bij hem mogen houden, nu moest ik ook al zien wat ik deed want anders gebruikte hij alles tegen mij en mijn kids waren mijn wereld. Die relatie hielp ook niet echt om mijn kids weer te zien. Klacht ingediend, nog enkele keren ontslagen, allemaal chaos en miserie. Tijdens die relatie ook weer op ADHD gekomen, wéér pillen gepakt, wel wéér beter, maar die pillen veranderden mijn ex natuurlijk niet die elke dag een fles wijn opdronk in zijn eentje, verslaafd was aan jointjes & poker voor geld, aan sex & uiteindelijk ook nog antipsychotica moest nemen… Ben uit die relatie enorm bang uitgekomen, heb hem ook bedrogen met een collega, maar ik vind dat terecht… Dan van hem uiteindelijk na 4 jaar ook weggeraakt.

Toen beste tijd van mijn leven gehad. Alleen gaan wonen, eindelijk vaste job gevonden, had nog bijverdienste, kids waren regelmatig bij mij, ik had eindelijk vriendinnen. Ik was eindelijk gelukkig. 2 jaar was ik single, en had ik eindelijk een stabiel leven, toen ik via een datingsite mijn huidige man leerde kennen. Iedereen dacht dat ik eeuwig single zou blijven omdat mijn lat zo hoog lag dat er niemand nog leek te voldoen, behalve om even mee te flirten. Maar hij leek anders.. Hij was lief, en , anders … Van het een kwam het ander en nu is hij de papa van mijn 2de zoon, mijn 3de kind, we zijn getrouwd en ik heb een vaste job, .. MAAR … Hij is soms té lief. En ik behandel hem niet zoals hij verdiend.. Daarom, en om mijn slaapprobleem (sinds ik zwanger was van zoontje) naar psychologe gegaan. Die zei op een gegeven moment, misschien heb je toch gewoon ADHD? En dan ben ik weer gaan opzoeken, googlen, binnenkort gaan ze me testen, maar ik moet zeggen ik herken mezelf toch echt volledig in alles. Om even op te noemen: wispelturig (enorm) opvliegend, vergeetachtig, chaotisch, nood aan structuur, zwart-wit denken, extreem emotioneel, constant nood aan kicks & uitdagingen, alles snel beu, slaapproblemen, piekeren, nonchalant, niet subtiel, graag rust en alleen zijn, enorm zenuwachtig,… That’s all me … Dus nu denk ik toch dat ik effectief een vorm van ADHD heb.

Ergens hoop ik dat dit binnenkort wordt bevestigd. Het zou de puinhoop verklaren die mijn verleden is. Gelukkig heb ik met héél veel dingen zelf leren omgaan, zoals alles in mijn agenda zetten, lijstjes proberen maken en veel falen in ut begin, huishouden (nu ben ik perfectionistisch) , maar toch voel ik dat ik nog steeds anders ben dan anderen.. Heel anders… En ik ben dat gevoel zo beu. Soms denk ik dat mensen denken, heh da’s een rare, wat zegt die nu? Of ze maken me onzeker doordat ze me niet verstaan (terwijl ik gewoon te stil praat).. Pfff , een hele soep, maar ik hoor graag wat jullie denken ? Inderdaad ADHD? Of herkennen jullie iets van mijn verhaal? Ben benieuwd!!

Groetjes Debby

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Melissa’s leven vol ups en downs door ADD en medicatie

Sinds een paar jaar weet Melissa dat ze ADD heeft

Hallo,

Melissa over haar leven met ADDIk zag op de Facebookpagina dat je je eigen verhaal over ADD kon vertellen, en het leek mij wel leuk/fijn om dit te delen met andere.

Mijn vader overleed in 2010. Kort daarna leerde ik mijn vriend kennen (via hyves). Zijn vader was ook overleden, en we hadden meteen een klik. We spraken af en sinds die tijd zijn we bijna nooit meer uit elkaar geweest. We hebben een heftige periode achter de rug gehad. Ik was zwaar depressief, en ik had totaal geen zin meer in het leven. Ik kwam terecht bij GGZ. Elke dag ging het een stukje beter, en mijn vriend en ik waren aan het kijken naar een woning voor onszelf. Paar maanden later gingen we verhuizen, maar mijn therapie ging gewoon door, maar wel in een andere provincie. Opleiding zou ik weer oppakken als het weer zou beginnen, maar dan ook in een andere provincie. Tussendoor had ik al een aantal baantjes gehad, en alles mislukte. Opleiding, baan, ik raakte steeds dieper in de put en voelde me totaal nutteloos.

Mijn behandelaar, was een top vrouw. Ze heeft me een aantal keren goede schoppen onder mijn kont gegeven, wat ik ook wel nodig had. Maar het had geen zin meer voor mij, mijn vriend en ik kregen steeds vaker ruzie, en dat eindigde voor mij in hevige driftbuien.

Vorig jaar, november 2013, kreeg ik de diagnose dat ik ADD heb, na een reeks vragen te hebben beantwoord, was het allemaal zeker. Ik heb ADD, maar wat is ADD?….. Thuis heb ik alles opgezocht over ADD, en moest het voor mijzelf rustig laten bezinken. Ook van mijn behandelaar. De week erna had ik een gesprek over hoe ik het verder zou oppakken. Ik nam drastische maatregelen om weg te gaan bij mijn vriend, en bij mijn moeder en stiefvader in te trekken en daar mijn opleiding weer op te pakken. Zodra ik mijn opleiding zou beginnen, zou ik medicijnen krijgen, de welbekende ritalin.

Het was uit met mijn vriend, ik woonde bij mijn moeder en stiefvader, ik deed leuke dingen met mijn stiefzus en mijn opleiding was gestart, dus ook mijn medicatie. Ik kreeg de medicatie methylfenidaat. Dat was geen pretje, als je het mij vraagt. De dosis werd telkens verhoogd en op het einde kon ik niet meer eten en moest ik zelfs overgeven. Ik viel heel veel af en voelde mij moe en slap. Ik heb dit een tijdje zo volgehouden, maar voelde me daarna wel wat beter, nog niet super, maar het kon er mee door.

Aantal maanden later hadden mijn vriend en ik weer een relatie. Ik miste hem ontzettend en hij mij, we wisten het zeker we kunnen niet zonder elkaar. Daarna was het goed mis. Ik kreeg een allergische reactie, maar dat wist ik toen nog niet. Ik werd angstig wakker, ik schreeuwde, ik zweefde en voelde mij niet goed. Mijn moeder kwam naar boven rennen en heeft me tot rust gebracht, maar mijn ogen….Mijn ogen rolde naar boven en kon dan ook niets meer zien. Ik had een filmpje gestuurd naar mijn vriend, en die werd er helemaal eng van, die zij meteen JE WORD BLIND! En mijn moeder zei ook je lijkt wel een blinde. Aantal keren bij dokterspost geweest, ziekenhuis geweest, maar het was ‘stress’ of ik ‘stelde me aan’. Dus telkens naar huis gestuurd.

Tot op een dag ik in huilen uitbarsten. Ik kon het niet meer, ik had pijn, kon niks zien en het voelde gewoon niet goed en had de dokter nogmaals gebeld en weer werd ik afgescheept met ‘neem rust’. Totdat mijn moeder boos naar de huisarts heeft gebeld dat ze nu direct wil komen en verder onderzocht wil worden. Tot ik bij de huisarts zat en allerlei mensen naar mij keken en zeiden dat meisje mag voor mij, want dit is niet goed. Hehe, eindelijk mensen die wel begrip hadden.

De huisarts keek in mijn ogen, maar dat lukte niet, waarop ze een trucje probeerde. Geen enkele arts kon in mijn ogen kijken, behalve zij. Ze wist het niet, maar nam de tijd voor me wat het kon zijn. Totdat ze zei hey, jij slikt toch ritalin? En toen begon het balletje te rollen. Ik moest direct stoppen met de medicatie en kreeg oxazepam om af te kicken en rustig te worden. De volgende dag moest ik terug komen, en meteen mijn desbetreffende arts van de medicatie bellen.

Ik had een week zonder medicatie gedaan, wat een hel, want de hel brak ook los thuis, een hoop gezeik en er werden dingen naar mijn hoofd gegooid waar ik het totaal niet mee eens was, dus wat ontstaan er dan, precies, een driftbui. Ik sloeg de hoordeur eruit, ben naar boven gerend, alles op me kamer omgegooid mezelf geslagen, tegen de muur geslagen….

Er is daarna nog een hoop gebeurd, veel gesprekken gehad, ruzie gehad, maar ook veel veranderd in huis. Ik heb ook andere medicatie gekregen, dexamphetamine. Een lage dosis, en het werkt voldoende, ik wil niet meer omdat ik angstig ben.

En nu… 2014 een nieuwe start voor mij opleiding gaat goed, woon weer samen met mijn vriend en zijn zelfs samen opzoek naar een mooie en grote koopwoning. We hebben mooie dingen in het vooruitzicht en we hebben samen ook mooie toekomst plannen. Na mijn opleiding, wil ik langzaam mijn medicatie afbouwen en het proberen op eigen benen te doen. Ook omdat we in de toekomst een kindje willen en dat gaat niet samen met ritalin (drugs). En ook na mijn opleiding zal ik mijn eigen gastouderopvang opstarten, dus mijn leven ziet er nu goed uit.

Ik ben gelukkig, en ik voel me goed! Ik ben benieuwd wat de toekomst mij zal brengen en nog gelukkiger kan worden!

Dit was een klein deel van mijn verhaal, er is nog veeeeeeeel meer gebeurd in mijn leven, maar daar ben ik nog wel mee bezig. Ik wil in de toekomst ook een boek gaan schrijven over mijn leven, met daarbij tips en adviezen voor mensen met depressie, ADD, eetstoornissen etc.

Groet Melissa

Toevoeging van Melissa op 21 april 2014

Ik slik nu al een maand lto3, rustig aan afgebouwd en sinds 2 weken helemaal van ritalin af. Het werkt voor mij super! Ik voel me niet meer zo suf, ik slaap goed in en door, en alles smaakt mij weer een stuk beter. Ik heb dit besproken met mijn psychiater waarop zij zei oké ik moet zeggen dat het fout is, maar eigenlijk vind ik het super als het voor jou goed werkt. Afgelopen week voor het laatst bij mijn psychiater geweest. Nog nooit mijzelf zo goed gevoelt!! Blij dat ik ook van de rommel af ben ook omdat mijn vriend en ik in de toekomst een kindje willen. Het kost wat maar slik liever natuurlijke middelen dan die rommel waar ik verschrikkelijke bijwerkingen van kreeg. Overigens ook niet onbelangrijk mijn vriend merkt geen verschil dat ik geen ritalin meer slik, maar of hij blij is met dat ik me niet zo suf voel…. (Ik praat de oren van zijn hoofd)

Groet Melissa

Je kunt hieronder een reactie achterlaten op Melissa’s verhaal

> Hier vind je het overzicht met alle levensverhalen

Patrick en zijn struggels in het dagelijks leven met ADD

Sociale activiteiten, studie en relaties met ADD

Dag beste mensen,

Mijn naam is Patrick, 21 jaar oud en bij mij is ADD ongeveer een half jaar geleden vastgesteld.

Ik heb dit stukje over mezelf geschreven omdat ik tegen heel veel zaken aanloop in het dagelijkse leven en wil graag verhalen horen van ‘lotgenoten’ en hoe jullie er mee omgaan en ik zou ook graag mensen willen helpen.

Ik studeer op dit moment en verder mag ik graag sporten en zoals velen hou ik wel van een leuk gesprek en sociale activiteiten. Waar ik tegen aan loop is het volgende: Ik kan me heel slecht focussen op het doen van mijn studie, heb vaak hoofdpijn en ben vaak moe en heb behoefte aan veel slaap.

Ik voel me totaal niet op mijn gemak in een grote groep en met het houden van presentaties voor mijn opleiding. En merk aan mezelf dat ik me vaak terugtrek en er echt behoefte aan heb om even alleen te zijn.

Op relatie gebied ben ik ook niet zo’n held, heb nog nooit een lange relatie gehad en sinds ik erachter kwam dat ik ADD heb kan ik het wel beter begrijpen en kan ik nu beter begrijpen waarom ik soms geen gevoelens heb.

De medicatie die ik gebruikt heb zijn Methylfenidaat en Dexamfetamine, maar deze 2 bevielen niet goed en had erg veel last van de bijwerkingen. Ik ben net begonnen met Clonidine en moet kijken of dit wel gaat werken, verder neem ik wel visolie-capsules.

Groeten Patrick

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Je kunt hieronder reageren op dit levensverhaal.

Rewina over haar studieverloop met ADD

Studeren met ADD

Ik ben een jongedame van 21 jaar en ik heb ADD. Toen ik jong was, was ik altijd vrij op mezelf. Ik was altijd in gedachten en iedereen dacht dan dat ik ook heel verlegen was. Ik deed niet veel moeite om met leeftijdsgenoten te communiceren.

Toen het tijd was om naar de middelbare school te gaan, kreeg ik het advies om VWO/HAVO te gaan doen. Ik was hier zo blij mee, maar eenmaal aangekomen op mijn middelbare school ging het niet zoals verwacht. Ik kreeg het nooit voor elkaar om iets gedaan te krijgen en alles wat ik las leek langs mee heen te gaan. Ik omschrijf dit zelf vaak als dat de informatie mijn hersenen niet lijkt te bereiken, als limonade in een rietje, die voor het bereiken van de mond alweer naar beneden stroomt. Ik kon het gewoon niet voor elkaar krijgen. Ik ging van de VWO/HAVO klas het tweede jaar door naar de HAVO klas. Ook hier liep ik tegen dezelfde problemen aan en ik ging door naar de VMBO klas. Zonder er voor te leren haalde ik al mijn vakken. Zo haalde ik mijn VMBO diploma en ging ik verder studeren op het MBO.

Hier heb ik Sociaal Juridische Dienstverlening afgemaakt. Ook dit heb ik gedaan zonder er maar ooit iets voor te doen. Zo begon ik te vergeten dat ik een probleem had. Ik besloot hierna de stap te maken naar HBO, wetende dat ik mijn MBO diploma zonder enige moeite had behaald. Ik ging International Business and Management studeren. Een van de pittigste studies op het HBO. Ik was de eerste periode voor bijna al mijn vakken gezakt. Ik werd hier zo depressief van. Ik voelde me zo dom. Ik had verwacht dat ik het makkelijk aan zou kunnen. Ik heb eerst een hele tijd gedacht dat ik echt dom was. Later begon ik mezelf toch af te vragen hoe het mogelijk was dat ik van zoveel mensen hoorde dat ik intelligent was, dat ik met sommige dingen toch inzicht had, dat ik eerst VWO/HAVO advies had gekregen. Dit was zo een onsamenhangende situatie. Ik wist dat er een puzzelstuk ontbrak.

Zo ben ik naar de huisarts gegaan en die vertelde mij dat ik waarschijnlijk ADD had en heeft mij doorverwezen naar een zorginstelling. En ja hoor, het klopte! Alles viel nu op zijn plaats. Allemaal kleine dingetjes waarvan ik dacht dat het karaktertrekjes van mij waren. Zoals altijd muziek aan hebben, of de tv zachtjes aan, altijd die vreselijke stemmingswisselingen. Toen ik hierachter kwam, wist ik dat ik moest proberen er het beste van te maken. Ritalin neem ik liever niet in. Heb toch een beetje het gevoel dat het heel dicht bij drugs ligt. Voorheen heb ik LTO3 gebruikt, maar dit heeft me helaas niet geholpen. Ik denk dat het per persoon anders is.

Ik gebruik tijdens het leren nu Binaural beats en ik mediteer ook. Ook slik ik Omega 3 en 6. Dit helpt tegen de stemmingswisselingen en ik slik ook teunisbloemolie voor concentratie. Ik zit inmiddels in het tweede jaar van IBS aan de HBO. Ik heb al mijn vakken gehaald. Mijn p heb ik helaas nog niet behaald vanwege een 5.4 op een groepsproject, maar ik kom er zeker wel. Ik hoop dat mijn verhaal jullie ook motiveert om door te zetten, ook al is het nog zo lastig. Veel succes aan jullie allen.

Groetjes Rewina

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Laat hieronder je reactie achter op dit levensverhaal.

Karin over de chaos in haar hoofd door ADD

Druk, druk, druk en nog eens druk in het koppie!

Tja…..wat kan ik zeggen over mezelf…..wat heeft een ander er aan? Een punt waarbij ik dan allerlei flitsen door me hoofd over krijg….wat? hoe? hoeveel? wanneer?

En nu ben ik weer afgeleid door een merel die in mijn tuin wupt….goh..ut is warm voor het jaar…hoe slaapt een vogel? wat zoekt hij nou? De kat is gelukkig binnen…ik moet me nog douchen…is er nog genoeg eten voor de vogels? Moet ik pinda’s ophangen? Ik hoor de wind…..de schermen klapperen….en toch vind ik dat het stil is…vreemd…de kat jankt Waarom alles is er water voer…….

PPfffff ik ben nog steeds zo moe…mijn koffie…ja mijn koffie even opdrinken…….goh ik zie de merel weer….nog steeds op de zelfde plek….

Ik zou niet eens weten hoe mijn ervaringen zijn……zo is een morgen opstaan voor me…..met alweer heel veel indrukken….en nee ik heb geen medicatie….overweeg het wel….

Karin

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Hanneka en haar zoontje met ADD

De leuke en minder leuke kanten van ADD

Hoi Jochem,

Ten eerste vind ik het fantastisch dat je deze site hebt opgezet, duidelijke uitleg en alles wordt goed verwoord en ik heb ook veel aan de tips.

Ikzelf heb niet de diagnose ADD maar mijn zoontje van 10 wel.

Ik wist al heel snel dat hij een apart geval is als klein kind was hij soms best tegenstrijdig erg vermoeiend maar ook mooie dingen die hij deed of zei.

Toen we gingen verhuizen in 2010 en de verandering voor hem behoorlijk heftig bleek te zijn en hij ineens gepest werd op school en heel slecht ging presteren dacht ik en nu wil ik weten wat er met hem is.

Eerst naar een psycholoog maar dat vond hij niks en hij zei dat hij niet begreep wat hij daar nou aan had. Nee inderdaad dit werkte niet.

Zijn meester vertelde me over ADD en het testen ervan nou toch maar gedaan en inderdaad het was ADD.

Ik lees er veel over en sinds een maand zijn we bezig met lto3 ik ben erg tegen medicijnen dus dat stel ik zo lang mogelijk uit.

Het is niet dat hij onhandelbaar is.

Je moet gewoon veel geduld met hem hebben dat is voor mij als mama niet makkelijk zeker niet omdat ik nog twee zonen heb die ook aandacht vragen natuurlijk.

Ik probeer hem altijd te laten inzien dat hij normaal is en dat hij juist iets speciaals in zijn bezit heeft hij kan alles net iets beter inzien net iets meer in een liedje horen of net iets meer zien in het bos of zo grappig uit de hoek komen

Het is niet altijd makkelijk je ziet dat hij druk is in zijn hoofd krabt vaak zijn handen open en zo’n wondje blijft meestal weken nog een aantal keer open gemaakt en slapen is altijd moeilijk ik laat hem vaak luisteren naar spa muziek als hij gaat slapen ook moet hij iets in zijn handen hebben hij heeft meestal een tangle of een stress bal in zijn handen

Ik hoop dat ik het goed doe en dat hij later zichzelf in deze wereld goed kan ontwikkelen.

Mvg Hanneke

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Laat hieronder je reactie achter op dit levensverhaal.

Riesie over haar leven met ADD en Dyslexie

Soms gaan er dingen verkeerd, maar ik pik mezelf altijd weer op!

Hoi,

Ik heb ADD en vrijwel zeker Dyslexie en ik heb een IQ van rond de 118. Ik denk vaak anders dan anderen en daar hebben mensen vaak moeite mee. Tijdens mijn suikerziekteperiode waren er veel negatieve verschijnselen, mijn suikerziekte is spoorloos verdwenen en de meeste negatieve verschijnselen ook.

Ik slik daarom geen Ritalin en Dextro-Amfetamine meer, ik drink nu Cola en sommige energiedrankjes. Dit werkt sneller en beter, want de pillen werden door mijn Lever steeds sneller afgebroken en uiteindelijk werkten ze niet meer bij mij. Cafeïne werkt wel redelijk tot goed en ik slik ook Multi-vitamines, vitamine C en vitamine B-complex, dit werkt echt heel goed te samen. Verder rook ik niet, ik drink geen alcohol en ik gebruik geen drugs, ik eet redelijk gezond en ik doe 2x per week aan fitness.

Als ik me goed kan concentreren, dan gaat alles prima, lachen doe ik ook erg veel, ik heb gelukkig een goed gevoel voor humor. Soms gaan er dingen verkeerd, maar ik pik mezelf altijd weer op. Ik weet de voor- en nadelen van ADD en ik heb ermee leren leven. Het is geen aandoening, maar een toestand en deze toestand kan je in je voordeel gebruiken, als je ermee leert omgaan……………..XD

Riesie

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Je kunt hieronder reageren op dit levensverhaal…

 

ADD en hoog sensitiviteit, een feest der herkenning!

Carolien over haar leven met ADD en HSP

Hoi Jochem,

Dank voor je warme welkom. En dank voor je site. Meerder malen was mij door paranormale mensen gezegd dat ik niet genoeg dopamine aanmaak. Nadat ik weer eens naar iemand toe ben gegaan (zoektocht door mezelf) hoorde ik het weer en ben eens gaan googelen. Zodoende kom ik op jou site. Een feest der herkenning. Jemig 44 en dan nu pas tot deze ontdekking komen.

Hoogstwaarschijnlijk ben ik ADD en HSP begaafd. Het is allemaal nieuw voor me en er valt veel op z’n plek. Veel hulp gezocht. 2 jaar geleden, 7 weken in een herstellingsoord gezeten met burn-out verschijnselen. Daarna ging het goed maar na 2 jaar kom ik weer op hetzelfde punt uit. Laag zelfbeeld (hoewel ik over schijn te komen al een hele sterke vrouw), druk in mijn hoofd en niet alleen in mijn hoofd. Down gevoel, relaties die niet lukken enz. enz.

Wanhopig en moedeloos weer op zoek na hulpverleners (meestal in het alternatieve circuit) die misschien het antwoord weten. Inmiddels alles gestopt. Want uiteindelijk helpen ook zij jou met hun gekleurde bril. Terug na mijzelf dus…… daar ligt de kern.

Hartelijke groet,
Carolien

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Je kunt hieronder reageren op dit levensverhaal…

 

Het verhaal van een moeder over haar zoontje met ADHD en autisme

Ella Timmermans over haar zoontje met ADHD en autisme

Beste Jochem,

Ik zal een stukje van onze ervaringen vertellen. Onze zoon is nu 8 jaar. Toen hij geboren was (9 pond) hoorde we dat we een gezonde zoon hadden gekregen.  Ik als moeder merkte al snel dat hij onrustig was. Ik had al 3 kinderen die ouder waren. Dit was een nieuwe relatie en een liefdesbaby.  Dus dit was het eerste kindje van mijn man. Ik voelde dat hij onrustig was hij huilde veel en kon ook al driftig zijn. Anders als mijn andere kinderen.

Na jaren kwam hij op de kleuterschool en het was al snel duidelijk dat het mis was. Eindelijk kreeg ik het gevoel hè hè, ik sta niet alleen in mijn zorg over ons kleintje. Na een klein onderzoek bij Herlahof kwam de diagnose hechtingsstoornis.  En we stonden weer buiten op straat. Want verder werd er niks mee gedaan. Ik snapte het niet en ging lezen. En al gelijk dacht ik: dit heeft hij echt niet.

Na lang aandringen voor een ander onderzoek bij een andere instelling kregen we een verwijskaart. Dat staat hier wel makkelijk maar daar ging veel stress aan vooraf. De kinderarts deed een BQ test. En we mochten daarna met medicijnen beginnen omdat er toch wel heel veel dingen zichtbaar waren van ADHD. Toen hij begon was na enkele dagen al een ander kind te zien. Hij zag zijn speelgoed voor het eerst leek wel en hij speelde en was rustiger. Toch was hij intussen op speciaal onderwijs gezet. Rugzakje 4. Nu ging het al zoveel beter met hem kleine klassen minder prikkels. We zijn ook een paar keer gestopt met de medicijnen en dat was gelijk zichtbaar en hij vroeg zelf of hij a.u.b. zijn pilletjes mocht. School voetbal thuis alles ging fout. Dus wisten wij dat de methylfenidaat Retard nodig was. Hij slikt het nu bijna 2 jaar. Zijn eetlust is wel slecht.

We kwamen via de kinderarts bij GGZ voor zijn gedragsproblemen. Zijn driftbuien werden steeds erger. Volgens mijn moeders gevoel speelde er nog meer bij hem. Na lang over en weer praten mochten we eindelijk naar een psychiater. Nou die had al snel door dat we niet voor niks waren gekomen. Na een spelonderzoek van ruim 2 uur en het gesprek met onze zoon en ons, vertelde hij dat zijn ADHD nog maar een bodem was vergeleken met zijn andere beperking. Hij vertelde dat hij autisme spectrum heeft. Daarom die drift en tenten bouwen en niet goed kunnen aankijken en op zijn tenen lopen  en niks mocht je ooit verplaatsen. Zijn drift was nu ook beter te verklaren.

Nu zullen we cursus moeten gaan volgen hoe we het beste met hem kunnen omgaan. Dit verhaal lijkt lang . Maar als ik alles zou moeten vertellen werd het een boek. Ik werk niet meer. Ik ben zijn hou vast en zorg dat ik er altijd ben voor hem. Ik sport s middags en s avonds ben ik altijd thuis. Hij vraagt veel energie in omgang. Mijn partner lijkt op hem en dat bots best vaak. Dus vandaar dat ik thuis de meeste taken met onze zoon heb. S nachts moet ik er vaak uit voor hem ook al heeft hij melatonine! Hij vraagt veel aandacht en heeft duidelijkheid vaste rituele. Die zijn voor mijn man te zwaar omdat hij in veel dingen hetzelfde is. Onze zoon is gek op zijn IPAD en DS.  En XBOX. Daar vindt hij rust. Ik hoop dat je wat hebt aan mijn verhaal. Sterkte met al het werk die je verzet over deze beperkingen ADHD.

Met vriendelijk groet,

Ella Timmermans

> Klik hier voor het overzicht van alle levensverhalen

Je kunt hieronder reageren op dit levensverhaal

 

Hey ik heb ADD! (levensverhaal Anke)

Dag Jochem,

Dank voor je tips via de nieuwsbrief.

Ik doe er nog niet zoveel mee omdat ik nog midden in het accepteren van/wennen aan ADD zit. Half juli dit jaar zei mijn oudste dochter van 18 in een gesprek: ‘Maar mam, je hebt gewoon ADD!’. Ik had geen idee wat dat was, ADD? ADHD ok, dat ken ik, maar ADD? Vanaf haar mobiel somde ze een kenmerkenlijstje op en dat was BINGO! op alle kenmerken.

Ik was perplex, dit was waar ik al zo lang naar gezocht had. Razendsnel vielen allerlei puzzelstukjes op hun plek. En ik ben 50 weet je, had eigenlijk vrede gesloten met mijn ‘gekheid’, mijn anders-zijn. En misschien was het daarom ook wel geweldig dat notabene mijn dochter, die erover had gepraat met mijn oudste zoon en zijn vriendin, hier toen mee kwamen. Terwijl ik mezelf daarvoor eindelijk accepteerde in mijn “anders-wezen”.

De meerwaarde van het weten is dat er nu een soort verklaring is. Dat ik mezelf in een ander licht kan zien, niet meer zo hard hoef te zijn over dingen die me niet lukken. Het is ook pijnlijk, het was makkelijker geweest als ik het eerder had beseft. Had ik misschien andere keuzes kunnen maken.

Ik weet nog goed dat ik als kind, maar ook later, ruzie had omdat ik écht even alleen moest zijn, helemaal zonder storing. Dat werd vaak niet gehonoreerd en dan flipte ik gewoon, werd ik boos, liep ik weg etc. Klein voorbeeldje.

De meerwaarde is ook dat ik mezelf maar ook mijn moeder veel beter snap. (zij heeft het ook, weet ik zeker) En ik ben echt blij dat ik mijn kinderen hier ook in kan ondersteunen als zij het hebben. Kans is groot…. Ze weten het uiteraard allemaal en dat maakt hun leven hopelijk een stukje makkelijker.

Groetjes, wellicht tot een andere keer,

Anke

> Klik hier om terug te keren naar alle levensverhalen